บทที่ 719 องค์รัชทายาท พานางนี้ออกไปเถอะ

หลิวหานเยียนก้มศีรษะลง ค่อยๆ ย่อตัวลงมา คุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด: “อาเสวี่ย ข้าเป็นคนฆ่านาง คนของข้าเป็นคนยิงธนู และข้าก็เป็นคนให้ยาพิษแก่นางด้วย เดิมทีข้าอยากจะฆ่านาง แต่ข้าเห็นนางวิ่งเข้าไปในป่าโดยมีรอยแผลทั่วตัว และยังมีเด็กคนนั้นด้วย... จู่ๆข้าก็คิดถึงเจ้ากับอาวั่ง ข้าก็เป็นแม่คนเหมือนกัน ดังนั้น... ข้าเลยช่วยเธอล้างพิษและปล่อยเธอไป "

“แต่ข่าวร้ายก็มาในวันรุ่งขึ้น ฉุ๋นฮองเฮาสิ้นพระชนม์ ข้าได้ยินมาว่าเธอถูกลูกธนูยิงตาย พิษที่ลูกธนูนั้นเหมือนกับพิษที่ข้าให้นางทุกประการ ข้ามีลางสังหรณ์ว่าจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น ดังนั้นข้าจึงรีบพาชนเผ่าอูเซินออกจากแคว้นหรง จากนั้นเป็นต้นมาชนเผ่าอูเซินก็ถูกแยกออกจากโลกภายนอก แม้ว่าข้าจะไม่ได้ปลิดชีพนางด้วยมือของข้าเอง แต่ข้าก็เป็นคนฆ่านางทางอ้อม ถ้าข้าไม่จับลูกของนางมาที่หุบเขาตุ่หมั่น ทำให้นางได้รับบาดเจ็บ ด้วยความสามารถของเธอ ลูกธนูนัดเดียวจะฆ่านางตายได้อย่างไง? "

“ถ้าอย่างนั้นไม่ใช่ท่านแม่ของข้าที่เป็นคนฆ่า ไม่ใช่ท่านแม่” ไป๋ชิงหลิงคุกเข่าลง จับหน้าเธอ ร้องไห้และหัวเราะในเวลาเดียวกัน

ตราบใดที่เธอไม่ใช่คนที่ฆ่าเขา ก็ยังมีโอกาสที่เธอจะพลิกกลับ

แต่ใครกันที่เป็นคนยิงธนูนั่นในตอนนั้น?

“ช่วงเวลานี้สั้นมาก แต่เป็นเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตของแม่ แม้ว่าแม่จะต้องตาย แม่ก็จะไม่เสียใจ” หลิวหานเยียนมองเข้าไปในดวงตาของไป๋ชิงหลิงแล้วพูดว่า: “เจ้าต้องช่วยน้องชายของเจ้า เขาถูกใส่ร้าย”

“ข้าจะช่วยเขา ข้าจะช่วยเขา” ไป๋ชิงหลิงพูดซ้ำอีกสองสามคำ หวังว่าหลิวหานเยียนจะจากไปอย่างสงบ

"กลับไปเถอะ อากาศเย็นในคุกมันไม่ดีต่อสุขภาพสำหรับเจ้า" หลิวหานเยียนจับมือเธอลุกขึ้นยืนแล้วก้าวถอยหลัง

แต่ไป๋ชิงหลิงยังคงปฏิเสธที่จะออกไป: "ข้าอยากอยู่กับท่านแม่ให้นานกว่านี้"

“มาส่งแม่ในวันประหารชีวิต มาส่งท่านแม่นะ” หลิวหานเยียนหันกลับมาแล้วตะโกนว่า "องค์รัชทายาท พานางนี้ออกไปเถอะ"

หรงเยี่ยเดินออกจากมุมมา เอื้อมมือไปคว้าแขนของไป๋ชิงหลิงแล้วพูดว่า "พระชายา กลับกันเถอะ"

“ข้าอยากอยู่กับแม่”

“อย่าเอาแต่ใจสิ ไปซะ” หลิวหานเยียนกล่าว

หรงเยี่ยก้มลงอุ้มเธอขึ้น แล้วพาเธอออกจากคุกประหาร

เธอผลักหรงเยี่ยออกไป กระโดดออกจากอ้อมแขนของเขา วิ่งไปที่รถม้าแล้วดูท่าเหมือนจะอาจานออกมา

อวิ๋นเซียงนำน้ำมามอบให้หรงเยี่ย: "ฝ่าบาท โปรดเอานำนี้ให้พระชายาดื่มเถอะเพคะ"

ไป๋ชิงหลิงผลักน้ำในมือของเขาออกไปแล้วพูดว่า "เจ้าได้ยินสิ่งที่แม่ของข้าพูดหรือเปล่า?"

“อื้ม”

“ท่านไม่ได้ฆ่าฉุ๋นฮองเฮา” เธอรีบวิ่งไปคว้าเสื้อผ้าของเขา เงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า: “แม่ของข้าพูดแบบนี้ใช่ไหม?”

"ใช่" หรงเยี่ยพยักหน้าเล็กน้อย กอดร่างกายของเธอแล้วพูดว่า "ข้าได้ยินหมดแล้ว"

“แต่เพียงแค่ ข้าเชื่อเพียงคนเดียว แล้วจะมีประโยชน์อะไรกัน ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนยิงธนูและฆ่าฉุ๋นฮองเฮา”

เธอรู้สึกอารมณ์เสีย คราวนี้เธอไม่รู้จริงๆ และไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรเพื่อล้างความคับข้องใจของเธอ

ท้ายที่สุดหลักฐานก็ชี้ไปที่แม่ของเธอ

เธอโน้มตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขาแล้วร้องไห้: "ไม่มีประโยชน์แล้ว และต่อให้รู้ความจริงก็ไม่มีประโยชน์"

อวิ๋นเซียงเช็ดน้ำตาของเธอ: "พระชายา โปรดหยุดร้องไห้และดูแลตัวเองด้วยเถอะเพคะ"

หรงเยี่ยมองลงไปที่เธอและอุ้มเธอขึ้นมาอีกครั้ง แต่แทนที่จะอุ้มเธอกลับไปที่รถม้า เขากลับเดินไปข้างหน้าไปตามถนนข้างหน้าเขา

ไป๋ชิงหลิงถามด้วยความสับสน: "เจ้าจะพาข้าไปไหน?"

“พาเจ้าไปเดินเล่น หากไม่อยากเดินเอง ข้าก็จะเดินพาเจ้าไปเอง เส้นทางนั้นยาวไกล แต่ถ้าเดินต่อไป สุดท้ายเจ้าก็จะเห็นปลายทาง”

“ข้าจะเดินเอง!” ไป๋ชิงหลิงกล่าว

เขาวางเธอลงแล้วเดินตามเธอไป!

วันนี้ เธอเดินไปที่ประตูเมืองหลวง...

เธอหยุดอยู่หน้าประตูเมืองและไม่ไปต่ออีกหรงเย่มองไปที่กำแพงสูงแล้วมองลงไปที่ด้านหลังของผู้หญิงคนนั้นแล้วถามเบา ๆ : "ข้าอยากออกไปข้างนอกเมือง"

“ข้าเองก็อยากรออกจากเมืองหลวง”

หรงเยี่ยขมวดคิ้วและพูดว่า "รออีกไม่นาน ข้าจะออกไปพักผ่อนกับเจ้า"

เธอจ้องมองไปข้างนอกเมือง ที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน

พวกเขายากจน แต่ทั้งครอบครัวก็เข้ามาในเมืองเพื่อหาเลี้ยงชีพอย่างมีความสุข