บทที่ 695 ดำเนินการกับจัวซี่เหมย

นางให้สิทธิเชิงโต้ตอบนี้แก่ท่านอ๋องอันจวินเพื่อช่วยนางจากข้อพิพาททางวาจากับฮูหยินจัวอีกต่อไป

ท่านอ๋องอันจวินพยักหน้าหลายครั้ง และไป๋ชิงหลิงจึงออกจากตำหนักไป

แต่เมื่อนางเดินออกจากประตูตำหนัก นางจงใจหยุดฝีเท้า มองย้อนกลับไป และถามอิงเหลียนและจิ้นฮวา "เจ้าคิดว่าทัศนคติของฮูหยินจัวที่มีต่อลูกชายของนางเองนั้นแปลกหรือไม่"

จิ้นฮวากล่าวว่า "สิ่งที่พระชายาหมายถึงคือ เมื่อหมออีดุลูกชายของฮูหยินจัวในวันนี้ ฮูหยินจัวไม่ได้ปกป้องเขา แต่หัวเราะอยู่ด้านข้างแทน"

อิงเหลียนหรี่ตาลง และเขาตอบว่า "ตรงกันข้าม นางดูชอบองค์ชายอันจวินน้อยเสียมากกว่า คนที่ไม่รู้คิดว่าองค์ชายอันจวินน้อยคือลูกชายของนางด้วยซ้ำ"

ไป๋ชิงหลิงตกใจทันที และมองไปที่อิงเหลียนโดยไม่รู้ตัว

คำพูดสุดท้ายของอิงเหลียน ทำให้ไป๋ชิงหลิงตื่นขึ้นมา เมื่อรวมกับทัศนคติของท่านอ๋องอันจวินที่มีต่อฮูหยินจัวได้แล้ว นางรู้สึกว่าท่านอ๋องอันจวินมีความลับบางอย่างซ่อนเร้นอยู่กับนาง

เมื่ออิงเหลียนเห็นไป๋ชิงหลิงมองมาที่เขา เขากลับมามีสติอีกครั้ง และอุทานว่า "ลูกน้องของข้าแอบตรวจสอบพระชายาอันจวินอยู่ สิ่งที่แปลกก็คือ ไม่มีคนรอบ ๆ พระชายาอันจวินแต่งงานกับในจวนของท่านอ๋องอันจวินเลยพ่ะย่ะค่ะ ผู้คนกลุ่มนั้น ทั้งแม่นมและบ่าวรับใช้ ต่างก็ถูกแทนที่ภายในไม่กี่ปีหลังจากที่พระชายาอันจวินอภิเษกสมรสในจวนของท่านอ๋องอันจวิน"

"ยังดี ๆ อยู่จะเปลี่ยนแม่นมทำไม? คนของตนเอง ใช้ไม่สบายใจกว่ารึ?" จิ้นฮวาถามกลับ

ไป๋ชิงหลิงแอบพยักหน้า เห็นด้วยกับคำพูดของจิ้นฮวา

"เนื่องจากเราไม่พบข้อมูลจากพระชายาอันจวิน เราทำได้เพียงสืบจากตัวของฮูหยินจัวเท่านั้น"

"พ่ะย่ะค่ะ" อิงเหลียนจากไป

ไป๋ชิงหลิงขึ้นรถม้า และกลับไปที่จวนอ๋องหรง

เมื่อรถม้าหยุดที่จวนอ๋องหรง มีผู้หญิงคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา องครักษ์เหยี่ยวดำรีบหยุดนาง และผู้หญิงคนนั้นได้ตะโกนเรียกผู้คนในรถม้าว่า "พระชายา พระชายา..."

จิ้นฮวาเปิดม่าน และมองออกไปข้างนอก เมื่อนางเห็นว่าเป็นแม่บุญธรรมของอีผิงถิง นางรีบถอยศีรษะ แล้วพูดว่า "พระชายาหรง บ่าวอีจื่อเพคะ"

อีผิงถิงถูกรับเลี้ยงโดยอีจื่อ เพื่อเห็นแก่ลูกสาวบุญธรรมคนนี้ อีจื่อไม่เคยแต่งงาน ดังนั้นนางจึงให้นามสกุลของนางเองตั้งชื่อให้แก่เด็กน้อย

"พระชายา ช่วยผิงถิงด้วยเพคะ พระชายา..."

ไป๋ชิงหลิงรีบเปิดม่าน แล้วถามว่า "ลุกขึ้นมาคุยกันก่อนเถิด เกิดอะไรขึ้นกับผิงถิง"

สาวใช้เดินเข้ามาช่วยอีจื่อลุกขึ้น อีจื่อปาดน้ำตาแล้วพูดว่า "ผิงถิงถูกรังแก เมื่อนางกลับมา นางเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ในที่สุดบ่าวได้พังหน้าต่างและประตู เจ้าเด็กคนนี้ป่วยไข้สูงโดยไม่คาดคิด และอาการชักกำเริบเป็นครั้งคราว ถึงแม้บ่าวจะให้ยาแล้ว แต่นางยังไม่ดีขึ้นเพคะ"

"เจ้าให้ยาอะไรแก่นาง" ไป๋ชิงหลิงถามด้วยขมวดคิ้ว

อีจื่อพูดว่า "ผิงถิงบอกให้ข้าหยิบยา หลังจากกินยาแล้ว นาง... นาง..."

"เกิดอะไรขึ้นกับนาง?"

"นางตัวสั่นไปทั้งตัว นางบอกว่านางหนาว ไข้ไม่หาย แต่ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าของนางแดงไปทั่ว บ่าวมีลูกสาวเพียงคนเดียว บ่าวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมาขอความช่วยเหลือจากพระชายาเพคะ ช่วยผิงถิงด้วยเพคะ" ขณะพูด อีจื่อคุกเข่าลงเพื่อวิงวอน

ไป๋ชิงหลิงกล่าวว่า "หยุดคุกเข่า ลุกขึ้นมาก่อน จิ้นฮวา ช่วยนางที"

"ใช่แล้ว!" จิ้นฮวาก้าวลงจากรถม้า และช่วยพยุงอีจื่อให้ลุกขึ้น

ไม่นาน รถม้าก็มาถึงบ้านของอีจื่อ เมื่อไป๋ชิงหลิงเดินไป ใบหน้าของอีผิงถิงก็แดงก่ำ และนางพึมพำว่า "อย่าแตะต้องข้า"

อีจื่อเดินไปข้างหน้า ดึงคอเสื้อของนางออก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสำลัก "พระชายา ดูสิ นี่ดูเหมือนอาการบาดเจ็บที่เกิดจากมือของใครบางคนหรือไม่?"

ไป๋ชิงหลิงมองเข้าไปใกล้ ๆ และเห็นรอยแผลเป็นสี่รอยบนกระดูกไหปลาร้าของอีผิงถิง และมีรอยสีน้ำเงินบนคอของนางเป็นจุด ๆ

"ทั้งรอยมือ รอยเท้ามีหมด" อีจื่อหยิบข้อมือของนางออกมา

อย่างไรก็ตาม จู่ ๆ อีผิงถิงตื่นขึ้นมา ผลักอีจื่อออกไปราวกับหวาดกลัว จากนั้นจึงม้วนผ้าห่มขึ้น แล้วตะโกน "อย่าแตะต้องข้า อย่าแตะต้องข้า..."

"ผิงถิง ข้าเอง" ไป๋ชิงหลิงยื่นมือออกมาเพื่อดึงนางเข้ามา แต่อีผิงถิงถอยกลับไปตรงมุมเตียง

จิ้นฮวาตะโกนออกมาอย่างเป็นกังวล "พี่อี พระชายาหรงอยู่ที่นี่แล้ว ใครรังแกเจ้า?"