ตอนที่ 653
บทที่ 654 ฉางเล่อเหยียนสาบานต่อหน้าอ๋องหรง
October 21, 2026
ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำรับภาพวาดดังกล่าวมา มองดูภาพวาดทั้งสิบแผ่นต่อหน้าของหรงเยี่ยอย่างรวดเร็ว
หลังจากดูเสร็จ เขาถึงลุกขึ้นและจากไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว
หรงเยี่ยค่อย ๆ เดินออกมาจากซอย แต่เดินทางไปหานายผู้เฒ่าที่จวนฉาง
ในเวลานี้ นายผู้เฒ่าฉางกำลังพึมพำกับตัวเองอยู่ในลานพอดี “ก็แค่มอบยาให้เท่านั้น เจ้าไม่อาจคิดเรื่องอันใดที่เกี่ยวข้องกับความรู้สึกได้ อ๋องหรงไม่ใช่คนที่เจ้าสามารถเอื้อมถึง ครั้งนี้เจ้าก็เห็นแล้วว่า เมื่อเกิดเรื่องขึ้นกับพระชายาหรง อ๋องหรงเป็นห่วงนางมากเพียงใด ที่ปู่ทวดทำลงไปทั้งหมดก็เป็นเพราะหวังดีกับเจ้า การที่แต่งงานกับชายที่เขาไม่ได้รักเจ้า สุดท้ายแล้วคนที่ต้องทุกข์ทรมานก็คือเจ้า”
“ท่านปู่ทวด ใครเป็นคนบอกท่านว่าข้าหลงรักอ๋องหรง และคอยเกี้ยวพาราสีอ๋องหรง” ฉางเล่อเหยียนถามกลับไป
เคราของนายผู้เฒ่าฉางลอยตัวขึ้นมาทันใด “ทุกคนในจวนต่างพูดกันทั้งนั้น หรือเจ้ากำลังจะบอกว่าข้าหูหนวกอย่างนั้นหรือ?”
“หลานสาวไม่กล้า”
“เจ้าไม่กล้า เฮอ เจ้าคิดว่าเพียงแค่อ๋องเฉินเพียงคนเดียวจะทำให้ข้าปฏิบัติกับเจ้าเช่นนั้นอย่างนั้นหรือ” นายผู้เฒ่าฉางถือไม้ไผ่ไว้ในมือ มือทั้งสองข้างของเข้าไขว้หลัง เดินไปเดินมาอยู่ด้านหน้าของฉางเล่อเหยียน ท่าทางของเขาดูหล่อเหลาและเข้มงวดเป็นอย่างมาก
ฉางเล่อเหยียนเบะปากของนาง แม้ว่าจะไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่นางก็ไม่รู้สึกว่าการที่ตนเองได้รับโทษนั้นเป็นสิ่งไม่สมควร เรื่องจากก่อนหน้านี้นางเคยมีใจให้กับอ๋องหรงมาก่อน
ในตอนนั้นเอง พ่อบ้านหวู่รีบวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางร้อนรน “นายผู้เฒ่า นายผู้เฒ่า ท่านอ๋องหรงเสด็จมาที่นี่ ขวางไว้ ขวางไว้ไม่อยู่แล้ว......”
ยังไม่ทันพูดจบ หรงเยี่ยก็เดินเข้ามาในลานอยู่รวดเร็ว
ในตอนที่เห็นว่าฉางเล่อเหยียนเองก็อยู่ในลานด้วย ใบหน้าของหรงเยี่ยมืดมนเสียยิ่งกว่าเดิม
นายผู้เฒ่าฉางรู้ว่าอ๋องหรงไม่อยากเห็นหน้าฉางเล่อเหยียน เขาจึงรีบสั่งให้นางเข้าไปแอบในห้อง หลังจากที่หรงเยี่ยได้ยินคำสั่งของนายผู้เฒ่าฉาง เขาก็พูดออกมาว่า “ไม่จำเป็น ข้าแค่จะมาพูดเพียงสองสามประโยคเท่านั้น”
“ไม่นั่งคุยกันหน่อยงั้นหรือ?” นายผู้เฒ่าฉางถามออกไปอย่างสุภาพ
“ยาเสิ่นไท่ที่เจ้ามอบให้......”
ยังไม่ทันพูดจบ นายผู้เฒ่าฉางก็ถามออกมาทันใดว่า “พระชายาทานมันเข้าไปแล้ว? ร่างกายของนางรู้สึกไม่ดีหลังจากที่ทานมันเข้าไปอย่างนั้นหรือ หรือว่าได้รับผลข้างเคียงอะไร”
ไม่เช่นนั้นอ๋องหรงจะเสด็จมาที่จวนของเขาในเวลาเช่นนี้เพื่ออะไร
เขาหันกลับไป มองไปที่ฉางเล่อเหยียนด้วยใบหน้าอันมืดมน “หรือว่าเจ้าทำอะไรกับยาเสิ่นไท่? ฉางเล่อเหยียน ที่ข้าเรียกเจ้ามาที่นี่ บอกให้เจ้าเอายาเสิ่นไท่ไปมอบให้พระชายาหรง ทั้งหมดก็เพื่อให้เจ้าสำนึกผิดกับสิ่งที่เจ้าเคยทำลงไป คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้า......”
“ท่านปู่ทวด ข้า!”
“เจ้าหุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้ หากเกิดอะไรขึ้นกับพระชายาหรงอีก ข้าเองก็ไม่สามารถปกป้องเจ้าได้ เจ้าตามอ๋องหรงไปเถิด ไม่ว่าอ๋องหรงจะจัดการกับเจ้าอย่างไรข้าจะไม่สน เป็นหรือตายไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้!”
“ข้า......”
“นางไม่ได้ใส่ยาพิษลงไป!”
ฉางเล่อเหยียนผงะในทันใด ดวงตาทั้งสองข้างของนางจ้องมองไปที่หรงเยี่ยพร้อมทั้งน้ำตา
แต่นางเพียงแค่มองไปแวบเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นนางก็ก้มหน้าลง มือทั้งสองข้างกำผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในมือ “ท่านปู่ทวด พระชายาหรงช่วยข้ามาถึงสองครั้ง ข้าจะเนรคุณต่อผู้มีพระคุณของข้าได้อย่างไร ท่านแม่เองก็สอนข้าให้เป็นมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง เหตุใดท่านจึงคิดว่าข้าจะมีนิสัยเช่นนั้น วันนี้ท่านอ๋องหรงเองก็อยู่ที่นี่ ดังนั้นฉางเล่อเหยียนจึงขอสาบานต่อหน้าท่านปู่ทวด!”
พูดจบนางก็ยกมือของนางขึ้นมาพร้อมกับกล่าวคำสาบานว่า “ชีวิตนี้ของข้าฉางเล่อเหยียนจะไม่แต่งงานกับท่านอ๋องคนใด และไม่แต่งงานเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับตระกูลของราชวงศ์ ตั้งแต่นี้ไป การแต่งงานของข้า ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่านปู่ทวด ข้าฉางเล่อเหยียนยินดีที่จะรับฟังและปฏิบัติตามทุกอย่างที่ท่านปู่ทวดเป็นคนจัดเตรียมให้”
ท่าทางของนายผู้เฒ่าฉางดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาชำเลืองมองไปที่ฉางเล่อเหยียน “เจ้าเป็นคนพูดออกมาด้วยตัวเอง ถึงเวลานั้นเจ้าอย่าไปบ่นกับแม่ของเจ้าว่าข้าจัดการเรื่องพวกนั้นให้เจ้าไม่ดีพอ”
“ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่านปู่ทวด ฉางเล่อเหยียนจะไม่บ่นแม้แต่คำเดียว”
“หึ เจ้าอาจจะไม่บ่นก็จริง แต่แม่ของเจ้าไม่มีทางเป็นเช่นนั้น”
“แม้ว่าท่านแม่จะเป็นคนดูแลเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ในจวนฉาง แต่สุดท้ายเรื่องราวสำคัญต่าง ๆ ก็ล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่านปู่ทวด เพราะท่านปู่ทวดเป็นผู้นำเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลฉาง”
คำพูดของฉางเล่อเหยียนทำให้นายผู้เฒ่าฉางใจสั่น เขาหันกลับมาประสานมือให้กับหรงเยี่ยพร้อมกล่าวว่า “อ๋องหรง ทำให้ท่านต้องเจอกับเรื่องตลกอีกแล้ว”
“ข้ามาที่นี่เพื่อกล่าวขอบคุณนายผู้เฒ่า”
ขอบคุณ?