บทที่ 706 สิบหกปีก่อน การเสียชีวิตของฉุ๋นฮองเฮา

เมื่อหรงเยี่ยเดินเข้ามาภายในตำหนัก เขาก็พบว่าภายในตำหนักไม่เพียงมีแค่เขาคนเดียว

ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ หลิวหานเยียน ที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ในขณะนี้ เธอได้กลับมาสู่รูปลักษณ์เดิมของเธอแล้ว ไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่มีผมสีขาวและดวงตาสีแดงอีกต่อไป

และใบหน้าที่ควรจะแก่ตอนนี้ก็ดูเหมือนเด็กสาวอายุสิบแปดปี และผมสีขาวเงินก็กลับมาดำเหมือนหมึก

เธอคุกเข่าเงียบ ๆ อยู่ที่มุม มือของเธอถูกล่ามด้วยโซ่เหล็ก และมีดาบคม ๆ วางอยู่บนคอของเธอ คนที่ถือดาบนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก องค์รักษ์ลับจักรพรรดิ

เขาเดินไปข้างๆ เธอ สะบัดเสื้อแล้วคุกเข่าลง: “กระหม่อมถวายบังคมเสด็จพ่อ!”

จักรพรรดิเหยาเงยหน้าขึ้นและจ้องมองเขา จากนั้นจึงหรี่ตาลงอีกครั้ง และสายตาของเขาก็จ้องมองไปที่ภาพที่อยู่ในมือของเขา

ด้วยวิธีนี้ หรงเยียคุกเข่าเป็นเวลานานโดยรักษาท่าทางการทำเคราพอยู่ตลอด

หลังจากผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ หรงเยียก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า: "กระหม่อมอยากจะพาพระชายาองค์รัชทายาทจวนติ้งเป่ยโหว เพื่อไปพบติ้งเป่ยโหว หวังว่าเสด็จพ่อจะอนุญาต"

จักรพรรดิเหยาเงยหน้าขึ้นมองดูเขาอีกครั้ง ค่อยๆ วางภาพวาดในมือลง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก แล้วพูดว่า "เจ้าลืมทุกสิ่งที่ข้าบอกเจ้าไปแล้วหรือไง"

ริมฝีปากของหรงเยียขยับเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะพูดต่อ จักรพรรดิเหยาก็ชำเลืองมองเขาอย่างเฉียบแหลม: "ให้นางเล่าให้เจ้าฟังว่าเสด็จแม่ของเจ้าเสียชีวิตอย่างไรและพวกเขาภักดีต่อใคร"

จักรพรรดิเหยารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย หลังจากพูดเช่นนี้ เขาก็กระพือแขนเสื้อและโยนหนังสือฎีกาที่อยู่ตรงหน้าลงไป

ฎีกาที่พับไว้ก็หล่นลงมากระจัดกระจายเต็มพื้น

ยามองครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง หลิวหานเยียน คว้าผมของหลิวหานเยียนแล้วเธอเงยหน้าขึ้นสูง

หลิวหานเยียนถูกบังคับให้มองไปที่ หรงเยีย แต่เธอไม่มีความกล้าที่จะมองเขาสักแม้แต่น้อย

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะบอกเขาโดยไม่ลังเลอะไร

ครั้งหนึ่งเธอเคยได้ภารกิจลอบสังหารนักรบหญิงอาณาจักรเหยา ฉุ๋นฮองเฮา

แม้ว่าภารกิจนี้จะยาก แต่มันก็สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี

แต่ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอคือสามีของลูกสาวของเธอ และเธอไม่มีความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับหรงเยีย

หลิวหานเยียน ดิ้นรนอยู่สองสามครั้ง

จักรพรรดิเหยากล่าวว่า: "สิบสี่ปีที่แล้ว เหตุหารณ์การระเบิดของหอเก็บน้ำเจียงหนานครั้งนั้นคงไม่จำเป็นต้องให้ข้าต้องช่วยเจ้าลึกฟื้นความทรงจำหรอกนะ"

ริมฝีปากของ หลิวหานเยียนขยับ: "ฝ่าบาทต้องการจะพูดอะไร?"

“หอเก็บน้ำในเจียงหนานระเบิด และคุณใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายนี้เพื่อลักพาตัวเด็กวัยห้าขวบไป” จักรพรรดิเหยาหรี่ตาลงและพูดอย่างใจเย็น

แต่อารมณ์ของหลิวหานเยียนผันผวนอย่างมาก

หรงเยียยืนอยู่ข้างเธอ จ้องมองเธอด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ

เด็กห้าขวบที่ถูกลักพาตัวจากหอเก็บน้ำเจียงหนานนั้นเป็นเขาไม่ใช่หรือ?

ปีนั้นเขาถูกผู้หญิงคนหนึ่งอุ้มตัวไป

เพื่อตามหาเขา เสด็จแม่ของเขาได้ไปที่หึบเขาตุ่หมั่นเพียงลำพังและช่วยเหลือเขาจากถ้ำหมาป่า

เหตุการณ์นั้นยังคงเป็นภาพจำอยู่ในความทรงจำของเขา

แน่นอนว่าหลิวหานเยียนก็จำมันได้อย่างลึกซึ้งเช่นกัน

เมื่อเห็นเขาจ้องมองเธอ หลิวหานเยียนก็หลบหน้าโดยไม่รู้ตัวและเลือกที่จะเงียบ

จักรพรรดิเหยาเห็นความคิดของเธอจึงพูดด้วยใบหน้าเศร้าหมองว่า: "เจ้าจะปฏิเสธก็ได้ แต่ในวันที่เจ้าตาย ข้าจะส่งสามีของเจ้า ไป๋เจี้ยนจาง และลูกสาวของเจ้า ไป๋ชิงหลิง ลงนรกเป็นเพื่อนเจ้า"

“ฝ่าบาทต้องการให้ข้าพูดอะไรกันแน่?” หลิวหานเยียนตกใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้ และมองดูจักรพรรดิเหยาด้วยความสิ้นหวัง

"ข้าต้องการให้เจ้าเล่าเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับเนื่องหอเก็บน้ำเจียงหนานออกมาทั้งหมด" จักรพรรดิเหยามองไปที่ หลิวหานเยียนด้วยสีหน้าเย็นชา