บทที่ 687 เจ้าชอบท่านอ๋องหรงงั้นเหรอ

“พระชายาองค์รัชทายาทเหรอ?” ฮูหยินอาวุโสตระกูลซุนขมวดคิ้ว ในหัวขอเธอกำลังคิดถึงข้อมูลที่เกี่ยวกับพระชายาองค์รัชทายาท

คำว่า "พระชายาองค์รัชทายาท" มันเป็นเวลาที่ดูยาวนานเกินไปสำหรับความทรงจำของเธอ

แต่หากเป็นพระชายาหรง เธอมีความทรงจำฝังใจ

เธอเป็นภรรยาที่รักของท่านอ๋องหรง ได้ยินมาว่าท่านอ๋องหรง เต็มใจที่จะใช้ชื่อเสียงและอำนาจของตัวเองเพื่อต่อสู้กับจักรพรรดิเพื่อเธอ แต่ในที่สุดจักรพรรดิก็ยอมประนีประนอมจนได้

ไม่ว่าพระชายาหรงจะทำผิดพลาดกี่ครั้ง จักรพรรดิก็สามารถให้อภัยเธอได้

ช่างเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถจริงๆ

ฮูหยินอาวุโสตระกูลซุนถอนหายใจอย่างเย็นชา: "ที่แท้ก็พระชายาหรงเองเหรอ"

ฉางเล่ออันชะงักเล็กน้อยแล้วถามว่า "เสด็จยายรู้จักคนๆนี้ด้วยหรือ"

“พระชายาหรง หมอปีศาจแห่งหุบเขาเซียนไหล มีชื่อเสียงไปทั่วโลกในด้านทักษะทางการแพทย์ที่แปลกประหลาดของเธอ หลังจากเข้าสู่เมืองหลวง เธอได้พบกับลูกชายของท่านอ๋องหรง และท่านอ๋องหรงยังยอมรับด้วยว่าเธอเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดซื่อจื่อ ดูเหมือนเธอจะเป็นคนที่น่าทึ่ง ข้าบังเอิญเจอคนๆ นี้ตอนไปทางใต้เมื่อสามปีที่แล้ว ตอนนั้นโรคเก่ากำเริบ นางก็รักษาข้าด้วยตัวเอง "

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของฮูหยินอาวุโสตระกูลซุนก็ยิ่งมืดมนและน่าเกลียดยิ่งขึ้น: “ถ้านางไม่เอาดวงตาของข้าไป ข้าจะตาบอดข้างเดียวเช่นนนี้ได้อย่างไร? นางยังอ้างว่าถ้าไม่เอาตาข้างหนึ่งของข้าออก ข้าต้องตาย "

“ที่แท้นางก็เป็นคนที่เอาลูกตาท่านย่าออกไป” ฉางเล่ออันประหลาดใจ

ผู้คนในคฤหาสน์ซุนบอกเพียงว่าดวงตาของฮูหยินอาวุโสตระกูลซุนได้รับความเสียหายจากหมอต้มตุ๋น ไม่เคยมีใครเอ่ยถึงว่าหมอต้มตุ๋นคนนี้คือหมอปีศาจไป๋ชิงหลิง

“เป็นผู้หญิงคนนี้แหละ” ฮูหยินอาวุโสตระกูลซุนพูดด้วยสีหน้าโกรธเคือง “ มันเป็นความผิดของเสด็จปู่เจ้าเช่นกันที่เสด็จปู่ของเจ้าฟังนาง ลุงของเจ้าเคยถามหมอเทวดาซูด้วยตัวเอง ดวงตาที่ข้าแค่ใช้ลูกประคบสมุนไพรเพื่อรักษา ไม่จำเป็นต้องเอาออก "

“โอ้พระเจ้า!” ฉางเล่ออันเงยหน้าขึ้นมองตาซ้ายของฮูหยินอาวุโสตระกูลซุน

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงช่วยเธอเอาตาที่แตกออกแล้ว ฮูหยินอาวุโสตระกูลซุนยังได้รับการทำตาเทียม ซึ่งดูไม่ต่างจากตาจริงของเธอเลย

ถ้าฮูหยินอาวุโสตระกูลซุนไม่บอกเธอ คงไม่มีใครรู้ว่าเธอมีตาข้างเดียว

แต่นี่เป็นเรื่องที่เจ็บปวดมากสำหรับฮูหยินอาวุโสตระกูลซุน

ทุกครั้งที่เธอคิดถึงเรื่องนี้ ฮูหยินอาวุโสตระกูลซุนจะกัดฟันอยู่เสมอ เธอเกลียดไป๋ชิงหลิงมาก

ฮูหยินอาวุโสตระกูลซุนจับมือฉางเล่ออันไว้แน่น “อันเอ๋อร์ บอกย่ามาสิว่านางรังแกเจ้าอย่างไร”

เมื่อกลับมาพูดถึงเรื่องนี้ ฉางเล่ออันก็นอนบนตักของฮูหยินอาวุโสตระกูลซุนและร้องไห้:

“ท่านย่า ข้า...ข้าถูกท่านปู่ไล่ออกจากจวนอ๋องเพราะพระชายาองค์รัชทายาท”

“อะไรนะ ตาเฒ่านั่น” ฮูหยินอาวุโสตระกูลซุนพยุงร่างกายของเธอแล้วพูดว่า: “เจ้าลุกขึ้นมาพูดเถอะ เสด็จย่าจะเป็นคนจัดการให้เจ้าเอง”

“เสด็จย่า ข้ารู้สึกผิดมาก” ฉางเล่ออันยืนขึ้นช้าๆ และบ่นอย่างขมขื่น: “ข้า...ข้า...จะบอกท่านย่า...”

“เด็กดี หยุดร้องไห้ แล้วพูดช้าๆ นะ” ฮูหยินอาวุโสตระกูลซุนช่วยพยุงเธอนั่งข้างตนเองเหมือนเด็กทารก

ฉางเล่ออันใช้เวลานานในการฟื้นตัว เธอโน้มตัวเข้าไปในอ้อมแขนของฮูหยินอาวุโสตระกูลซุนแล้วพูดอย่างเสียใจ

: "ทั้งหมดเป็นความผิดของฉางเล่ออัน ฉางเล่ออันไม่ควรชอบท่านอ๋องหรง"