บทที่ 693 ข้าจะไปจวนของเจ้าเพื่อขอเจ้าแต่งงาน

"ดูสิ ในใจของเขาไม่อยากทำ และกลับผลักไสเขา ให้เขาได้อธิบายสักพักจะเป็นอะไรไป จะเปลืองเวลาของเจ้าสักแค่ไหนเชียว" ไป๋ชิงหลิงเอ่ยขึ้น

ในฐานะผู้มีประสบการณ์เช่นนี้ นางหวังว่าไป๋หมิงฮุ่ยจะสามารถฟังคำอธิบายจากองค์ชายอันจวินน้อยได้

อย่างน้อยเจ้าต้องรู้คำตอบ และให้เหตุผลกับตัวเองที่จะยอมแพ้หรือรักต่อไป แม้ว่านางจะไม่ได้มองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับอนาคตของไป๋หมิงฮุ่ยและองค์ชายอันจวินน้อยก็ตาม...

แต่ไม่ว่ามันจะยากเพียงใด มันจะเอาชนะได้ด้วยคนสองคนที่ร่วมมือกันเท่านั้น

ไป๋หมิงฮุ่ยบ่น "พระชายา ข้ารู้ทุกอย่าง พี่อีบอกข้าแล้ว แต่หมิงฮุ่ยเข้าใจสิ่งหนึ่ง และไม่อยากสูญเสียตัวเองอีกต่อไป"

นางรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะจัดการกับองค์ชายอันจวินน้อย

"เอาล่ะ การดำเนินการนี้มันจะต้องสำเร็จเท่านั้น และมันต้องไม่ล้มเหลว"

"ข้ารู้ว่าต้องทำอะไร" ไป๋หมิงฮุ่ยกลับมาที่หรงหยวน และให้กำลังใจเขา "องค์ชายอันจวินน้อย ข้ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพระองค์และหญิงผู้นั้น"

"เจ้า... เจ้ารู้ทุกอย่าง" หรงหยวนมองนางอย่างตื่นเต้น

ไป๋หมิงฮุ่ยรู้สึกไม่สบายใจที่เห็นรูปร่างหน้าตาของเขา แต่นางไม่สามารถบอกเขาได้ว่านางมีแผนอื่น หลังจากการผ่าตัดนี้ นางจะไม่ก้าวเข้าไปในจวนท่านอ๋องอันจวินอีก และนางไม่ต้องการมีปฏิสัมพันธ์กับเขาอีก

แต่เพื่อให้เขาได้รับการผ่าตัดที่ดี และพักผ่อนได้ดี คำพูดเหล่านี้จะต้องไม่พูดตอนนี้

"พระองค์ผ่าตัดก่อนเถิดเพคะ ฝ่าบาทต้องแข็งแรงและลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง อย่าทำให้ข้าผิดหวังกับการทำงานหนักมากว่าครึ่งปี"

หรงหยวนพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ไม่ต้องกังวล ข้าจะเดินออกจากโต๊ะผ่าตัดทั้งเป็น เมื่อข้าดีขึ้น เจ้าสัญญาอะไรกับข้าได้หรือไม่"

ไป๋หมิงฮุ่ยเหลือบมองเขา "อะไรหรือ?"

"ข้าจะไปจวนของเจ้า เพื่อขอแต่งงาน"

ดวงตาของไป๋หมิงฮุ่ยมืดลง "รอจนกว่าคุณจะแข็งแรงก่อนแล้วเราค่อยคุยกันเพคะ"

"เอาล่ะ ตกลง ข้าจะแข็งแรง และเดินไปที่จวนของเจ้าให้ได้อย่างแน่นอน" หรงหยวนตีความคำพูดของไป๋หมิงฮุ่ยว่า เป็นการยอมรับคำพูดของเขาแล้ว

เขาจะเสร็จสิ้นการผ่าตัดด้วยความหวัง เต็มเปี่ยมสำหรับอนาคต

ทางด้านฮูหยินจัวถูกองครักษ์เหยี่ยวดำหยุดไว้ด้านนอกห้องผ่าตัด และอีผิงถิงเฝ้ามองนางเอะอะอย่างเย็นชาจากด้านข้าง

ฮูหยินจัวรู้ว่านางถูกไป๋ชิงหลิงวางแผน นางจึงระบายความโกรธต่ออีผิงถิง ถอดเสื้อผ้าออก แล้วตบอีผิงถิงอย่างแรง "ข้ารู้ว่าเจ้าสามารถเข้าห้องผ่าตัดได้ พาข้าเข้าไปเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้น อย่าตำหนิที่ข้าหยาบคายกับเจ้า"

อีผิงถิงหัวเราะเยาะ "ฮูหยินจัว ขณะนี้การผ่าตัดได้ดำเนินการแล้ว แม้ว่าท่านอ่องจะมาตอนนี้ ก็ไม่มีทางที่จะเข้าไปได้อีก"

"เจ้าตั้งใจกลั่นแกล้งข้าใช่หรือไม่"

อีผิงถิงกอดเสื้อผ้า หันหลังกลับและจากไป

นางรู้ว่านางไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีกต่อไป และนางต้องกลับไปที่ห้องผ่าตัด

เมื่อฮูหยินจัวเห็นนางเดินออกไป นางจึงรีบวิ่งไปคว้าผมของอีผิงถิงทันที และพูดว่า "เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไป"

"น่ารำคาญเสียจริง" อีผิงถิงปล่อยเสื้อผ้าปลอดเชื้อในมือของนาง แล้วหันกลับมาทันที และผลักฮูหยินจัวออกไป

แต่ทันทีที่นางผลักฮูหยินออกไป ข้อมือของนางก็ถูกมือใหญ่จับไว้อย่างแรง และแขนของฮูหยินจัวก็ถูกอีกมือพยุงไว้ด้วย เพื่อที่ฮูหยินจัวจะไม่ล้มลง

แต่ทางด้านอีผิงถิง เมื่อนางถูกจับมือด้านหลัง มีแรงผลักนางไปทางซ้าย

"อ๊ะ!" อีผิงถิงล้มลงกับพื้นอย่างแรง

เสียงของฮูหยินจัวดังขึ้นมาทันที "เฉิงวั่ง นางจะรังแกข้า"

กู่เฉิงวั่งหันกลับมาอย่างรวดเร็ว ปกป้องฮูหยินจัวข้างหลังเขา และมองไปที่อีผิงถิงด้วยสายตาที่เฉียบคม

อีผิงถิงจับแขนที่บาดเจ็บของนางไว้ นางสะดุดล้มและสาปแช่ง "บ้าไปแล้ว!"

กู่เฉิงวั่งเดินไปข้างหน้าสามหรือสองก้าว

อีผิงถิงก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว และจ้องมองกู่เฉิงวั่งด้วยใบหน้าซีดเซียว "เจ้าจะอะไร? อย่าเข้ามาใกล้ข้า..."

นางไม่ชอบกู่เฉิงวั่ง เพราะเขามากับฮูหยินจัว

เนื่องจากเขาเป็นลูกชายของนาง นางจึงเกลียดเขาเช่นกัน แต่สิ่งที่เขาทำตอนนี้ ทำให้อีผิงติงหวาดกลัวมากกว่า