บทที่ 697 เกิดเรื่องที่จวนติ้งเป่ยโหว

“ในเมื่อมันเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทั้งใต้เท้าเว่ยและอ๋องเฉิน พวกท่านสองคนก็ต้องตรวจให้เรียบร้อย อย่าได้ปล่อยคนร้ายตัวจริงไปและอย่าได้มีแพะรับบาป” ไป๋ชิงหลิงพูด

“รับทราบ ข้าน้อยเข้าใจแล้ว” หรงเฉินและเว่ยซือเฉิงพูดพร้อมกัน

พวกเขาทั้งสองไม่ได้อยู่นานมาก จากนั้นก็ออกเดินทางไป

หลังจากที่ทั้งสองออกจากลานบ้านแล้ว หรงเยี่ยก้มตัวลงอุ้มไป๋ชิงหลิงเพื่อเข้าบ้าน

หลังจากประตูปิด หรงเยี่ยรอไม่ไหวที่จะถามว่าเกิดอะไรขึ้น "บอกข้าเถอะ ทำไมคนตาบอดคนนั้นคุยกับเจ้า"

ไป๋ชิงหลิงซบอกของเขา แค่จะยิ้มก็ยิ้มไม่ออก

ตั้งแต่วินาทีที่เธอรู้เรื่องที่เกิดกับอีผิงถิงจนถึงมาถึงเรื่องที่เฉิงวั่งฆ่าคน ความรู้สึกของเธอมันแน่นและจุกไปหมด

เธอนึกถึงสายตาของกู้เฉิงวั่ง

แม้ว่าใบหน้าของเขาจะมีแต่รอบแผลเป็น แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาดูน่าเกรงขาม เห็นได้ชัดว่าสายตาของเขานั้นบริสุทธิ์ไม่มีความชั่วร้ายอยู่ในนั้น

ทำไมอยู่ดีๆ เขาก็เกิดฆ่าคนตั้งมากมายขนาดนี้

แถมเขายังก่อเหตุในที่ที่ เห็นได้ง่าย

เขาต้องเป็นคนแบบไหนถึงจะทำเรื่องแบบนี้ได้

“อาเสวี่ย” หรงเยี่ยเห็นว่าเธอไม่ตอบ เขาก้มหน้ามองเธอ จากนั้นก็เห็นใบหน้าที่ซีดของเธอ

เขาจับคางเธอให้เงยหน้าขึ้น "เจ้าเหนื่อยใช่ไหม?"

ไป๋ชิงหลิงดึงสติกลับมาได้และพูดว่า "ทุกคนที่อยู่รอบตัวพระชายาอันจวินนั้นเปลี่ยนไปหมดเลย พระชายาอันจวินต้องมีความลับอะไรแน่ๆ ฮูหยินก็แปลกขึ้น แล้วก็ยังมีกู้เฉิงวั่งอีก ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกเปิดเผย ข้ารู้สึกไม่สบายใจมากๆ เหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ข้างในตัวข้ามันทำให้ข้ารู้สึกหนักหน่วงตลอดเวลา”

“ถ้างั้น.....”

“ไม่” เธอรู้ว่าเขาต้องการจะพูดอะไร เธอวางมือบนหน้าอกของเขาแล้วพูดว่า “ข้ารู้เจ้าลำบากมามากพอแล้ว ข้าจัดการได้อยู่แล้ว เจ้าไม่ต้องมาลำบากใจเรื่องของข้าหรอก เจ้าสนใจแต่เรื่องของเจ้าก็พอแล้ว”

หลังจากพูดจบ เขาก็เริ่มขมวดคิ้ว

หรงเยี่ยรู้สึกว่าสีหน้าของเธอผิดปกติ เขาจึงอุ้มเธอแล้วไปวางที่บนเตียง "วันนี้เจ้าได้พักผ่อนบ้างหรือยัง?"

ไป๋ชิงหลิงส่ายหัว "หลังจากผ่าตัดเสร็จ ได้รับเรื่องว่าผิงถิงเกิดอุบัติเหตุ แถมไม่หิวไม่ได้ทานอะไรทั้งวันเลย"

"ไม่ได้ทานอะไรเลย?" ใบหน้าของหรงเยี่ยเริ่มไม่ดี เขาเริ่มโกรธ "เจ้าไม่รู้จักร่างกายของเจ้าดีเลยเหรอ ถึงได้ไม่สนใจร่างกายตัวเองเพื่อไปช่วยคนอื่น"

“ใจเย็นๆ สิ ข้าได้ทานอาหารเสริมแล้ว ข้าแค่ไม่รู้สึกหิว แต่ก็ได้พักบ้าง แค่วันนี้หนักหน่อย ข้าจะทิ้งผิงถิงก็ไม่ได้” ไป๋ชิงหลิงยกมือขึ้น และมองไปข้อมือสีโลหิตของเธอ

ณ ตอนนั้น เธอเห็นว่าข้อมือสีโลหิตของเธอมันจางลง

เธอตกใจ จากนั้นก็เปิดดูข้อมือสีโลหิตอีกข้างหนึ่ง

สังเกตเห็นว่าสีของข้อมือสีโลหิตมันจางลง

สายตาของหรงเยี่ยก็มองไปที่ข้อมือสีโลหิตด้วย

“มันจางงั้นเหรอ?” หรงเยี่ยพูด

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ก่อนหน้านั้นมันยังดีอยู่เลย และมันไม่เคยเป็นแบบนี้ด้วย” ไป๋ชิงหลิงกำลังจะลุกขึ้นนั่ง แต่หรงเยี่ยผลักลงก่อน

เธอมองไปที่เขา

เขาพูดว่า "นอนก่อนไว้ค่อยคุยพรุ่งนี้ เจ้าต้องระวังท้องของเจ้าก่อน"

พอคิดถึงเด็กในท้อง ไป๋ชิงหลิงก็ไม่กล้าทำอะไรอีกเลย

เธอคิดว่าพรุ่งนี้เธอค่อยไปหาแม่

แต่ก่อนที่จะเช้า มีบางอย่างเกิดขึ้นที่จวนติ้งเป่ยโหว

หงเหนียงรีบมาทันที พ่อบ้านฉีพาเธอมาที่หอเป่าซิน หรงเยี่ยไม่ต้องการรบกวนไป๋ชิงหลิงเขาจึงเดินออกไปเอง

หงเหนียงพูดว่า "องค์รัชทายาท ฮูหยินติ้งเป่ยโหวอาการไม่ค่อยดี ท่านโหวส่งหม่อมฉันมา ต้องการท่านหรงกลับไป..."

ก่อนที่หรงเยี่ยจะเปิดปากพูดก็ได้ยินเสียงมาจากเตียง เขาถอยหลังและมองเข้าไป เขาเห็นไป๋ชิงหลิงตื่นแล้ว

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงได้ยินเสียงของหงเหนียงก็ได้ลุกจากเตียง เธอรอจนกว่าหงเหนียงพูดจบเธอถึงจะลุกขึ้นมา

แม่ของเธออาการไม่ดีแล้ว