บทที่ 658 ฉางเล่ออันถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ โดยสิ้นเชิง

"ฉางเล่ออัน เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร?"

"ใช่ ข้าบ้าไปแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าชอบผู้ชายมากเช่นนี้ เขาเป็นเหมือนแสงสว่างและดวงจันทร์ของข้า พี่สองของข้าก็เคยหลงใหลเขาเช่นกันไม่ใช่หรือ ท่านแม่!" ฉางเล่ออันถามกลับ

แม่นางฉางสามไม่อยากเห็นลูกสาวตัวน้อยของนางถึงทางตัน นางรู้ว่าหากนางยังยืนกรานต่อไป นางจะทำร้ายตัวเองหรือแม้แต่ทำร้ายชีวิตของตัวเองเท่านั้น

ก่อนจากไป นางวางมือบนไหล่ของฉางเล่ออัน และโน้มน้าวนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "ถ้าไม่อยากกลับไปที่จวนของท่านตา เจ้าก็อยู่ในเมืองหลวงชั่วคราวได้ ข้าจะจัดการเรื่องห้องพักสำหรับเจ้า เจ้าไม่ใช่คุณหนูสี่แห่งจวนฉางอีกต่อไป แต่เจ้าเป็นลูกสาวของข้าอยู่ แต่ข้าต้องการเพียงสิ่งเดียวจากเจ้า อย่าคิดถึงท่านอ๋องหรงอีกต่อไป เจ้าดูมือของเหยาชุนสิ เจ้าอยากเป็นเช่นนางหรือ"

"ข้าทำไม่ได้" ฉางเล่ออันกล่าวอย่างมั่นใจ

"อันเอ๋อร์เอ๋ย..." แม่นางฉางสามกำมือแน่น หวังให้นางหายโง่เชาเสียที "ในโลกนี้มีผู้ชายดี ๆ นับพันคน และพวกเขาไม่จำเป็นต้องเป็นท่านอ๋องหรง แม้เจ้าจะใช้กลอุบายเพื่อเข้าไปในตำหนักของท่านอ๋องหรงแล้วอย่างไรเล่า ในใจของท่านอ๋องหรงมีแต่พระชายาหรงเท่านั้นและไม่ใช่เจ้า"

รอยยิ้มบนใบหน้าของฉางเล่ออันค่อย ๆ บานขึ้น และดวงตาของนางก็เปล่งประกายด้วยแสงที่เย็นชาและมีพิษ "จะเป็นอย่างไรถ้าพระชายาหรงตาย!"

"เจ้าพูดอะไร?" ร่างกายของแม่นางฉางสามสั่นเทาทันที และนางจ้องมองฉางเล่ออันด้วยความตกใจ ทันใดนั้น นางจึงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าบ้าไปแล้ว! อันเอ๋อร์ ได้โปรดอย่าทำสิ่งที่โง่เขลาเช่นนี้อีกเลย"

"ตุ้บ!" ฉางเล่ออันผลักแม่นางฉางสามออกไปอย่างแรง

แม่นางฉางสามถูกนางผลักล้มลงสู่แอ่งน้ำอย่างแรง น้ำบนพื้นกระเซ็นไปทั่วใบหน้าของแม่นางฉางสาม

ฉางเล่อเหยียนซึ่งมาด้วยรถม้าอีกคัน รีบลงจากรถม้าอย่างรวดเร็ว ถือร่มแล้วเดินไปที่ข้างแม่นางฉางสาม แล้วพูดว่า "ท่านแม่"

แม่นางฉางสามหันศีรษะและมองไปที่ฉางเล่อเหยียน นางรู้สึกราวกับว่าเห็นผู้ช่วยชีวิต นางคว้ามือของฉางเล่อเหยียนแล้วพูดว่า "โน้มน้าวน้องสี่ของเจ้าเร็วเข้า อันเอ๋อร์บ้าไปแล้ว"

"ท่านแม่ ลุกขึ้นก่อนเถิด" ฉางเล่อเหยียนยื่นร่มให้คนใช้ แล้วช่วยพยุงแม่นางฉางสามลุกขึ้นจากบ่อโคลนด้วยตนเอง จากนั้นนางหันกลับมามองฉางเล่ออันด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว เจ้าแม่ผลักท่านแม่เช่นนี้ได้อย่างไร!"

"นางกำลังก้าวก่ายเรื่องของคนอื่น" ฉางเล่ออันเหลือบมองแม่นางฉางสามอย่างเย็นชา หลังจากพูดจบ นางเดินไปที่รถม้าที่แม่นางฉางสามลงจากรถ

นางกำลังเตรียมตัวที่จะปีนขึ้นไปบนรถม้า

ฉางเล่อเหยียนติดตามด้วยความโกรธ คว้าแขนของฉางเล่ออัน จับนางหันกลับมา และตบฉางเล่ออันบนใบหน้า "เจ้ามันเป็นหมาป่าเจ้าเล่ห์ไร้ความรู้สึก เจ้าคิดว่าท่านแม่เอาแต่ใส่ใจข้าจนไม่สนใจเจ้าอย่างนั้นหรือ"

"ฉางเล่อเหยียน เจ้าตบข้าทำไม!" ฉางเล่ออันปิดหน้าของนาง และคำรามด้วยความโกรธ จากนั้นรีบวิ่งไปหาฉางเล่อเหยียน จับผมของอีกฝ่ายอย่างแรง แล้วดึงผมของฉางเล่ออันออก นางนำปิ่นปักผมออก แล้วแทงลงไป

แม่นางฉางสามเห็นเหตุการณ์นี้ จึงอุทานอย่างตกใจ "ไม่"

ปิ่นปักผมเล็งไปที่ใบหน้าของฉางเล่อเหยียน และมีรอยขีดข่วน

แม่นางฉางสามไม่สามารถคิดมากได้ ดังนั้นนางจึงรีบวิ่งไปหาฉางเล่อเหยียน และกอดร่างของฉางเล่อเหยียนด้วยมือทั้งสองข้าง

ปิ่นปักผมในมือของฉางเล่ออันทิ่มเข้าไปในไหล่ซ้ายของแม่นางฉางสามอย่างแรง

ฉางเล่ออันตกใจมาก นางรีบปล่อยมือ แล้วจ้องมองปิ่นปักผมบนไหล่ของแม่นางฉางสาม นางก้าวถอยหลังแล้วพูดว่า "ไม่ใช่ข้า นางวิ่งมาที่นี่เอง ข้าไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ มันเป็นเพราะฉางเล่อเหยียนทั้งหมด ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า!"

หลังจากพูดอย่างติดขัด ฉางเล่ออันก็หันหลังวิ่งหนีไป

แม่นางฉางสามมองไปที่ฉางเล่ออันที่วิ่งหนี คว้าเสื้อผ้าของฉางเล่อเหยียนไว้ แล้วพูดว่า "อย่าตำหนินาง ส่งคนไปสองสามคน... ตามน้องสาวของเจ้าว่านางจะไปไหน ไปเร็ว..."

หลังจากพูดอย่างนั้น แม่นางฉางสามก็หมดสติไปในอ้อมแขนของฉางเล่อเหยียน...

จวนฉางไร้ซึ่งความสุขในขณะที่ ทว่าจวนติ้งเป่ยโหวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะมากมาย

เพราะเพื่อชดเชยหลิวหานเยียน ติ้งเป่ยโหวจึงตัดสินใจจัดงานแต่งงานให้กับหลิวหานเยียนและตัวเขาเอง ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขายุ่งอยู่กับรายชื่อผู้ที่เข้าร่วมงานเลี้ยงแต่งงาน

อาจกล่าวได้ว่า เขาเชิญผู้คนมากกว่าตอนที่เขาแต่งงานครั้งแรกด้วยซ้ำไป

ท้ายที่สุดแล้ว สถานะปัจจุบันของติ้งเป่ยโหวก็แตกต่างจากที่เคยเป็น