บทที่ 694 กู่เฉิงวั่งถามฮูหยินจัวโดยตรง

กู่เฉิงวั่งสามารถบอกสิ่งที่นางพูดได้จากรูปริมฝีปากของนาง

นางบอกให้เขาไปให้พ้น!

เขาถูกนางผลักออกไป และล้มลงกับพื้น แต่เขาก็ไม่จากไป เขากลัวคนเหล่านั้นจะกลับมาหลังจากที่เขาจากไปอีกครั้ง

อีผิงถิงคว้าเสื้อผ้าของนาง ทุบตีเขาและสาปแช่ง "ออกไป ออกไป หยุดทำท่าที่นี่ ข้ารู้ว่านางเป็นคนทำ แม่ของเจ้าและเจ้าไม่ใช่คนดี ไสหัวไปซะ"

กู่เฉิงวั่งจ้องไปที่ริมฝีปากของอีผิงถิงอย่างตั้งใจ และเฝ้าดูคำพูดของนางอย่างระมัดระวัง

เขาสามารถอ่านริมฝีปากได้

เขาตีความทุกคำที่นางพูดได้ทั้งหมด

เขาปฏิเสธคำพูดของนาง แต่ไม่สามารถตอบสนองต่อนางได้ เขาทำได้เพียงนั่งยอง ๆ ต่อหน้านางอย่างว่างเปล่า มองดูนางระบายความโกรธใส่เขาและสาปแช่ง

อีผิงถิงเหนื่อยจากการถูกทุบตี นางกอดเข่า และร้องไห้เสียงดัง...

กู่เฉิงวั่งนั่งยอง ๆ และมองดูอย่างเงียบ ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน อีผิงถิงก็รู้สึกตัว นางม้วนเสื้อผ้าขึ้น และเงยหน้าขึ้นมองกู่เฉิงวั่ง "ยังดูอะไรอยู่อีก!"

กู่เฉิงวั่งเหลือบมองเสื้อผ้าในอ้อมแขนของนาง แล้วก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว หันกลับมาแล้วหันหลังให้นาง

อีผิงถิงมองไปทางด้านหลังของเขา แล้วรีบสวมเสื้อผ้าของนาง อย่างไรก็ตาม เสื้อผ้าได้รับความเสียหาย และมันแทบจะปกปิดตัวเองไม่ได้มากนัก

หลังจากแต่งตัวเสร็จ อีผิงถิงกอดร่างของนาง และรีบเดินผ่านกู่เฉิงวั่งโดยไม่พูดอะไรกับกู่เฉิงวั่งอีก

กู่เฉิงวั่งมองย้อนกลับไปที่เสื้อคลุมที่นางโยนทิ้งไป รีบหยิบมันขึ้นมา วิ่งไปหานางอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงสวมเสื้อผ้าของเขาเองบนตัวของนาง

กู่เฉิงวั่งโยนเสื้อผ้าของเขาออกโดยไม่รู้ตัว หันหลังกลับ และผลักเขาออกไป "อย่าแตะต้องข้า ถอดเสื้อผ้าของเจ้าออกไป ข้าไม่ต้องการมัน"

หลังจากดุ อีผิงถิงหันไปอีกตรอกหนึ่ง แล้วรีบกลับที่พักของนาง

กู่เฉิงวั่งกอดเสื้อคลุมของเขาแล้วเดินตามนางไป เขาไม่สวมเสื้อคลุมอีกเลยจนกระทั่งเห็นอีผิงถิงเข้าไปในบ้านอย่างปลอดภัย

เมื่อเขาสวมเสื้อคลุม สร้อยลูกปัดหนึ่งเส้นหลุดออกจากร่างกายของเขา กู่เฉิงวั่งรีบหยิบมันขึ้นมา แล้วมองดูมัน

สร้อยคอลูกปัดสีม่วงเส้นนี้ไม่ได้เป็นของเขา แต่เป็นของอีผิงถิง

เขามองย้อนกลับไปที่บ้านที่อีผิงถิงอาศัยอยู่ เดินอย่างรวดเร็ว แขวนกำไรข้อมือไว้ที่ประตู เคาะประตูสามครั้ง แล้วรีบเข้าไปในตรอกอื่น

ประตูเปิดออก และมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมา

ผู้หญิงคนนั้นมองออกไปข้างนอกเล็กน้อย และไม่พบใครอยู่นอกประตู นางจึงเดินกลับ

ในเวลานี้หญิงสาวเห็นกำไลข้อมือห้อยอยู่ที่ประตู จึงหยิบมันออกไปแล้วปิดประตู

กู่เฉิงวั่งค่อย ๆ โผล่หัวออกมาและมองดู เมื่อเห็นว่ากำไลข้อมือถูกถอดออกไปแล้ว เขาจึงหันกลับมา และกลับไปที่จวนของท่านอ๋องอันจวิน

ไป๋ชิงหลิงยังคงปฏิบัติการอยู่ และฮูหยินจัวหยุดสร้างปัญหา นางรู้ว่านางไม่สามารถเข้าไปได้หากสร้างปัญหา ดังนั้น นางจึงพักผ่อนในศาลาฝูหรงพระชายาอันจวิน

เมื่อกู่เฉิงวั่งเข้าไปในตำหนัก เขาถูกคนกลุ่มหนึ่งหยุดไว้ แต่เขาก็ยังบุกเข้าไปในศาลาฝูหรงได้อย่างง่ายดาย

เมื่อฮูหยินจัวเห็นเขาเข้าไปในตำหนักอีกครั้ง นางจึงพูดอย่างไม่พอใจ "เฉิงวั่ง เสด็จลุงของเจ้าไม่ชอบให้เจ้าเดินไปรอบ ๆ ในตำหนัก เขากลัวว่าเจ้าอาจชนขุนนาง ดังนั้นเจ้าควรกลับไปจะดีกว่า"

กู่เฉิงวั่งยืนอยู่ที่นั่นมองดูฮูหยินจัวอย่างตั้งใจ

เมื่อเห็นว่าเขานิ่งเฉย ฮูหยินจัวก็ขมวดคิ้ว และเงยหน้าขึ้นมองเขา "เจ้าไม่เข้าใจที่ข้าพูดรึ?"