บทที่ 657 ความจริงถูกเปิดเผย ฉางเล่ออันถูกลงโทษ

ทุกคนถอนหายใจสักพักหนึ่ง และเสียงของการสนทนาก็เริ่มดังมากขึ้นเรื่อย ๆ

ดวงตาของนายผู้เฒ่าฉางค่อย ๆ เปลี่ยนสีเมื่อเขามองไปที่ฉางเล่ออัน และดวงตาคู่บารมีของเขาก็ฉายแววด้วยความโกรธอันเย็นชา

ฉางเล่ออันพยายามโต้แย้ง "เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระ"

"คุณหนูสี่ บ่าวไม่กล้าพูดไร้สาระเพคะ เมื่อท่านอ๋องหรงเข้ามาในจวนฉางครั้งแรก คุณหนูสี่ตกหลุมรักท่านอ๋องหรงตั้งแต่แรกเห็น ชั่วระยะเวลาหนึ่งหลังจากนั้น คุณหนูสี่ได้คิดหาทางเข้าใกล้ท่านอ๋องหรงมาโดยตลอด แต่คุณหนูไม่มีโอกาสนั้นเลยเพคะ"

"เหยาชุน หุบปากซะ" ฉางเล่ออันกังวล นางรีบเข้าไปคว้าผมของเหยาชุน

นายผู้เฒ่าฉางตะโกน "จับคุณหนูสี่ไว้"

"คุณปู่ เหยาชุนพูดแต่คำโกหก เมื่อครู่นางพูดชัดเจนว่านางชอบท่านอ๋องหรง และตอนนี้นางบอกว่าข้าเป็นคนที่ชอบท่านอ๋องหรงเองซะอย่างนั้น คำพูดของนางเชื่อถือไม่ได้ คุณปู่ถามบ่าวรับใช้คนอื่น ๆ ในจวนของข้าก็ได้ ตอนที่เหยาชุนตามข้าไป มือไม้ของนางไม่สะอาด นางชอบขโมยเครื่องประดับของข้าด้วย!"

แม่นมของจวนฉางก้าวไปข้างหน้า และคว้าร่างของฉางเล่ออัน

แต่ฉางเล่ออันไม่เต็มใจที่จะยอมรับ นางจึงเทน้ำสกปรกทั้งหมดใส่เหยาชุน

เหยาชุนมองไปที่ฉางเล่ออัน และกัดฟัน "เครื่องประดับที่คุณหนูพูดถึงนั้นคุณหนูเป็นผู้มอบให้กับบ่าวด้วยตัวเองทั้งหมด แม้ว่านายผู้เฒ่าจะถามบ่าวรับใช้คนอื่น ๆ ของคุณหนูสี่ พวกนางก็จะไม่กล้าเปิดปาก เพราะบ่าวรับใช้ที่คอยติดตามคุณหนูสี่ พวกเขาล้วนแต่ได้รับคำขู่จากคุณหนูสี่แล้วทั้งหมด"

"ขาของพ่อข้า เป็นตอนที่ข้าไปหาเขาหลังจากเรื่องรถม้าพลิกคว่ำวันที่สอง หักแล้ว เพราะข้ากลับมาที่จวนฉางช้าไปหนึ่งนาทีเพคะ"

"และน้องชายของข้า เกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนครั้งหนึ่ง ข้ากลับมาช้าเพียงเล็กน้อย น้องชายของข้าก็เกือบจมแม่น้ำในวันรุ่งขึ้น"

"และแม่ของข้า คนของคุณหนูสี่ได้แอบเปลี่ยนยาของแม่ข้า และนางก็ป่วยจนเกือบเสียชีวิต"

"หลังจากฟังคำขู่นี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ใครกล้าไม่ซื่อสัตย์ต่อคุณหนูสี่บ้าง ใครกล้าพูดลับหลังคุณหนูสี่บ้าง และใครจะกล้าบอกความจริงกับผู้อื่นบ้าง"

คำพูดของเหยาชุนสามารถพูดได้เพื่อสะท้อนถึงจิตใจของคนรับใช้ทุกคนในศาลาจิ่นสวี่

แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรแทนเหยาชุนสักคำ

ฉางเล่ออันถูกมัด แล้วกดคว่ำหน้าลงบนม้านั่ง

นางเงยหน้าขึ้น และดิ้นรน "ท่านปู่ คำพูดของเหยาชุนไว้ใจไม่ได้ และเราไม่สามารถฟังนางเพียงข้างเดียวได้..."

"หุบปากของเจ้าซะ" นายผู้เฒ่าฉางตะโกน

แม่นมเอาผ้าปิดปาก ยัดเข้าคอฉางเล่ออันเพื่อไม่ให้ส่งเสียงใด ๆ

"พูดต่อ!" นายผู้เฒ่าฉางกล่าว

เหยาชุนกล่าวว่า "วันนั้นรถม้าพลิกคว่ำ คุณหนูสี่เป็นคนขอให้ข้าทำ หลังจากพระชายาหรงออกมาจากลานจวนของคุณหนูสี่ นางก็ขอให้ข้าไปถามสายสืบว่าตอนนี้ท่านอ๋องหรงไปอยู่ที่ใด บ่าวผู้นั้นได้นำข่าวกลับมาบอกข้า และข้าจึงนำข่าวมาบอกกับคุณหนูสี่อีกที วันนั้นท่านอ๋องหรงอยู่ที่ร้านอาหารของตระกูลเสิ่นเพคะ"

"หลังจากที่คุณหนูสี่รู้เรื่องนี้ นางก็แต่งตัวอย่างระมัดระวัง แล้วขอให้ข้าจัดการเรื่องอุบัติเหตุ นางหวังว่ารถม้าจะเกิดอุบัติเหตุภายใต้จมูกของท่านอ๋องหรง หลังจากนั้นจะขอให้ข้าไปตามท่านอ๋องหรงมา และสุดท้ายมันจะกลายเป็นภารกิจช่วยเหลือหญิงงามของวีรบุรุษ การเผชิญหน้าอันงดงามเช่นนี้ คุณหนูสี่ก็คงมีเหตุผลที่จะอยากพบกับท่านอ๋องหรง แต่ข้าไม่คาดคิดว่าตอนนั้นพระชายาหรงและองค์หญิงออกมาจากในตำหนักด้วยกัน และเกิดอุบัติเหตุจริงในรถม้า ซึ่งมันทำร้ายพระชายาอย่างสาหัส"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ นายผู้เฒ่าฉางก็หยิบไม้สีแดงหนาและยาวจาแท่นวางทันที เขาเดินไปที่ฉางเล่ออัน และตีนางอย่างแรง

"เพียะ!"

"ฮือ..." ความเจ็บปวดลามไปทั่วหลังฉางเล่ออันทันที...

เมื่อแม่นางฉางสามเห็นไม้ตีลงบนแผ่นหลังลูกสาว หัวใจของนางยังคงเจ็บปวด นางก้าวไปข้างหน้า แต่ถูกฉางเล่อเหยียนรั้งไว้

แม่นางฉางสามหันกลับไปมองที่ฉางเล่อเหยียน ฉางเล่อเหยียนขยิบตาให้นาง และแอบส่ายหัว จากนั้นแม่นางฉางสามก็ล้มเลิกความคิดนี้