บทที่ 707 คำสั่งแต่งงาน

เขารู้สึกว่า เขานั้นสามารถช่วยชีวิตติ้งเป๋ยโหวและไป๋ชิงหลิงได้แน่ๆ

เขาไม่สามารถสงบสติอารมณ์และจัดการกับเรื่องนี้ด้วยทัศนคติปกติได้ และเขาก็ไม่สามารถเข้าใจอารมณ์ของหรงเยียได้

ลูกชายคนนี้เป็นเพียงความอับอายในสายตาของเขา

จักรพรรดิเหยาโบกแขนเสื้อ หันหลังกลับ ประสานมือไว้ด้านหลัง และพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: "ข้าได้ประกาศไปแล้วว่าเจ้าจะแต่งงานกับ หลานวานเออร์ในวันหยวนเซียวและจะยกตำแหน่งให้เธอเป็นพระชายาองค์รัชทายาท"

หรงเยียจ้องมองที่ คำสั่งลายลักษณ์อักษรที่เท้าของเขา ก้มลงเพื่อหยิบมันขึ้นมา และไม่ได้ต่อต้านใด ๆ มากนัก เขารู้ว่าการต่อต้านจะทำให้ไป๋ชิงหลิง ต้องเสียชีวิต

หลังจากโค้งคำนับแล้ว เขาก็หันหลังกลับและเดินออกจากตำหนักเฉียนชิง

ไม่นานหลังจากที่หรงเยียจากไป นางบำเรอคนใหม่ก็เดินเข้ามาในวตำหนักพร้อมซุป

เธอได้ยินทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตำหนักอย่างชัดเจน เมื่อเธอเดินเข้าไปในตำหนัก แสงวางแผนก็แวบเข้ามาในดวงตาของเธอ มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย และเธอก็แอบคิดในใจว่า: ที่แแท้เจ้าชื่อไป๋ชิงหลิง น่าเสียดาย ชื่อภรรยาเอก แต่มันไม่ใช่บุญวาสนาเรื่องพระชายาองค์รัชทายาท เจ้าก็มีวันนี้ด้วยเหรอ ไป๋ชิงหลิง!

…

หรงเยียได้จัดเตรียมรถม้าไว้แล้ว

เมื่อไป๋ชิงหลิงมาถึงประตูพระราชวัง เขาก็ดึงเธอขึ้นรถม้า แล้วกอดไป๋ชิงหลิงไว้ในอ้อมแขนของเขาแน่น

ราวกับว่าเพียงเขาปล่อยเธอไป เขาจะสูญเสียเธอไปตลอดกาล

ไป๋ชิงหลิงไม่เข้าใจพฤติกรรมของเขา

แต่เธอก็ยังคงยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว วางมันไว้บนหลังของเขาแล้วพูดว่า "ท่านได้คำสั่งลายลักษณ์อักษรแล้วหรือ"

“ได้มาแล้ว” หรงเยียปล่อยเธอ หยิบคำสั่งลายลักษณ์อักษรออกมาแล้วยื่นให้เธอ

ไป๋ชิงหลิงรับมันด้วยรอยยิ้มอันขมขื่นบนใบหน้าของเธอ และพูดทั้งน้ำตาว่า: "ขอบคุณ ขอบคุณมากหรงเยีย"

เธอหันกลับมาและเริ่มกอดหรงเยียและซุกหน้าไว้ที่ไหล่ของเขา

หรงเยียก็กอดหญิงสาวผู้มีเสน่ห์ไว้ในอ้อมแขนของเขาตามแล้วพูดว่า: "ไปที่จวนติ้งเป่ยโหวกันเถอะ"

ไป๋ชิงหลิงค่อยๆ ม้วนลายลักษณ์อีกษรขึ้นอย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า "อืม"

เมื่อพวกเขามาถึงจวนติ้งเป่ยโหว พวกเขาก็มอบคำสั่งลายลักษณ์อักษรและเข้าไปในจวนติ้งเป่ยโหวอย่างราบรื่น

เมื่อไป๋ชิงหลิงเห็นติ้งเป่ยโหว ติ้งเป่ยโหวอยู่ในสภาพที่แย่มาก

เขาวิ่งไปข้างหน้าไป๋ชิงหลิง คุกเข่าลง คว้าแขนของไป๋ชิงหลิงด้วยมือทั้งสองแล้วถามว่า: "อาเสวี่ย พาข้าไปพบแม่ของเจ้า หรือไม่ก็จับข้าเข้าไปก็ได้ ข้าไม่สามารถปล่อยให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานตามลำพังอีกแล้ว"

“ท่านพ่อ ลุกขึ้นเร็วๆ สิ”

“ข้าจะคุกเข่าพูด ให้ข้าคุกเข่าพูด” ติ้งเป่ยโหวปฏิเสธที่จะยืนขึ้น

ไป๋ชิงหลิงก็คุกเข่าลงและพูดว่า "ท่านพ่อ โปรดให้เวลาข้าอีกสักหน่อย องค์ชายพบเบาะแสบางอย่างแล้ว ข้าเชื่อว่าท่านแม่ของข้าจะได้รับการช่วยเหลือในไม่ช้า"

“ยังสามารถช่วยท่านแม่ของเจ้าได้อีกหรือ” ติ้งเป่ยโหวมองด้วยความไม่เชื่อ

คนที่หลินหานเยียนสังหารนั้นเป็นบุคคลสำคัญหมด เขารู้ดีว่า หลิวหานเยียนจะไม่มีวันออกมามีชีวิตอีก ดังนั้น เขาจึงอยากเข้าไปติดตามเธอ

แม้ว่าเขาจะต้องตาย แต่เขาไม่อยากให้หลิวหานเยียนต้องแบกรับอาชญากรรมเพียงลำพัง

ไป๋ชิงหลิง มองกลับไปหาชายที่อยู่ข้างหลังเธอ: "

ท่านพ่อคะ เรื่องนี้สอบสวนยากมาก แต่ไม่ว่ายังไงเราก็จะไม่นั่งดูเฉยๆ องค์ชายบอกว่าฮูหยินจัวกับท่านแม่เคยมีความสัมพันธ์กันในอดีต ข้าสงสัยว่าท่านพ่อจะรู้ความสัมพันธ์ระหว่างฮูหยินจัวกัลท่านแม่หรือไม่ ? "

การแสดงออกของ ติ้งเป่ยโหวเปลี่ยนไป: "เธอเป็นอะไรไป?"

การแสดงออกนั้นแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาไม่ต้องการพูดถึง จัวซี่เหมย

“ท่านแม่อยากเจอเธอและเธอก็ไปที่บ้านท่านแม่ในวันแต่งงานของเธอด้วย หลังจากที่เธอจากไป ท่านแม่ก็เริ่มฆ่าคน ข้ากับองค์ชายต่างสงสัยว่าเธอทำอะไรบางอย่างเพื่อทำให้อารมณ์ของท่านแม่แย่ลง ถ้าท่านพ่อรู้เรื่องเกี่ยวกับท่านแม่กับจัวซีเหม่ยก็อย่าปิดบังอะไรเลย มันจะเป็นประโยชน์ต่อการสอบสวนขององค์ชาย”

หรงเยียยืนอยู่ข้าง ๆ นิ่งเงียบอยู่ตลอด ดวงตาของเขายังคงเหม่อลอยเล็กน้อย

คิ้งเป่ยโหวเงยหน้าขึ้นมองเขา จากนั้นมองไปรอบ ๆสองสามครั้ง พยักหน้าแล้วพูดว่า: "เธอหวังว่าข้าจะแต่งงานกับเธอได้ ความสัมพันธ์เธอกับท่านแม่ของเจ้าก่อนหน้านี้ดีมาก แต่ต่อมาด้วยบางสิ่ง เธอจึงตัดขาดท่านเเม่เจ้า”

“เป็นเพราะท่านพ่อหรือเปล่า?”

ติ้งเป่ยโหว ดูตกตะลึงและหันไปอย่างผิดปกติ ไม่กล้ามองไปที่ไป๋ชิงหลิง