บทที่ 653 ผลของยาวิเศษ

สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ร่างของหมอเทวดาซู และหนึ่งในนั้น คนที่กระตือรือร้นมากที่สุดก็คืออ๋องเฉิน เขารีบวิ่งมาข้างกายของหมอเทวดาซู ชี้ไปที่ยาบำรุงครรภ์ที่อยู่ในมือของเขาแล้วถามว่า “มันมีพิษหรือไม่?”

หมอเทวดาซูนำเข็มตรวจพิษออกมา แทงเข้าไปในยาเสิ่นไท่ ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ดึงเข็มตรวจพิษออกมา ปรากฏว่าสีของเข็มไม่มีการเปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด

แต่เพื่อความละเอียดรอบคอบ หมอเทวดาซูก้มลงไปดมกลิ่นของยาอย่างระมัดระวังอีกครั้ง หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจ เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองหรงเยี่ยและไป๋ชิงหลิง “ท่านอ๋อง พระชายาหรง ยาเม็ดนี้ไม่มีพิษ และเป็นยาวิเศษ มันเป็นสิ่งที่สร้างขึ้นมาจากหมอศักดิ์สิทธิ์แห่งภูมิภาคตะวันตก แม้ว่าเวลาจะสามารถปกป้องดูแลครรภ์ของพระชายาไว้ได้ แต่ร่างกายของพระชายาก็อ่อนแอมาโดยตลอด หากได้ความช่วยเหลือจากยาเสิ่นไท่ มันจะเป็นประโยชน์ต่อพระชายาเป็นอย่างมาก”

“เจ้าเห็นไหม ข้าบอกแล้วว่าคุณหนูรองแห่งตระกูลฉางไม่มีทางทำเรื่องเลวร้ายเช่นนั้น นางจะกล้าวางยาพิษพี่สะใภ้เจ็ดต่อหน้าผู้คนมากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างไร” หรงเฉินตอบโต้กลับไปเล็กน้อย

สีหน้าของหรงเยี่ยยังคงเป็นสีดำ “ต่อให้ไม่มีพิษ มันก็ไม่สามารถกินเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้าได้”

“พี่เจ็ด ท่านไม่เชื่อคำพูดของข้าไม่เป็นไร แต่นี่เป็นคำพูดของหมอเทวดาซู ท่านยังไม่เชื่ออีกอย่างนั้นหรือ? ยิ่งไปกว่านั้นคุณหนูรองได้บอกไว้ว่า นี่เป็นยาที่ปู่ทวดของนางเป็นคนมอบให้กับพี่สะใภ้เจ็ด เป็นยาที่นายผู้เฒ่าฉางให้มา ตาเฒ่าที่ดื้อรั้น กลัวว่าจะเกิดปัญหาเช่นนี้ เขาจะกล้าวางยาพิษพระชายาของท่านอย่างนั้นหรือ?”

ประโยคนี้ของหรงเฉินทำให้หรงเยี่ยถึงกับพูดไม่ออก

ในตอนที่พวกเขาสองพี่น้องโต้เถียงกัน ไป๋ชิงหลิงได้เดินมาอยู่ตรงหน้าของหมอเทวดาซูแล้ว จากนั้นก็หยิบยาในมือของหมอเทวดาซูเข้าไปในปากโดยตรง

ร่างกายของหรงเยี่ยสั่นเทาในทันใด รีบวิ่งมาด้านหน้าของไป๋ชิงหลิงและจับข้อมือของนางไว้

ไป๋ชิงหลิงหันมามองเขา แลบลิ้นออกมาแล้วพูดว่า “ข้ากินมันเข้าไปแล้ว”

“เจ้า......” เขาจ้องเขม็งมาที่นาง

“ยาของนายผู้เฒ่าฉางไม่มีทางเป็นของปลอม หมอเทวดาซูเองก็พิสูจน์แล้วว่ามันคือยาวิเศษ สิ่งที่ผู้เป็นแม่อย่างข้าต้องทำคือการปกป้องเด็กในท้องและปกป้องชีวิตของตนเอง แต่ข้ารู้สึกได้ว่าร่างกายของข้านั้นว่างเปล่า หากยาวิเศษนี้สามารถบำรุงครรภ์ได้จริง ทำให้ข้ามีร่างกายที่แข็งแกร่ง สำหรับข้าแล้วมันถือเป็นประโยชน์อย่างมาก เจ้าไม่รู้สึกดีใจอย่างนั้นหรือ?”

หรงเยี่ยจับข้อมือของนางไว้ มองมาที่นางด้วยความเป็นห่วง “เช่นนั้นตอนนี้เจ้ารู้สึกอย่างไร?”

“ข้าไม่เป็นไร”

“ปวดท้องหรือไม่?”

“ไม่ปวด!”

“ไม่รู้สึกอะไรเลยอย่างนั้นหรือ?”

“ตอนนี้ยังไม่รู้สึกอะไร!”

“เช่นนั้นเจ้านั่งลงก่อนเถอะ” หรงเยี่ยพยุงนางเดินกลับมา

ไป๋ชิงหลิงเห็นท่าทางที่ระมัดระวังของเขา ทำให้นางรู้สึกรักอย่างสุดหัวใจ

คิดว่าหากเขารู้ว่าวันนั้นเกิดเรื่องขึ้นกับนาง เขาจะต้องเป็นบ้าแน่ ๆ

เมื่อนางนั่งลง หลิวหานเยียนจับมือข้างหนึ่งของนางแล้วกล่าวว่า “หากไม่สบายตรงไหนจะต้องบอกพวกเราทันที จะฝืนร่างกายและเก็บไว้คนเดียวไม่ได้”

“ท่านแม่ ท่านวางใจ เด็กคนนี้สำคัญกับข้าเป็นอย่างมาก ข้าจะระวังตัวให้มากที่สุด” เห็นผู้คนมากมายเป็นห่วงตนเองถึงเพียงนี้ ไป๋ชิงหลิงก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก

แต่ในตอนที่ทุกคนกำลังเป็นห่วงไป๋ชิงหลิง หรงเฉินก็คิดถึงปัญหาอยู่ข้อหนึ่ง

“ใช่แล้ว พี่สะใภ้เจ็ด!”

ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมองมาที่เขา

หรงเฉินพูดออกมาต่อว่า “เหตุใดท่านจึงไม่ยอมให้คุณหนูรองแห่งตระกูลฉางเข้ามาเยี่ยมท่านในจวน”

สีหน้าของหรงเยี่ยเปลี่ยนไปอีกครั้ง เขาหันมาจ้องมองที่หรงเฉินด้วยสายตาอันเยือกเย็น “หากไม่รู้จะพูดอะไรก็ไม่ต้องพูด ไม่มีใครหาว่าเจ้าเป็นบ้าหรอก”

“ข้าทำอะไรผิดอย่างนั้นหรือ?” หรงเฉินไร้เดียงสาเป็นอย่างมาก

ไป๋ชิงหลิงรีบคว้าไปที่แขนของหรงเยี่ย “เอาละ เลิกทะเลาะกันได้แล้ว ไม่ใช่ว่าข้าไม่ให้นางเข้ามา ข้ากำลังบอกให้พ่อบ้านเฉียนออกไปเรียกนางเข้ามานั่งในจวน แต่นางก็กลับไปเสียก่อน หากครั้งหน้าเจ้าได้พบกับนางอีกครั้ง หรือเห็นนางมาที่จวนแห่งนี้ เจ้าจะพานางเข้ามาพร้อมกับเจ้าก็ได้”

ความรู้สึกที่นางมีต่อฉางเล่อเหยียนนั้นช่างน่าอัศจรรย์เป็นอย่างมาก จากศัตรูกลายเป็นสหาย มันช่างเป็นช่วงเวลาอันแสนตลก แต่ต้องบอกเลยว่านิสัยของฉางเล่อเหยียนนั้นทำให้นางรู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก......

ในตอนนี้ ใบหน้าของหรงเฉินเต็มไปด้วยความบึ้งบูด ชำเลืองมองมาที่หรงเยี่ยพร้อมกล่าวว่า “ข้าไม่กล้า!”

ไป๋ชิงหลิงตะลึงงัน นางมองไปที่อ๋องหรงและอ๋องเฉินสลับกันไปมาอยู่หลายครั้ง

ยังไม่ทันได้พูดอะไร หรงเฉินก็พูดออกมาอีกว่า “พี่เจ็ดไม่ชอบผู้หญิงคนนั้น เรื่องนี้ท่านต้องจัดการด้วยตัวเอง และที่ข้ามาที่นี่ก็เพราะมีของขวัญจะมามอบให้ท่าน”

พูดจบหรงเฉินก็หยิบโสมอายุร้อยปีออกมาจากแขนเสื้อของเขา วางไว้บนโต๊ะหินกลม “นี่คือสิ่งที่เสด็จย่าให้คนนำมาให้ข้าตอนที่ข้าได้รับบาดเจ็บก่อนหน้านี้ ข้าไม่ได้ใช้มัน หากพี่สะใภ้เจ็ดจำเป็นต้องใช้ เช่นนั้นก็เก็บเอาไว้เถิด แต่ข้าขอบอกเอาไว้ก่อน ข้าไม่ได้ใส่ยาพิษลงไปในโสมชิ้นนี้”