บทที่ 718 เด็กในท้องไม่ต้องการแล้วหรือ

เมื่อเธอมองไปที่มือของเธอเองที่ยกขึ้น เธอก็รีบวางมือลงอีกครั้งแล้วเก็บเข้าในเสื้อผ้าของเธอทันที

ไป๋ชิงหลิงเห็นการกระทำของเธอชัดเจน และรู้สึกอึดอัดมาก : “ข้ารู้ว่าท่านแม่ไม่อยากให้ข้าเจอท่านในตอนนี้ แต่ข้าไม่กลัวท่านแม่ในตอนนี้เลย ช่วยหันกลับมาให้ข้าดูหน่อยได้ไหม?”

หลิวหานเยียนไม่ได้พูดอะไร แต่เธอปิดปากและร้องไห้อย่างเงียบๆ

ไป๋ชิงหลิงมองดูไหล่ของเธอ น้ำตาไหลอย่างควบคุมไม่ได้: “ท่านแม่ ท่านทนทุกข์ทรมานมามากเพื่อข้าและน้อง”

“ถึงแม้ท่านแม่จะไม่ได้เลี้ยงดูข้าและน้อง แต่สิ่งที่ท่านทำก็เกินกว่าพระคุณของการเลี้ยงดูแล้ว ท่านแม่ไม่อยากเห็นลูกสาวของท่านเหรอ?”

ลำคอของหลิวหานเยียนคอแข็งจนพูดไม่ออก และเธอก็ไม่กล้าหันหน้าไปมองเธอ

อวิ๋นเซียงกล่าวว่า: "ฮูหยิน เพื่อที่จะช่วยท่าน พระชายาแม้ว่าเจ้าจะเจ็บมือเท่าไหร่ แต่ก็พยายามถอดสร้อยข้อมือออก ... "

“อะไรนะ?” หลิวหานเยียนหันกลับมาอย่างรวดเร็ว

เธอหันมาโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเอง เธอลุกขึ้นจากเสื่อฟาง โยนตัวเองไปอยู่ต่อหน้าไป๋ชิงหลิง แล้วพูดว่า: “เอามือมาให้ข้าดูหน่อย”

เสียงของเธอแหบแห้งมาก ราวกับว่าคอของเธอถูกไฟเผาไหม้

เธอยื่นมือออก จับแขนของไป๋ชิงหลิง นำมือมาข้างหน้าเธอ และดูมืออย่างระมัดระวัง

“พระชายาได้รับบาดเจ็บที่มือขวา สร้อยข้อมือถอดออกอยู่ที่นี่ แต่ทำอย่างไรพระชายาก็ใส่กลับไม่ได้”

“ทำไมเจ้าถึงได้โง่ขนาดนี้!” หลิวหานเยียนก้มลงมองเธอทั้งน้ำตา: “ทำไมเจ้าถึงโง่ขนาดนี้ นี่คือชีวิตของเจ้า ถ้าเจ้าเอามันออก แล้วเด็กในท้องไม่ต้องการแล้วหรือ!”

“ข้าคิดว่าสิ่งนี้จะช่วยฟื้นฟูพลังวิญญาณของท่านแม่ได้”

"เจ้ามันเด็กโง่"หลิวหานเยียนยกมือที่แห้งกรานวางลงบนใบหน้าของเธอเบา ๆ “ถ้าแม่ต้องการปกป้องตัวเอง แม่จะไม่ใช้พลังวิญญาณทั้งหมดเพื่อปกป้องเจ้าและลูกๆของเจ้า ตอนนี้เจ้าทำร้ายตัวเองแบบนี้ ซึ่งทำให้แม่รู้สึกแย่มาก อย่าทำอะไรโง่ ๆ แบบนี้อีก"

เมื่อไป๋ชิงหลิงได้ยินสิ่งนี้ เธอก็ร้องไห้ออกมา

เธอคว้ามือของหลิวหานเยียนแล้ววางลงบนใบหน้าของเธอ

หลิวหานเยียนช่วยเธอเช็ดน้ำตาทีและพูดด้วยรอยยิ้ม: "หยุดร้องไห้ได้แล้ว เอาสร้อยข้อมือมาให้ข้าหน่อย"

อวิ๋นเซียงรีบหยิบสร้อยข้อมือที่พันด้วยผ้าเช็ดหน้าออกมา แล้วส่งให้หลิวหานเยียน

เธอถอดผ้ากอซที่มือของไป๋ชิงหลิงด้วยตัวเอง

มือขวาของไป๋ชิงหลิงได้รับการฉีดยาต้านการอักเสบ แต่ก็ยังแดงและบวมเล็กน้อย ไม่รู้ว่าหลิวหานเยียนใช้วิธีใด สร้อยข้อมือถึงได้ที่มีขนาดใหญ่ขึ้นมาสองเท่า และพอสวมบนข้อมือของไป๋ชิงหลิงสร้อยข้อมือก็เล็กลงอีกครั้งและปรับขนาดให้เหมาะกับข้อมือของไป๋ชิงหลิง

อวิ๋นเซียงประหลาดใจมากและมองด้วยความชื่นชม

สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือมือขวาของไป๋ชิงหลิงฟื้นตัวอย่างเห็นได้ชัด โดยรอยแดงและอาการบวมค่อยๆ จางหายไป

“หายแล้ว หายแล้วจริงๆด้วย” อวิ๋นเซียงพูดอย่างมีความสุข

ไป๋ชิงหลิงมองไปที่หลิวหานเยียนอย่างกังวล: "ท่านแม่ ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

“ไม่เป็นไร แม่ตอนนี้ ไม่ว่าข้าจะแย่อีกสักแค่ไหน ก็ต้องตายอยู่ดี”

ไป๋ชิงหลิงมีเหมือนมีอะไรติดอยู่ในลำคอ เธอก้มศีรษะลงแล้วบีบมือของหลิวหานเยียน: "ข้าเอาอาหารมาให้ท่านแม่เยอะมาก"

อวิ๋นเซียงคุกเข่าลงแล้ว เปิดปินโตอาหาร นำอาหารที่ไป๋ชิงหลิงทำออกมา และยื่นมันเข้าไปในห้องขัง

เรือนจำนำเก้าอี้มาวางไว้ด้านหลังไป๋ชิงหลิง ไป๋ชิงหลิงนั่งลงและหลิวหานเยียนก็นั่งบนเก้าอี้ข้างในด้วย เธอมองดูอาหารอร่อยๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: “แม่กินได้ไม่มากขนาดนั้นหรอก เจ้าก็มากินกับแม่สิ”

"อื้ม”