ตอนที่ 654
บทที่ 655 กลอุบายใหม่ของฉางเล่ออัน
October 21, 2026
“อร๊าย!” ฉางเล่ออันอุทานออกมาด้วยความตกใจ หลังจากนั้นนางก็เข้าไปอยู่ในอ้อมแขนอันยิ่งใหญ่ มือทั้งสองข้างของนางจับแขนอีกฝ่ายไว้โดยไม่รู้ตัว บนร่างกายของผู้ชายคนนั้นมีกลิ่นหอมจาง ๆ อยู่
เนื่องจากบนร่างกายของชายผู้นั้นมีกลิ่นหอมของดอกไม้อยู่จาง ๆ เป็นกลิ่นที่หอมหวานเป็นอย่างมาก ฉางเล่ออันแอบคิดในใจว่าในที่สุดนางก็ได้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของหรงเยี่ย
แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว เมื่อคนในจวนฉางเห็นว่าอ๋องหรงกอดนางอีกครั้ง ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องรับผิดชอบนางเป็นแน่
ต่อให้ท่านปู่ทวดไม่ยอม เขาก็ต้องกัดฟันปล่อยให้นางแต่งเข้าไปอยู่ในจวนอ๋องหรง ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่อาจทนต่อคำวิพากษ์วิจารณ์ของประชาชนที่รุนแรงได้
แน่นอนว่าคำวิพากษ์วิจารณ์ของประชาชนนั้นสามารถสร้างขึ้นมาได้
และสิ่งที่นางกำลังขาดอยู่ก็คือความคิดเห็นของประชาชนพวกนี้
หลังจากนั้น จู่ ๆ สาวใช้สองสามคนที่อยู่ด้านหลังของนางก็ตะโกนขึ้นมาว่า “พ่อบ้านหวู่!”
“คุณหนูสี่!”
เสียงของผู้ชายดังขึ้นมาจากด้านบนศีรษะของนาง
ฉางเล่ออันได้ยินเสียงนั้นก็รู้สึกผิดปกติ นางรีบเงยหน้าขึ้นมาทันใด เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ใช่อ๋องหรงที่นางหมายปอง แต่กลับเป็นพ่อบ้านหวู่!
นางกรีดร้องออกมา จากนั้นก็ผลักพ่อบ้านหวู่ออกไปพร้อมพูดออกมาด้วยความโกรธ “เหตุใดจึงเป็นเจ้า?”
เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเหตุใดจึงเป็นเขา เขาวิ่งออกมาเพื่อส่งท่านอ๋องหรง สุดท้ายเมื่อออกมาเขาก็ถูกอีกฝ่ายพุ่งมาชน
แถมยังถูกอีกฝ่ายกอด
ฉางเล่ออันหันกลับมามองหาหรงเยี่ย “อ๋องหรงไปไหนแล้ว?”
เหยาเซี่ยชี้ไปที่มุมประตูและพูดออกมาอย่างสั่นเทาว่า “ท่านอ๋องหรงบินหนีไปแล้ว”
“ก็เห็นอยู่ว่าเมื่อครู่ท่านอ๋องหรงยืนอยู่ตรงนี้ จู่ ๆ เขาจะบินหนีไปได้อย่างไร คนโง่เขลาอย่างพวกเจ้า คนเพียงคนเดียวก็ดูไว้ให้ดีไม่ได้” ฉางเล่ออันจะบ้าตายอยู่แล้ว นางคิดกลอุบายใหม่ออกมาได้ แต่กลับล้มเหลวอีกครั้ง แถมยังมาล้มเหลวต่อหน้าพ่อบ้านหวู่ นางไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนจริง ๆ
และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่พ่อบ้านหวู่ได้เห็นคุณหนูสี่แห่งตระกูลฉางสั่งสอนคนรับใช้
เพียงแต่ครั้งนี้มันทำให้พ่อบ้านหวู่ตกใจเป็นอย่างมาก
เนื่องจากเขาพบว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันเมื่อครู่นั้นไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากแผนร้ายของใครบางคน
พ่อบ้านหวู่หันไปอย่างเงียบ ๆ จากนั้นเดินกลับเข้าไปในลานเซี่ยหลิน
นายผู้เฒ่ากำลังเล่นอยู่กับนกตัวหนึ่ง เห็นพ่อบ้านหวู่เดินกลับเข้ามาในลานจึงถามออกไปว่า “เหตุใดถึงกลับมาเร็วขนาดนี้”
“นายผู้เฒ่า ท่านอ๋องหลงเดินออกไปจากเรือนหลัง เขาน่าจะหลีกเลี่ยงที่จะเจอกับปัญหา”
นายผู้เฒ่าหยุดการเคลื่อนไหวของเขาทันที เงยหน้าขึ้นมามองเขา “มีปัญหาอะไรอีกอย่างนั้นหรือ? ฉางเล่อเหยียนก็อยู่ในห้องตลอดเวลา ข้าเพิ่งจะสั่งให้คนพานางกลับไปส่งที่โรงเตี๊ยมตระกูลฉางเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาซ้ำซาก”
“ขอรับ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณหนูรอง แต่เป็นคุณหนูสี่” เขาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ออกมาให้นายผู้เฒ่าฟังโดยละเอียด
หลังจากนายผู้เฒ่าได้ฟังเรื่องราวเหล่านี้ กรงนกในมือของเขาร่วงลงพื้น ลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ทันใด จากนั้นพูดออกมาด้วยความโกรธ “ฉางเล่ออันเป็นคนเช่นนี้เองอย่างนั้นหรือ”
“นายผู้เฒ่า พวกเราจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดี”
ในตอนนั้นเอง เสียงของฉางเล่อเหยียนก็ดังขึ้นมาจากด้านนอกของลาน “ท่านปู่ทวด อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่น!”
นายผู้เฒ่าฉางหันกลับไปมองทันที “เจ้ามาได้อย่างไร ข้าให้คนไปส่งเจ้าแล้วไม่ใช่หรือ?”
“ท่านปู่ทวด ต่างหูของข้าหล่นหายไปข้างหนึ่ง” นางชี้ไปที่ต่างหูข้างซ้ายของตนเอง
นายผู้เฒ่าหันไปมอง หูด้านขวาของฉางเล่อเหยียนมีต่างหูห้อยอยู่ แต่หูด้านซ้ายของนางกลับว่างเปล่า
“เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าทันทีที่กลับมาจะได้ยินพ่อบ้านหวู่พูดถึงเรื่องของน้องสี่เช่นนี้ ตอนแรกข้าก็ไม่มีหลักฐานมาพิสูจน์ว่าน้องสี่เป็นคนอย่างไร ข้าจึงไม่อยากพูดกับท่านปู่ทวด”
“เจ้ารู้ตั้งแต่แรกแล้วงั้นหรือ?”
“ข้าไม่ได้รู้เพียงแค่นี้ เพื่อเข้าใกล้ท่านอ๋องหรง น้องสี่พยายามทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับพระชายาหรง เรื่องที่เกิดขึ้นกับรถม้าวันนั้น มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ท่านปู่ทวดลองตรวจสอบเด็กและแม่ของเด็กที่วิ่งออกไปบนถนนในวันนั้นให้ดี รวมถึงคนขายม้าที่กระโดดออกมาในตอนที่เกิดอุบัติเหตุ”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของฉางเล่อเหยียน นายผู้เฒ่ารู้สึกหนาวเย็นไปถึงกระดูกสันหลัง......