บทที่ 696 กลางดึกเช่นนี้ไม่ไปตามหาตัวฆาตกรล่ะ

“แล้วทำไมเจ้าถึงมาที่ตำหนักของข้าตอนกลางดึกเช่นนี้ แทนที่จะไปตามหาตัวฆาตกรล่ะ?” ตอนนี้หรงเยี่ยช่วยแบ่งเบางานในวัง เขาต้องต่อสู้กับเสด็จพ่อของเขาด้วยสติปัญญาและความกล้าหาญในทุกๆวัน ไม่กล้าที่จะดื่มหรือกินอาหารในวัง มันก็เหนื่อยมากพอแล้ว

กว่าเขาจะได้กลับมาที่จวนอ๋องเพื่ออยู่กับไป๋ชิงหลิงในตอนนี้มันก็ไม่ง่ายเลย คนสองคนนี้ยังจะมารบกวนคืนฤดูใบไม้ผลิของเขาอีกครั้ง ซึ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดมาก

หรงเชินเหลือบมองอีผิงถิงแล้วพูดว่า "พี่เจ็ด ข้าและใต้เท้าเว่ยมาที่นี่เพื่อดำเนินการตามขั้นตอน"

“น้องแปด ผิงถิงตกเป็นเหยื่อ ถ้าเจ้าบังคับเธอแบบนี้ ใครล่ะจะยอมได้ หากเกิดอะไรขึ้นกับเธอใครจะรับผิดชอบไหว” ไป๋ชิงหลิงคว้าแขนของอีผิงถิง ไม่อยากให้ใครบังคับเธอทั้งนั้น

เหตุการณ์นี้ทำให้อีผิงถิงได้รับบาดเจ็บสาหัสทางด้านของสภาพจิตใจ ความตั้งใจดั้งเดิมของเธอที่ไปรับอีผิงเข้ามาที่จวนอ๋องก็เพื่อปกป้องเธอไม่ให้เธอถูกทำร้ายจากโลกภายนอก

หรงเชินแตะจมูกของเขาแล้วหันกลับมาจ้องมองที่เว่ยซือเฉิง โดยกล่าวโทษผู้เฒ่าคนนี้ที่ขอให้เขามาที่จวนอ๋อง

เว่ยซือเฉิงจ้องมองเขา และรู้สึกผิดเล็กน้อย: “พระชายาองค์รัชทายาท ข้าพระองค์มาพบหมอหญิงอีเพื่อความปลอดภัยของหมอหญิงอี หมอหญิงอีจะต้องทนทุกข์ทรมานจากเรื่องนี้มากที่สุด แต่ตอนนี้มีพวกนักเลงตายไปเพียงสิบราย ยังเหลืออีกรายที่หายไป ฆาตกรก็หนีไปแล้ว ข้าน้อยกลัวฆาตกรจะเจอหมอหญิงอี และทำร้ายนางอีก "

เมื่ออีผิงถิงได้ยินคำพูดของเขา ร่างกายของเธอก็สั่นเล็กน้อย

เขา... ฆ่าคน!

แต่ไม่สามารถอธิบายอะไรได้

หากเขาต้องการฆ่าใครสักคน ก็ไม่จำเป็นต้องช่วยเหลือเธอจากพวกอันธพาลเหล่านั้น เขาสามารถทำมันได้ในตรอกเยี่ยนจือเลยด้วยซ้ำ

ตรอกเยี่ยนจือแทบไม่มีคนอาศัยอยู่เลย

เขาไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะถูกค้นพบเมื่อเขาลงมือ

แต่จวนอ๋องเชินกลับบอกว่ามีคนพบเขาถือขวานในมือและอีกมีถือหัวไว้ นี่ไม่ใช่การฆาตรกรรมแล้วมันคืออะไร!

ถ้าเขาไม่ได้ฆ่าใคร แล้วทำไมเขาถึงเอาขวานและต้องถือหัวคนตายด้วยเล่า

แรงจูงใจของเขาในการทำเช่นนี้คืออะไรกัน?

เป็นไปได้ไหมว่า... เพื่อช่วยเธอ!

เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ เขาจะฆ่าคนเพื่อเธอได้อย่างไรกัน

“ข้าไม่เข้าใจเรื่องหนึ่ง” อีผิงถิงพึมพำกับตัวเองด้วยใบหน้าซีด

อีจื่อถามอย่างเป็นกังวล: "ลูกแม่ เจ้าอย่าพูดอะไรเลย พระชายาองค์รัชทายาทจะเป็นผู้ตัดสินใจแทนเราเอง"

อีผิงถิงเหลือบมองอีจื่อ แล้วหยิบสร้อยข้อมือของเธอออกมาแล้วพูดว่า: “ใต้เท้าเว่ย กู้เฉิงวั่งคือผู้ที่ช่วยเหลือข้าจากเหล่าอันธพาล ถ้าเขาไม่ปรากฏตัวทันเวลา ข้าคงถูก...”

เสียงของเธอฟังดูสะอืน และพูดอะไรต่อไม่ได้

การถูกทำให้อับอายนั้นโหดร้ายเกินไปสำหรับผู้หญิง

เธอกำหมัดแน่นและสะอื้นพรางพูดว่า: “เขายังเป็นคนที่ส่งข้ากลับไปที่ตระกูลอี และอาจเป็นเขาที่คืนสร้อยข้อมือของข้า ก่อนที่ข้าจะออกจากจวนอ๋องจวิน เขาได้ทะเลาะกับฮูหยินจัวมากกว่าหนึ่งครั้ง ก่อนที่พระชายาองค์รัชทายาทจะทำการผ่าตัดอาจวิ้นอ๋องน้อย ฮูหยินจัวตบหน้าข้า ข้าคิดว่าฮูหยินจัวน่าสงสัยที่สุดในเรื่องนี้ เป็นฮูหยินจัวที่ติดสินบนพวกอันธพาลเหล่านั้นเพื่อลอบทำร้ายข้า หลังจากนั้นเขาก็ขอให้ลูกชายตัวเองไปปิดปาก แต่น่าเสียดายตอนที่กู้เฉิงวั่งลงมือ กลับมีคนเห็นเสียก่อน "

แม้ว่ากู้เฉิงวั่งจะปรากฏตัวทันเวลาและช่วยชีวิตเธอ แต่อีผิงถิวก็ไม่ได้รู้สึกขอบคุณเขาเลย

เธอรู้สึกว่าเขาและท่านแม่ของเขาได้วางแผนไว้ทั้งหมดแล้ว

ในเมื่อต้องการจับ จึงไม่เพียงแค่จับกุมกู้เฉิงวั่งคนเดียวเท่านั้น

หรงเชินและเว่ยซือเฉิงมองหน้ากัน

หรงเชินกล่าวว่า: "คุณหนูอี ข้าและใต้เท้าเว่ยจะไม่มีวันปล่อยผู้ต้องสงสัยไป"

หลังจากที่อีผิงถิงพูดหลายคำในลมหายใจเดียว พละกำลังของเธอก็ค่อยๆ หมดลง และในที่สุดเธอก็หมดสติไปในอ้อมแขนของอีจื่อ...

อีจื่อกอดลูกสาวของเธอแล้วเรียก “ลูกแม่!”

“รีบพานางเข้าไปด้านในก่อน” ไป๋ชิงหลิงสั่งคนรับใช้

อีผิงถิงได้รับความช่วยเหลือให้กลับห้องโดยคนรับใช้ของเธอ หรงเยี่ยมองดู แล้วหันกลับมาหาอิงซาแล้วพูดว่า: “สั่งปิดเมือง ออกหมายจับกู้เฉิงวั่ง และส่งกลุ่มทหารองครักษ์เหยี่ยวดำติดตามพระชายาองค์รัชทายาท”