บทที่ 698 งานแต่งงานที่เร่งรีบ

ไป๋ชิงหลิงคว้าข้อมือของเขา มองเขาด้วยตาสีแดงแล้วพูดว่า "เจ้าต้องไว เพราะข้าเกรงว่านางจะทนได้ไม่กี่วัน"

"ใช้เหยี่ยวดำส่งข้อความ แล้วจะกลับมาได้ในอีกวันหรือสองวัน ไม่ต้องกลัว ข้าจะจัดการทุกอย่างเอง" หรงเยี่ยยกมือขึ้น และเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าของนาง

จากนั้นเขาหันหลังกลับ และเดินออกจากห้อง ยืมโต๊ะของติ้งเป่ยโหวเขียนจดหมายส่งข้อความถึงจื่ออี และขอให้เหยี่ยวดำนำมันส่งออกไป

ด้วยความเร็วเท่าเหยี่ยวดำมี การเดินทางไปกลับใช้เวลาเพียงสองวัน บางที อาจไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ

ไป๋ชิงหลิงกลับไปหาหลิวหานเยียน และติ้งเป่ยโหวพูดว่า "อาเสวี่ย พรุ่งนี้ข้าจะแต่งงานกับท่านแม่ของเจ้า"

"ท่านพ่อ ท่านแม่นาง..."

"นางตั้งตารอมันเช่นกัน เจ้าดูกระดาษเหล่านี้ในห้องนี้สิ ทั้งการตกแต่ง ทั้งการตัดและออกแบบ หลังจากกลับมาที่จวน เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่ทำให้นางมีความสุขมากที่สุด ดังนั้น นางจึงตั้งตารอคอยเป็นอย่างมาก" ติ้งเป่ยโหวจับมือเหี่ยว ๆ ของหลิวหานเยียน สายตาที่อ่อนโยนจับจ้องไปที่นาง และยกมือขึ้น พลางหวีผมเส้นสีขาวให้นางอย่างเบามือ

น้ำตาไหลลงมาอย่างเงียบ ๆ ทีละหยด

เมื่อไป๋ชิงหลิงเห็นฉากนี้ หัวใจของนางรู้สึกเหมือนมีดทิ่มแทง "ข้าขอโทษ ท่านพ่อ..."

ถ้าไม่ใช่เพราะนางและลูก ท่านแม่คงไม่เป็นเช่นนี้

เขาเฝ้ารอนางมาอย่างยาวนาน แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ไร้ผล

นางกลัวมากที่จะเห็นติ้งเป่ยโหวอยู่ในสภาพสิ้นหวังเช่นนี้

"ข้าขอโทษ ท่านพ่อ เป็นข้าเองที่ปกป้องท่านแม่ไม่ดี"

"เจ้าเป็นลูกของข้าและหานเยียน ไม่ต้องพูดการที่จะเอาชีวิตแม่ของเจ้ามาแลกกับเจ้า แม้จะต้องใช้ชีวิตของข้าเช่น ข้าก็ไม่มีข้อโต้แย้งใด" ติ้งเป่ยโหวมองหลิวหานเยียนและเอ่ย ๆ "ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว หลังจากรุ่งสาง บางทีท่านแม่ของเจ้าอาจจะตื่นมา"

"ตื่นหรือ?"

เขาเงียบไป ไม่รู้จะตอบนางอย่างไร

ไป๋ชิงหลิงคว้าแขนของหลิวหานเยียนแล้วพูดว่า "ในเมื่อท่านพ่ออยากแต่งงานพรุ่งนี้ อย่างนั้นข้าจะจัดการเอง"

"ข้าเตรียมการเพื่อนเจ้าสาวไว้แล้ว พรุ่งนี้รุ่งสาง คนจากเมืองหลวงจะมาร่วมงานแต่งของข้าและท่านของเจ้า" ติ้งเป่ยโหวกล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง

ไป๋ชิงหลิงรู้สึกเศร้าใจเป็นอย่างมาก

เห็นได้ชัดว่านางเป็นคนที่ควรอยู่และปลอบโยนเขา แต่นางพบว่านางไม่สามารถพูดอะไรได้

เพราะนางรู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะตัวนางเอง

บางทีทางเลือกที่ดีที่สุดของหลิวหานเยียน คือการไม่กลับเมืองหลวง อย่างน้อย ท่านพ่อของจะคิดอยู่เสมอว่า หญิงสาวในดวงใจของเขาจากโลกนี้ไปนานแล้ว

ตอนนี้นางควรทำอย่างไร?

นางยังไม่พบน้องชายของตัวเองเช่นกัน

นางจัดแจงเสื้อผ้าของหลิวหานเยียน และร้องไห้หนักมากจนหายใจไม่ออก

เป็นเวลาเกือบเจ็ดปีแล้วที่นางมายังโลกนี้ และนางคุ้นเคยกับผู้คนรอบตัวนางมานานแล้ว และคิดว่าตัวเองเป็นไป๋ชิงหลิงโดยไม่รู้ตัว

นางทนไม่ได้ที่จะทิ้งหลิวหานเยียนไว้เช่นนี้

นางไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ก่อนที่หลิวหานเยียนจะตื่น

ไป๋ชิงหลิงและติ้งเป่ยโหวต่างเรียกอย่างมีความสุข "ท่านแม่"

"ฮูหยิน!"

หลิวหานเยียนลืมตาขึ้นแล้วมองดูทั้งสองคน เมื่อเห็นว่าทั้งคู่ร้องไห้ทั้งน้ำตา เขาจึงถามว่า "พวกเจ้าเป็นอะไรไป"

ติ้งเป่ยโหวถามอย่างระมัดระวัง "เยียนเอ๋อร์ เจ้าเป็นลมขณะรับประทานอาหาร"

"ข้าเป็นลมอย่างนั้นหรือ" หลิวหานเยียนยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว อย่างไรก็ตาม ก่อนที่นางจะเอามือไปแตะหน้า นางได้เห็นว่ามือของนางเต็มไปด้วยรอยย่น

เมื่อนางเห็นฉากนี้ ใบหน้าของนางไม่แสดงอาการใด ราวกับว่านางคาดหวังสิ่งนี้ไว้แล้ว

"ท่านแม่!" ไป๋ชิงหลิงยกมือขึ้น แล้วถามด้วยน้ำเสียงสะอื้น "บอกข้าเถิด ข้าสามารถรักษาท่านได้อย่างไรบ้าง"

หลิวหานเยียนหันไปมองนาง ยิ้มเบา ๆ บนใบหน้าแก่ชราของนาง และพูดด้วยน้ำเสียงแก่และแหบแห้ง "สาวน้อย เจ้าเป็นยาที่ดีที่สุดสำหรับแม่คนนี้แล้ว"