บทที่ 686 ทุกคนล้วนมีความลับ

แต่เมื่อมีดของโต้วเอ๋อร์กำลังจะแทงทะลุร่างของไป๋ชิงหลิง อ๋องจวินและอิงเหลียนก็คว้าไหล่ของนางและจับนางไว้

อิงเหลียนยกมือขึ้นแล้วโจมตี “คุกเข่าลง”

โตว้เอ๋อร์คุกเข่าลง และกริชก็ถูกอ๋องจวินแย่งชิงไปทันที

แต่ก่อนที่ทุกคนจะได้สติกลับมา ร่างกายของโต้วเอ๋อร์ก็กระตุกและล้มลงกับพื้น มีเลือดออกจากทวารทั้งหมด

ไป๋ชิงหลิงกล่าวว่า “รีบอ้าปากของนางเร็ว”

อิงเหลียนบีบแก้มของโต้วเอ๋อร์ เลือดสีดำไหลออกมาจากปากของโต้วเอ๋อร์ทันที อิงเหลียนแตะที่หลอดเลือดแดงของโต้วเอ๋อร์ และขมวดคิ้วทันที “พระชายาองค์รัชทายาท นางตายแล้วเพคะ！”

“กลายเป็นทหารที่ตายไปแล้ว” อ๋องอันจวินกล่าว

อิงเหลียนปล่อยโต้วเอ๋อร์ที่หมดลมหายใจไปแล้ว และถามอย่างกังวล “พระชายาองค์รัชทายาท ดูเหมือนว่ามีคนแอบเปลี่ยนคนข้างกายพระชายาองค์รัชทายาท เรื่องนี้จะต้องได้ได้รับการตรวจสอบอย่างรอบคอบนะเพคะ”

สีหน้าของไป๋ชิงหลิงเปลี่ยนไปแล้ว

การโจมตีของโต้วเอ๋อร์เมื่อครู่ ทำให้ไป๋ชิงหลิงกลัวจริง ๆ ทักษะและปฏิกิริยาตอบสนองของโต้วเอ๋อร์นั้นแข็งแกร่งมาก ถ้าอิงเหลียนช้ากว่านั้นมีดสั้นคงแทงทะลุท้องของนางแล้ว

นางปิดหน้าท้องส่วนล่างของนางโดยไม่รู้ตัว เหลือบมองหงโต้วผู้ตายไปด้วยสีหน้าเศร้าหมองแล้วพูดว่า “น่าเสียดายจริง ๆ ”

อ๋องจวินก็ชำเลืองมองหงโต้ว ด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “พระชายาองค์รัชทายาท ข้าจะให้คำอธิบายเรื่องนี้แก่ท่านอย่างแน่นอน”

“เสด็จอา ท่านเชื่อสิ่งที่สาวใช้คนนี้พูดหรือไม่？” ไป๋ชิงหลิงถามกลับ

อ๋องจวินขมวดคิ้ว และไม่ตอบคำถามของไป๋ชิงหลิงโดยตรง

ไป๋ชิงหลิงยกมือขึ้นแล้วตบไปที่ที่วางแขนอย่างแรง ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าเสด็จอาจะเชื่อ ท่านเชื่อว่าเสด็จป้าสามารถทำสิ่งเลวร้ายเช่นนี้ได้”

“พระชายาองค์รัชทายาท เรื่องนี้……”

“แต่แม่บอกข้าว่า เสด็จป้าก็เป็นคนน่าสงสารเช่นกัน และให้ข้ามาเที่ยวที่จวนของเสด็จป้า แต่ดูเหมือนเสด็จป้าจะเกลียดแม่ข้ามาก เสด็จอารู้หรือไม่ว่าทำไม？”

แม่ของนางไม่ต้องการพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้น

ในตอนนั้นฮูหยินจัวก็ปฏิเสธที่จะอธิบายให้นางฟังอย่างชัดเจนเช่นกัน

นางไม่รู้อะไรเลย แต่ฮูหยินจัวและพระชายาอันจวินปฏิบัติต่อนางราวกับเป็นกระสอบทราย นางรู้สึกไม่ค่อยยุติธรรม

อ๋องอันจวินแสดงสีหน้าที่ไม่อาจบรรยายได้

ไป๋ชิงหลิงเข้าใจอย่างชัดเจนแล้ว และเขาก็จะไม่พูดว่า “ในเมื่อเสด็จอาไม่ต้องการพูดคุยเกี่ยวกับอดีตกับแม่ของข้าข้าขอถามท่านด้วยวิธีอื่น เรื่องที่หลิ่วอวี่เยียนที่เข้ามาแทนที่แม่ของข้าในจวนติ้งเป่ยโหว ท่านรู้หรือไม่”

แสงในดวงตาของอ๋องจวิน สว่างขึ้นเล็กน้อย

การเปลี่ยนนแปลงนี้แทบไม่มีนัยสำคัญ แต่เขาก็ยังถูกไป๋ชิงหลิงจับได้

เขารู้ !

แต่ดูเหมือนว่าเขาพยายามปกปิดอะไรบางอย่างอยู่

“ข้า…… เคยเห็นผู้หญิงที่คล้ายกับแม่ของเจ้าในอีกทีหนึ่ง ตอนแรกข้าคิดว่าพวกเขาเป็นคนคนเดียวกัน แต่ต่อมา……”

“เสด็จอาค้นพบเมื่อใดว่าฮูหยินโหวในจวนติ้งเป่ยโหวไม่ใช่หลิวหานเยียน！”

ไป๋ชิงหลิงขัดจังหวะเขาโดยตรง

ทันใดนั้นอ๋องจวินก็กำดาบในมือของเขาแน่น “หนึ่งปีหลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นแต่งงานกับพ่อของเจ้า พระชายาอันจวินรู้เรื่องนี้เมื่อใด？”

“ข้าไม่รู้ พระชายาองค์รัชทายาท ท่านช่วยบอกข้าได้ไหมว่าผลลัพธ์สุดท้ายของเสื้อคลุมเหล่านี้คืออะไร ？” อ๋องอันจวินเปลี่ยนเรื่อง

ไป๋ชิงหลิงเห็นว่าเขาไม่ต้องการพูดเรื่องนี้ ดังนั้นนางจึงไม่บังคับอ๋องจวินอีกต่อไป “สาวใช้คนนี้สวมเสื้อผ้าของข้าทุกวันเพื่อทรมานสุนัขในคอกของเสด็จอา จากนั้นนางก็ซ่อนเสื้อผ้าหลังจากใช้มัน เมื่อผ่านไปนานแล้ว สุนัขจะถือว่าข้าเป็นศัตรูของมัน ถ้าวันหนึ่งมันบังเอิญหลุดจากกรงมาเจอข้า เสด็จอาคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น？”

หลังจากได้ยินแบบนี้ ฝ่ามือของอ๋องอันจวินก็มีเหงื่อออก

เขารู้จักสุนัขพันธุ์ของเขาดีที่สุด มันแตกต่างจากสุนัขตัวอื่น ๆ สุนัขตัวนี้เคยได้รับบาดเจ็บ และถูกเขาอุ้มเก็บมาจากหิมะ ดังนั้นมันจึงภักดีต่อเจ้าของมาก แต่มันโหดร้ายและเลือดเย็นต่อศัตรู……