บทที่ 713 ไป๋หมิงฮุ่ยเกลี้ยกล่อมพระชายาอันจวิน

ขณะที่พระชายาอันจวินถูกลากออกจากโรงหมอ นางได้ยินจัวซีเหมยพูดเบา ๆ ว่ามีเพียงคนตายเท่านั้นที่สามารถหุบปากได้ตลอดไป”

จนกระทั่งพระชายาอันจวินถูกลากไปไกล ผู้คนที่อยู่ข้างหลังนางจึงหยุดฝีเท้า

ไป๋หมิงฮุ่ยปล่อยมือนาง

พละกำลังทั้งหมดในร่างกายของพระชายาอันจวินหมดลง และนางก็ล้มลงกับพื้นอย่างนุ่มนวล

ภาพที่ปรากฏในความฝันทันใดนั้นพรั่งพรูเข้ามาในหัว

นางมีอาการปวดหัวลูบศีรษะ และร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด “เป็นแบบนี้ได้ยังไง……”

ลูกชายที่เติบโตมาในมือนาง กลับกลายเป็นน้องสาวและสามีของนาง พวกเขาก็สมรู้ร่วมคิดกัน และพยายามทำร้ายนาง

ไป๋หมิงฮุ่ยคุกเข่าลงและช่วยประคองนางลุกขึ้น “พระชายา ลุกขึ้นเร็ว ไม่ควรที่จะอยู่บนพื้นนาน”

“เมื่อครู่เจ้าก็ได้ยินแล้วหรือ？” พระชายาอันจวินมองเข้าไปในดวงตาของไป๋หมิงฮุ่ย ต้องการให้ไป๋หมิงฮุ่ยบอกนางว่านางไม่ได้ยินอะไรเลย และทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพลวงตาของพระชายา

อย่างไรก็ตาม……

“พระชายาได้ยินอะไร หมิงฮุ่ยก็ได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินจัว……ต้องการชีวิตของพระชายา มันไม่ใช่เวลาที่ดีที่จะไป พระชายารีบกลับไปที่เรือนของตัวเองก่อน ไม่สิ ถ้าอ๋องจวินถูกผู้หญิงคนนั้นพูดเกลี้ยกล่อมแล้ว เกรงว่าพระชายาจะไม่สามารถอยู่ในจวนของอ๋องจวินได้อีกต่อไปแล้ว” ไป๋หมิงฮุ่ยหันศีรษะของนางเล็กน้อยแล้วจ้องมองไปทั่วเรือนของอ๋องจวินด้วยสายตาที่เย็นชา

แม้ว่านางจะไม่ชอบพระชายาอันจวินที่อยู่ตรงหน้านางก็ตาม แต่ในระหว่างที่นางดูแลจวิ๋นอ๋องน้อยหลายวันมานี้ พระชายาอันจวินไม่ได้ทำอะไรที่จะทำร้ายนางจริง ๆ

ในทางตรงกันข้าม จัวซีเหมยเป็นผู้ที่ยุยงให้เกิดความขัดแย้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

วันนี้นางยังได้รับคำสั่งให้มาเพื่อเอาด้ายออกจากบาดแผลของพระชายาอันจวิน เมื่อนางมาถึงเรือนของพระชายาอันจวิน พระชายาอันจวินบอกว่านางจะไปที่เรือนของอ๋องจวิน และต้องการให้อ๋องจวินเฝ้าดูการถอดออก

นางเดินตามไป แต่ผลลัพธ์กลับไม่คาดคิด ……

พระชายาอันจวินอารมณ์เสียมาก จนไม่อาจสงบสติอารมณ์ได้

นางส่ายหัวปฏิเสธ “เขากล้าฆ่าข้า เขากล้าที่จะฆ่าข้า……”

ถ้าเขากล้าฆ่านาง นางจะทำอย่างไร

นางเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง จะต่อสู้กับเขาได้อย่างไร

“ข้าจะไปอยู่ที่ไหนได้！”ตระกูลจัวถูกทำลายเมื่อสิบปีก่อน และนางไม่มีครอบครัวให้กลับไป

ไป๋หมิงฮุ่ยกล่าวว่า “ทำไมไม่ไปที่โรงหมอฮุ่ยหมิน แล้วข้าจะแก้ตัวให้พระชายาอันจวินเอง”

พระชายาอันจวินมองนางทั้งน้ำตา “เจ้ามีจิตใจที่ดีจังเลย”

“แน่นอนว่าข้ามีแรงจูงใจทที่เห็นแก่ตัว มารดาของพระชายาหรงอยู่ในแดนประหาร และอย่างที่ท่านเพิ่งได้ยิน จัวซีเหมยเป็นคนวางแผนทั้งหมด ข้าหวังว่าพระชายาอันจวินจะสามารถช่วยพระชายาหรงของเราได้”

“เจ้าต้องการให้ข้าช่วยหลิวหานเยียน ฝันไปเถอะ！” พระชายาอันจวินผลักนางออกไปอย่างแรง ลุกขึ้นยืนโซเซและเดินไปที่หอฝูหรง

ไป๋หมิงฮุ่ยรีบติดตามไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่โน้มน้าวอีกต่อไป

หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายเดือน นางก็เข้าใจนิสัยของพระชายาอันจวินเป็นอย่างดี ถ้านางไม่เชื่อในบางสิ่ง นางจะไม่มีทางเชื่อ ไม่ว่าเจ้าจะพยายามโน้มน้าวนางมากแค่ไหนก็ตาม

พ่อบ้านจวนหวังมาต้อนรับ และคนที่เดินตามหลังพ่อบ้านก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากไป๋ชิงหลิง

ไป๋หมิงฮุ่ยพูดเบา ๆ “พระชายาหรงนี่เอง”

พระชายาอันจวินมองดูนางอย่างเย็นชา

ก่อนที่พ่อบ้านจะจากไป เขาโค้งคำนับพระชายาอันจวิน

พระชายาอันจวินพูดอย่างเย็นชา “เจ้าจะพานางไปที่ไหน？”

ก่อนที่พ่อบ้านจะตอบ ไป๋ชิงหลิงก็พูดขึ้น : “ข้าจะมาเข้าพบเสด็จอา”

“ฮ่าฮ่า……” พระชายาอันจวินหัวเราะขึ้นมา และน้ำตาก็ไหลออกมาในขณะที่นางหัวเราะ

ไป๋ชิงหลิงมองไป๋หมิงฮุ่ยด้วยความสับสน

ไป๋หมิงฮุ่ยแอบส่ายหัวให้นาง แล้วเดินไปข้างกายไป๋ชิงหลิง เมื่อเผชิญหน้ากับพระชายาอันจวินนางโค้งคำนับเล็กน้อยแล้วพูดว่า : “พระชายาอันจวิน โปรดพิจารณาสิ่งที่หม่อมฉันพูดเมื่อครู่ด้วย หากท่านยังคงอยู่ในจวนอ๋องจวินต่อไป ไม่มีใครรับประกันได้ว่าจัวซีเหมยจะลงมือกับท่านหรือไม่ เมื่อถึงวันเวลาที่ท่านตอบสนอง มันอาจจะ……สายเกินไป เช่นเดียวกับฮูหยินของเรา！”

พระชายาอันจวินหัวเราะอีกสองสามครั้ง