บทที่ 688 ข้าเตรียมใจไว้นานแล้ว

“ท่านแม่ สิ่งที่ท่านพูด ข้าเตรียมใจไว้นานแล้ว ถึงท่านแม่จะไม่พูด ข้าก็รู้วิธีปกป้องตัวเองและลูกๆ ของข้า”ไป๋ชิงหลิงรู้สึกถึงการถ่ายทอดความรักกับแม่เป็นครั้งแรก

เธอมองเห็นความรักและการดูแลตัวเองของเธอในสายตาของหลิวหานเยียน

ความรักนี้ไม่น้อยไปกว่าความรักที่หรงเยี่ยมอบให้เธอเลย

หลิวหานเยียนลูบผมของเธอเบา ๆ : "ไม่เป็นไร ร้องไห้ออกมาเลย ยังมีเวลาอีกนาน"

กลัวที่สุดคือชายไม่รัก และในวังมันจะหนาวเหน็บเกินไป

จากนี้ไปเมื่อเธอไม่อยู่ สิ่งที่เขาเผชิญได้ก็มีเพียงกำแพงที่เย็นชาเท่านั้น

แม้ว่าการคิดแบบนี้จะน่าเศร้าเกินไปสักหน่อย แต่หลินหานเยียนไม่กล้าปล่อยให้ไป๋ชิงหลิงมอบหัวใจให้กับหรงเยี่ยทั้งหมด และแน่นอนว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับไป๋ชิงหลิง

ไม่ว่าเธอจะทำอะไรท่านแม่ของเธอก็สนับสนุนเธอ

แล้วใช้วันสุดท้ายของเธอ ทำให้หัวใจเธออบอุ่นและให้เธอรู้สึกว่ามีคนมากมายรอบตัวเธอที่รักเธอ

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงร้องไห้เป็นเวลานาน เธอก็เงยหน้าขึ้นมองหลิวหานเยียน และในที่สุดก็เผชิญหน้ากับริ้วรอยที่มุมตาของหลิวหานเยียนอย่างกล้าหาญ เธอจับมือของหลิวหานเยียนด้วยมือทั้งสองข้างแล้วถามว่า: “ท่านแม่ ท่านมีรอยย่นที่หางตาอีกแล้ว”

หลิวหานเยียนก้มศีรษะลงแล้วยิ้ม: “แม่มาถึงวัยนี้แล้ว และเมื่อพลังวิญญาณของแม่หมดลง มันจะเป็นเรื่องยากที่จะรักษารูปลักษณ์ความแบบสาวๆของแม่ไว้ เจ้าไม่จำเป็นต้องเศร้าหรอก”

"แต่ข้ารู้สึกปวดใจ" เป็นเพราะเธอ เขาจึงละทิ้งการฝึกฝนทั้งหมดของเขา

แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าพลังวิญญาณของชนเผ่าอูเซินนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน แต่เธอก็รู้ว่ามันต้องแข็งแกร่งมากจนหลิวหานเยียนมั่นใจ

ตอนนี้เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่แก่ชราของหลิวหานเยียน หัวใจของไป๋ชิงหลิงก็เจ็บปวด

เธอไม่อยากเห็นทุกคนที่ดีกับเธอมีชีวิตที่ไม่ดี

“มีวิธีไหมคะ?” ไป๋ชิงหลิงถาม

หลิวหานเยียนกล่าวว่า: "เด็กโง่ ไม่มีก็ช่างมัน ตอนนี้ข้าไม่ใช่ปราชญ์หญิงของชนเผ่าอูเซินอีกต่อไป นี่ก็เป็นเรื่องดี อย่างน้อยพวกเขาก็จะไม่ตามหาปราชญ์หญิงที่ไม่มีการฝึกฝนวิญญาณให้กลับไป”

“แต่ถ้าท่านยังเป็นแบบนี้ต่อไป มันจะไม่มีผลที่ตามมาอื่นๆอีกจริงๆ เหรอ?” ไป๋ชิงหลิงถาม

หลิวหานเยียนรู้ว่าเธอจะถามคำถามนี้ เขาจึงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: “ไม่ เมื่อแม่ดูเหมือนผู้หญิงอายุสี่สิบจริงๆ แม่ก็จะไม่แก่อีกต่อไป”

“งันขอตรวจชีพจรท่านแม่หน่อยได้ไหม?”

หลิวหานเยียนไม่เคยขอให้เธอตรวจชีพจรหรือตรวจร่างกายให้

ไป๋ชิงหลิงไม่รู้ว่าตอนนี้หลิวหานเยียนเป็นยังไงบ้าง

แต่คราวนี้หลิวหานเยียนก็ไม่เห็นด้วยเช่นกัน: “ไม่ต้องหรอก แม่รู้จักร่างกายของตัวเองดี ยาต้มธรรมดาไม่ได้ผลสำหรับแม่หรอก”

“งั้นต้องใช้อะไรถึงจะได้ผลเหรอคะ?”

หลิวหานเยียนเม้มริมฝีปากของเขาพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของเขา เขายกมือขึ้นเพื่อปัดผมที่ออกจากใบหน้าของเธอ และตอบด้วยเสียงเบา ๆว่า: “การได้เห็นเจ้ามีความสุขและคลอดบุตรอย่างปลอดภัยก็เหมือนเป็นยาสำหรับแม่แล้ว "”

เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะรอลูกอีกคนทันหรือไม่...

“ดวงตาของเจ้าเหมือนกับน้องชายของเจ้าทุกประการ”นิ้วหัวแม่มือของหลิวหานเยียนแตะคิ้วของเธอเบา ๆ

ไป๋ชิงหลิง เข้าใจแล้วว่ายาของหลิวหานเยียนคือน้องชายแท้ๆ ของเธอ

“ข้าจะไปตามหาเขา ข้าจะต้องได้พบเขาเร็วๆนี้ ท่านแม่ต้องมีความสุขให้มาก” ไป๋ชิงหลิงกล่าว

หลิวหานเยียนก้มศีรษะลง จับมือของไป๋ชิงหลิงและจ้องไปที่สร้อยข้อมือเลือดบนมือของเธอ: “ลืมไปเสียเถอะ มันนานมากแล้ว ตอนนี้แม่มีเจ้า นี่ก็คือหัวใจทั้งหมดของแม่ นอกจากนี้แม่ยังมีเซิงเอ๋อร์และจิ่งหลิน เมื่อแม่มองไปที่พวกเขา แม่รู้สึกเหมือนได้เห็นเจ้าและน้องชายของเจ้าตอนเด็กๆ...”

เมื่อเธอพูดคำเหล่านี้ ก็มีน้ำตาในดวงตาของเธอ และก็มีรอยยิ้มบนริมฝีปากของเธอ

ไป๋ชิงหลิงรู้สึกเสียใจมากกับการใบหน้าเช่นนี้

เห็นได้ชัดว่าเธอเศร้า แต่เขาก็ยังต้องการปลอบเธอ

เธอยื่นมือออกไปกอดหลิวหานเยียนและลูบหลังหลิวหานเยียนเบาๆ แล้วพูดว่า: “ท่านแม่ ท่านดูถูกความสามารถของทหารองครักษ์เหยี่ยวดำ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง โปรดขอให้ลูกสาวของท่านได้ทำสิ่งหนึ่งเพื่อท่าน อย่าปฏิเสธข้าเลย”