บทที่ 69 จิ่งหลินและชิงเซิงเข้าวังไปพบไทเฮา

เสิ่นโหรวเม่ยเดินตามหลังไป๋ชิงหลิงเพื่อเข้าไปยังตำหนักฮุ่ยหนิง

เมื่อเห็นไป๋ชิงหลิงลงมือป้อนยาให้กับไทเฮาฮุ่ย ใจของนางก็เกิดความอิจฉาริษยาขึ้นมา แต่ไม่กล้าแสดงออกมาให้เห็นทางสีหน้าได้

นางจำเป็นต้องรีบกำจัดผู้หญิงคนนี้ ไม่เช่นนั้น นางจะต้องกลายเป็นปัญหาใหญ่ที่คอยรบกวนเรื่องการแต่งงานของนางในอนาคต!

ขณะนี้ ภายนอกได้มีเสียงเรียกของเด็กน้อยดังขึ้น "เสด็จย่าทวด เสด็จย่าทวด!"

ไทเฮาฮุ่ยชะโงกหน้ามองออกไปข้างนอก

ไป๋ชิงหลิงและเสิ่นโหรวเม่ยหันไปมองที่ประตูพร้อมกัน

และเห็นเพียงร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งวิ่งผ่านประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เขาสวมใส่ชุดสีขาวพระจันทร์ บนศีรษะประดับด้วยหยกสีวงกลมคาดไว้ ใบหน้าที่สดใสแดงระเรื่อราวกับหยกช่างดูมีเสน่ห์และน่าดึงดูดอย่างมาก

เมื่อไทเฮาฮุ่ยเห็นเขา พระพักตร์ของพระนางก็แย้มพระสรวลออกมาทันที "หลินเอ๋อร์"

เมื่อหรงจิ่งหลินวิ่งเข้ามายังภายในตำหนัก และเห็นไป๋ชิงหลิงกำลังนั่งอยู่เตียง ทันใดนั้นแววตาของเขาก็เปล่งประกายแวววาวด้วยความดีใจ "ท่านแม่!"

ท่านแม่......เมื่อเรียกออกมาเช่นนี้ ทุกคนที่อยู่ในตำหนักต่างพากันมองไปยังเสิ่นโหรวเม่ย

เพราะทิศทางที่หรงจิ่งหลินมองไปนั้น เป็นที่ที่เสิ่นโหรวเม่ยอยู่พอดี

แม้แต่ตัวของเสิ่นโหรวเม่ยเองก็หัวใจเต้นแรงอย่างมาก

ดีใจจนพูดไม่ออก

ซื่อจื่อจิ่งยอมรับนางแล้ว......

เขายอมรับนางแล้ว

ท่านอ๋องหรงได้เคยสัญญาเอาไว้ว่า หากจิ่งหลินยอมรับนางเป็นแม่ เช่นนั้นเขาก็จะยินยอมตกลงแต่งงานกับนาง

และในขณะที่ความฝันนี้กำลังโลดแล่น หรงจิ่งหลินก็ได้วิ่งผ่านนางไป และไปซบลงในอ้อมแขนของไป๋ชิงหลิง

"ท่านแม่ ที่แท้ท่านก็อยู่ที่นี่เช่นกัน เมื่อสักครู่ระหว่างทางที่มาเสด็จพ่อกลับไม่บอกข้าว่าท่านก็อยู่เฝ้าเสด็จย่าทวดที่ตำหนักฮุ่ยหนิง" หรงจิ่งหลินกอดเอวของไป๋ชิงหลินไว้แน่น

ฉากนี้ทำให้ไป๋ชิงหลิงรู้สึกตื่นตระหนกและตกตะลึงอย่างมาก

และทำให้สีหน้าของเสิ่นโหรวเม่ยแย่ลงอย่างมาก

ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมองไทเฮาฮุ่ย และเห็นว่าไทเฮาฮุ่ยก็กำลังจ้องมองนางและหรงจิ่งหลินด้วยความประหลาดใจ