บทที่ 689 เจ้าจะเป็นผู้หญิงคนเดียวจนกว่าข้าจะตาย

"อาเสวี่ย ในเรื่องนี้เจ้าไม่สามารถพึ่งพาข้าได้" หรงเยี่ยเลิกคิ้วเล็กน้อย "หากเจ้าต้องการสร้างปัญหา ก็ทำให้ใหญ่ขึ้นสักหน่อย ข้าเชื่อว่าท่านพ่อของเจ้าจะมีความสุขมากกับเรื่องนี้..."

"อะไรกัน?" นางไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด

หรงเยี่ยจูบนางที่ริมฝีปาก หรี่ตาฟีนิกซ์แคบลง และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ข้าจะไม่พูดอีกต่อไป มันน่าเบื่อ"

"บอกข้ามาเดี๋ยวนี้" ไป๋ชิงหลิงคว้าคอเสื้อของเขา แล้วจ้องมองเขาอย่างดุเดือด "มีใครมอบหญิงสาวให้เจ้าหรือไม่?"

ใบหน้าของหรงเยี่ยแข็งค้าง เขาไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้จริง ๆ

ในช่วงไม่กี่วันนั้นในตำหนัก ข้าเจอเรื่องแบบนี้ทุกวัน

ผู้หญิงที่สามารถเข้าและออกจากตำหนักยวี่เหวินได้ นอกจากจะต้องได้รับการอนุญาตจากเขาแล้ว ยังสามารถนำชาเข้ามาได้ตราบใดที่ได้รับอนุญาตจากจักรพรรดิเหยา...

"ก็มี!" เสียงของเขาเบาลงเล็กน้อย

ไป๋ชิงหลิงบีบใบหน้าหล่อเหลาของเขา แล้วพูดด้วยความโกรธเกรี้ยว "เอาล่ะ ไม่เป็นไร การเป็นท่านอ๋องนั้นแตกต่างออกไปจริง ๆ"

"อาเสวี่ย ข้าไม่เคยมองผู้หญิงเหล่านั้นแม้แต่น้อย"

"ตอนนี้ไม่ได้มอง แต่ในอนาคตล่ะ?"

"มันจะไม่เกิดขึ้นในอนาคตเช่นกัน เจ้าจะเป็นผู้หญิงคนเดียวของข้าไปจนวันตาย"

คำนี้ ในเวลานี้ นางเชื่อ

"แล้วเจ้าจะทำอย่างไรกับเสด็จพ่อของเจ้า?" ไป๋ชิงหลิงถาม "ผู้หญิงของตระกูลอู๋ส่งหญิงสาวมานางหนึ่ง นางเป็นใครของเจ้า?"

หรงเยี่ยแตะจมูกของเขาเบา ๆ แล้วพูดว่า "ข้าถามนางว่า นางมาในฐานะฮองเฮาหรือไม่ นางบอกว่า ท่านยายของนางให้นางเข้ามาในรั้ววังและเป็นฮองเฮา ข้าบอกตกลง หลังจากนั้นนางจึงรินชา และส่งชามน้ำซุปให้ข้าถึงตำหนักเฉียนชิง เพื่อดูเสด็จพ่อดื่มเข้าไป และนางต้องเป็นผู้ที่ทำเองเท่านั้น ข้าจึงอนุญาตให้นาเข้าวัง"

"เจ้า..."

"พระชายา อย่าโกรธข้าเลย" เขากอดนางแน่น และโอบนางไว้ในอ้อมแขน "ข้าจะไม่แต่งงานกับนาง ดังนั้นไม่ต้องกังวลใจใด ๆ"

"อย่างนั้นนางเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้าหรือ?"

"ใช่กระมัง!"

"เจ้าไม่กลัวว่าเสด็จพ่อของข้าจะรู้เรื่องนี้ และถอดเจ้าออกจากการเป็นองค์ชายหรืออย่างไร?"

"ข้ากังวลว่าเขาจะหาสาเหตุมาถอดถอนข้าไม่ได้ต่างหากเล่า"

ในที่สุดนางก็เข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึง เขาถูกจัดให้อยู่ในตำแหน่งองค์ชาย ไม่ใช่เพราะเขาต้องการ ดังนั้น เขาจึงพยายามทำงานหนักอย่างเต็มที่ในวัง

ไป๋ชิงหลิงจ้องมองเขาอย่างตกตะลึง "เจ้าควบคุมตัวเองไว้หน่อยเถิด อย่าเสี่ยงชีวิตของตัวเองเลย"

"ไม่ต้องกังวล แม้ว่าเสด็จพ่อของข้าจะรู้เรื่องนี้ เขาก็ไม่กล้าทำอะไรข้าแม้แต่น้อย อย่างน้อยที่สุดข้าจะถูกเขาดุสักหน่อย... แต่หากข้าจะส่งของขวัญเพิ่มเติมไปให้ตระกูลอู๋ คนในตระกูลอู๋จะทำอะไรได้อีก ความตั้งใจเดิมของพวกเขาคือส่งหญิงสาวจากตระกูลอู๋เข้ามาในรั้ววังและเป็นฮองเฮาไม่ใช่หรือ หากเป็นฮองเฮาเช่นวันนี้ไม่ได้ ก็ให้นางเป็นนางสนมไป นี่ยังเป็นเกียรติของตระกูลอู๋" หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็จูบใบหน้าของไป๋ชิงหลิงอย่างรวดเร็วสองสามครั้ง

ไป๋ชิงหลิงผลักเขาออกไปด้วยความรังเกียจ "ถ้าอย่างนั้นตระกูลอู๋จะไม่ปล่อยเจ้าไป เนื่องจากพวกเขามีความทะเยอทะยานเช่นนั้น พวกเขาจะสร้างปัญหาอย่างแน่นอน"

"น่ารำคาญ!" หรงเยี่ยเยาะเย้ย ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชา "ตระกูลอู๋ไม่ใช่ครอบครัวชั้นหนึ่งอย่างที่เคยเป็นอีกต่อไป"

ไป๋ชิงหลิงตกตะลึง นางไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงครอบครัวของปู่ของเขาเลย

"อาเสวี่ย เจ้าอยากฟังมันหรือไม่?"

"หากเจ้าจะพูดก็พูดมา หากไม่อยากก็ช่างมันเถิด"

"เมื่อก่อนพวกเขาไม่กล้ามาหาข้า เราไม่ยุ่งเกี่ยวกัน และข้าไม่อยากพูดถึงตระกูลอู๋อีก ตอนนี้พวกเขามีในสิ่งที่ต้องการโดยหวังจะพึ่งพาข้าทั้งหมด และยังจำเป็นต้องบอกให้เจ้ารับรู้สักหน่อย" หรงเยี่ยอธิบายเรื่องนี้อย่างชัดเจน

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงจัดการเรื่องนี้แล้ว เขาก็ตระหนักว่า ตระกูลอู๋ในปัจจุบันไม่ใช่ทายาทสายเลือดโดยตรงของเขา

หญิงชราแห่งตระกูลอู๋ที่นั่งอยู่ในจวน เป็นผู้หญิงที่ได้รับการช่วยเหลือจากนายผู้เฒ่าในชนบทระหว่างสงคราม นางให้กำเนิดลูกชาย และต่อมากลายเป็นอี๋เหนียงของนายผู้เฒ่าด้วยกลอุบาย

นั่นเป็นอนุภรรยาเพียงคนเดียวที่นายผู้เฒ่ามี

เสด็จย่าของหรงเยี่ยเป็นครูใหญ่ที่มีความสามารถ เมื่อนางยังมีชีวิตอยู่ นางปราบปรามป้าคนนี้จนตาย

ตระกูลอู๋ในเวลานั้น เป็นตระกูลชั้นหนึ่งอย่างแท้จริง