บทที่ 720 มองทะลุธาตุแท้ของหญิงชรา

ยาที่นางขายนั้น ไม่ใช่ยาที่หมอเหลียงทั่วไปจะสามารถแบ่งแยกออกได้ ข้างในได้ใส่เวทมนตร์ลงไป พิษที่ว่านั้นก็พึ่งพาเวทมนตร์ในการคงอยู่

เมื่อกินยาของนางเข้าไป ถึงแม้จะนิดเดียว ถึงตอนนั้นนางอยากให้รอดก็จะรอด อยากให้ตายก็ต้องตาย อยากให้คลั่งไคล้ก็จะคลั่งไคล้

แต่พอผ่านไป ผู้คนที่กินยาพวกนั้นเข้าไปแล้วไปตรวจดูอีกครั้ง เวทนมตร์กลับหายไปแล้ว ทำให้ผู้ตรวจไม่รู้ต้นเหตุที่มา

นี่เป็นวิธีการที่หญิงชราสามารถอยู่รอดในที่แบบนี้มาสิบกว่าปี

นาง ไม่ใช่คนแคว้นหรง

สิบกว่าปีมานี้ที่อยู่อย่างปลอดภัยมาตลอด นางไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆอ๋องหรงถึงได้มาหา ไม่สิ บัดนี้ควรเรียกว่าองค์รัชทายาทแล้ว

ในตอนที่หญิงชราได้ยินคำพูดของหมอซูแล้ว ก็แอบโล่งใจ

ขอแค่ไม่ใช่คนๆนั้น คนของชนเผ่าอูเซินไม่มีทางมาถึงที่แห่งนี้ได้

และแล้ว......

ในจังหวะที่หญิงชราโล่งใจนั้น น้ำเสียงของหมอซูก็เปลี่ยนไป:"แต่ว่า......"

เขาเดินไปที่งาช้างกิ่งนั้น ชี้ไปที่ลวดลายบนงา:"เมื่อครู่ข้าพูดวิธีผลิตพิษแบบปกติไปอย่างเดียว"

หญิงชราเงยหน้าขึ้นทันทีแล้วมองไปที่เขา

"งาช้างกิ่งนี้ตอนนี้ยังดูไม่มีพิษอะไร แต่ถ้ามีคนต้องการละก็ ผู้ที่ผลิตพิษสามารถร่ายเวทมรตร์พิษให้กับผงพิษที่ขูดออกมา ผู้ที่กินเข้าไปจะเหมือนกับคนที่ติดพิษ แต่พอรอให้เหล่าหมอเหลียงตรวจหาพิษ กลับตรวจหาไม่พบยาพิษใดๆ เหมือนกับติดโรคร้ายแรงและเหมือนกับติดพิษ ทำให้คนตรวจยากที่จะวินิจฉัยว่าเป็นอะไรกันแน่ ซึ่งทำให้ผู้ป่วยค่อยๆตายไป"

สีหน้าของหญิงชราเปลี่ยนไปอีกครั้ง แววตามีความกระวนกระวายเพิ่มขึ้นมา พูดปฏิเสธว่า:"ท่านหมอเหลียงผู้นี้อย่าได้พูดเรื่อยเปื่อย สิ่งที่ข้าขายคือพวกกระดูกสัตว์ เขี้ยวสัตว์เท่านั้น หากมีใครต้องการยาสมุนไพรละก็ ข้าและหลานสาวก็จะเข้าป่าหามาให้ เป็นคนธรรมดาที่ทำมาหากิน ไม่มีทางทำเรื่องเลวร้ายเช่นนั้นหรอก"

หรงเยี่ยหรี่ตาทั้งสองข้างลง สังเกตการณ์อย่างเงียบๆ

หมอซูหยิบงาช้างออกมา จากนั้นก็กวาดตาเดินดูรอบๆ จากนั้นก็ไปหยุดที่ตรงหน้าเหล้ายาขวดหนึ่ง

เขาเปิดฝาเหล้ายาขวดนั้นออก

ทันใดนั้นเองหญฺิงชราก็ตะโกนออกมา:"นั้นเป็นของล้ำค่ามาก มีเจ้าของแล้ว ไม่ควรเข้าไปแตะต้อง......"

"ฉิ่ง!"หรงเยี่ยชักคมดาบออกจากฝักดาบ ทาบอยู่บนตัวของหญิงชราและหลายสาว หญิงชราจึงหยุดพูดทันที

หมอซูไม่ได้สนใจนาง เดินตรงไปที่เหล้ายา จากนั้นนำงาช้างทั้งกิ่งใส่เข้าไปในขวดเหล้า และเมื่อดึงงาช้างออกมา งาช้างกลับกลายเป็นสีดำไปซะแล้ว อีกทั้งบนงายังมีฟองขาวๆอีกด้วย

หญิงชราสีหน้าเปลี่ยนไปจากเดิมมาก ชี้ไปที่หมอซู:"เจ้า......เจ้า......เจ้า......เจ้าคือ......"

หมอซูกวาดตามองนางด้วยแววตาที่เฉียบคม:"คาถาเวทมนตร์ข้างบนนี้ เป็นหลักฐานที่ดีที่สุด หากเจ้าไม่ยอมรับ ปราชญ์หญิงที่องค์รัชทายาทเชิญมากำลังจะเข้าเมืองหลวงแล้ว"

"ปราชญ์หญิงเหลียน!"หญิงชรากระวนกระวายอย่างมาก แต่นางไม่อยากตาย

นางยิ้มเย็นชา:"เช่นนั้นก็เชิญปราชญ์หญิงเหลียนมาแล้วค่อยว่ากัน"

พูดจบ หญิงชรากอดหลานสาวขอตัวเองไว้ จากนั้นก็กลายเป็นหมอกขาวในพริบตา

รอทุกคนดึงสติกลับมาได้ ภายใต้หมอกขาวก็ไม่มีใครอยู่แล้ว

หมอซูวิ่งเข้าไป โบกมือทั้งสองเพื่อไล่หมอกขาวออกแล้วพูดว่า:"ยัยแก่เจ้าเล่ห์เอ้ย"

"นางเป็นใคร?"

"ก่อนที่ข้าน้อยจะมา ก็แอบคิดแล้วว่าใครกันที่ฝังของเช่นนั้นบนตัวฮูหยินยี่สิบ แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้วต้องมีความเกี่ยวข้องกับที่นี่แน่นอน รวมถึง......คาถาถอดวิญญาณที่พระชายาโดนด้วย แต่แค่ไม่คิดว่านางจะปิดบังตัวตนได้ลึกเช่นนั้น"หมอซูกัดฟันพูด:"นางถือว่าเป็นเนื้อร้ายของชนเผ่าอูเซินเลย ผู้ริเริ่มคาถาพิษของชนเผ่าอูเซินก็คือนางนั่นเอง ท่านอ๋องต้องรีบจับกุมคนๆนี้ให้เร็วที่สุดขอรับ"

หรงเยี่ยเงยหน้ากวาดตามองรอบๆ:"เอาของพวกนี้กลับไปด้วย"

"ใช่ใช่ใช่ ของพวกนี้เป็นของดีๆทั้งนั้น เอากลับไป รอข้าน้อยดัดแปลงเล็กน้อย ก็สามารถกลายเป็นยาดีได้แล้ว"

ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำท่าทีรวดเร็วว่องไวมาก ไม่นานนักก็ได้ขนของที่นี้ออกจนหมด ไม่เหลือให้หญิงชราเลยแม้แต่น้อย