ตอนที่ 714
บทที่ 714 ที่แท้ข้าไม่ได้ตัวคนเดียว
October 21, 2026
ไป๋ชิงหลิงไปที่สวนด้านหลัง ก็เห็นอิงหมิงหยางประคององค์หญิงใหญ่ และค่อย ๆ เดินท่ามกลางหิมะ
ลี่ว์อีติดตามอิงหมิงหยาง และช่วยประคองนางอย่างระมัดระวัง ไป๋ชิงหลิงทนไม่ไหวที่จะทำลายฉากที่สวยงามเช่นนี้ ดังนั้นนางจึงยืนอยู่ใต้ชายคาและเฝ้าดูเป็นเวลานาน
เมื่อแม่นมซูนำอาหารเข้ามา นางเห็นไป๋ชิงหลิงยืนอยู่คนเดียว โดยมีสีหน้าทุกข์ใจ
เรื่องที่เกิดขึ้นในจวนติ้งเป่ยโหว แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวง และนางที่เป็นคนรับใช้ นางก็รู้เรื่องนี้
พฤติกรรมของไป๋ชิงหลิงปรากฏชัดต่อทุกคนในจวนองค์หญิง แม้แต่องค์หญิงที่พูดจาหยาบคาย ก็ยังใจดีกับนางอยู่บ้าง
แม่นมซูเป็นคนมีเหตุผล และรู้ว่าไป๋ชิงหลิงจะไม่มาเยี่ยมองค์หญิงใหญ่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ ดังนั้นจะต้องมีบางอย่างที่ส่งผลกระทบต่อนาง และบังคับให้นางมา
นางหยิบเบาะหนา ๆ ออกมาวางบนเก้าอี้ แล้วพูดว่า “ พระชายา นั่งเถอะเพคะ”
ไป๋ชิงหลิงพยักหน้า “ตกลง”
ในเวลานี้ ลี่ว์อีเป็นคนแรกที่หันศีรษะและอุทานด้วยความตกใจ “พระชายา”
อิงหมิงหยางและองค์หญิงใหญ่หันกลับมาพร้อมกัน ไป๋ชิงหลิงที่ยังไม่ได้นั่ง เดินไปหาพวกเขาทั้งสามคน
ทั้งสามคนก็เดินกลับมาเช่นกัน
แต่ไป๋ชิงหลิงคุกเข่าลงก่อนจะเข้ามาหาพวกเขา รอยยิ้มบนใบหน้าของอิงหมิงหยางและองค์หญิงใหญ่ก็หยุดลงอย่างกะทันหัน ลี่ว์อีปล่อยแขนของอิงหมิงหยาง แล้ววิ่งไปอย่างรวดเร็ว “พระชายา พื้นเย็นมากเพคะ”
นางจับแขนของลี่ว์อีไว้ เงยหน้าขึ้นมองไปที่องค์หญิงใหญ่แล้วพูดว่า “วันนี้เจาเสวี่ยมาที่จวนขององค์หญิง เพราะมีเรื่องจะขอร้องเพคะ”
หลังจากพูดจบ นางก็เก็บมือและโน้มตัวลงกับพื้น และหน้าผากของนางก็กระแทกพื้นอย่างแรง
เมื่ออิงหมิงหยางได้ยินศีรษะกระแทก นางก็รีบเดินไปหาไป๋ชิงหลิงด้วยความปวดใจ และประคองนางลุกขึ้น “พี่ไป๋ ท่านยังตั้งครรภ์อยู่ จะคุกเข่าบนน้ำแข็งได้อย่างไร ยืนขึ้นพูดเถอะ”
“หมิงหยาง ข้าต้องพูดแบบนี้เท่านั้น ถึงจะความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับองค์หญิงใหญ่” ใช่แล้ว วันนี้นางมาเพื่อขอร้ององค์หญิงใหญ่ ไม่ใช่ในฐานะเด็กน้อยที่มาขอร้องผู้อาวุโสท่านนี้
เมื่อเทียบกับลี่ว์อีและอิงหมิงหยางที่วิตกกังวล องค์หญิงใหญ่ก็ยังคงสงบ “เจ้าลุกขึ้นพูดเถอะ”
“รีบลุกขึ้นเร็ว” อิงหมิงหยางพูดอีกครั้ง
คราวนี้ไป๋ชิงหลิงไม่ได้คุกเข่าอีกต่อไป ลี่ว์อีและอิงหมิงหยางประคองนางลุกขึ้น องค์หญิงใหญ่เดินผ่านนางแล้วพูดเบา ๆ “เข้าไปพูดเถอะ”
หลายคนติดตามองค์หญิงใหญ่ เข้าไปในห้อง
อากาศที่เย็นยะเยือกถูกความอบอุ่นภายในห้องกลบทันที อิงหมิงหยางยื่นถ่านอุ่นไปที่มือของไป๋ชิงหลิง แล้วพูดว่า: “พี่ไป๋ เอาไปใช้สิ”
นางหันกลับไปมองอิงหมิงหยาง
อิงหมิงหยางยังคงสวมหน้ากาก แต่เห็นได้ว่าดวงตาของนางสดใส และทั้งตัวของนางก็เต็มไปด้วยพลัง ไม่ป่วยหนักเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
นางก้มศีรษะลงและจ้องมองไปที่ถ่านอุ่นในมือ ดวงตาของนางแดงเล็กน้อยและพูดว่า “ที่แท้……ข้าไม่ได้ตัวคนเดียว”
“ใช่ ท่านยังมีหมิงหยาง” อิงหมิงหยางกล่าว
“ขอบพระทัยเพคะ！”ไป๋ชิงหลิงสำลักในลำคอเล็กน้อย แต่นางก็ฝืนมันกลับไป
องค์หญิงใหญ่โบกมือให้หมิงหยาง “หมิงหยาง มาหาเสด็จย่าแล้วดื่มน้ำอุ่นสักแก้วเพื่อให้ร่างกายอบอุ่น”
อิงหมิงหยางเดินไปหานางอย่างเชื่อฟัง นั่งบนที่นั่งว่างข้าง ๆ นาง แล้วหยิบน้ำอุ่นไป
อิงหมิงหยางเหลือบมองไป๋ชิงหลิง และรีบดื่มน้ำไปครึ่งแก้ว : “เสด็จย่า ข้าดื่มหมดแล้ว ท่านรีบคุยกับพี่ไป๋เร็ว ๆ เถอะเพคะ”
“เร่งรีบอะไร แค่เข้ามาพระราชวัง พูดแนะนำชักชวนเหล่าเสนาบดี” องค์หญิงใหญ่กล่าว
ไป๋ชิงหลิงมองนางด้วยความตกใจ “กูหน่ายนายรู้หรือเพคะ？”
“ช่างโง่เขลาจริง ๆ สิ่งที่ข้ามอบให้เจ้า ก็คือตราปกป้องชีวิตจวนอ๋องหรงของพวกเจ้า แต่เจ้ามอบให้กับจักรพรรดิอย่างซื่อสัตย์ ตอนนี้เจ้ารู้แล้วว่าทำไมตอนนั้นข้าถึงยึดตราปกป้องชีวิตนี้ไว้แล้วสินะ”