บทที่ 725 คนได้ตายไปแล้ว เทวดามาก็ช่วยไม่ได้

"หมิงฮุ่ย หมิงฮุ่ย เจ้าเป็นอะไรไป เจ้าลืมตามองข้าสิ"หรงหยวนเรียก

ไป๋หมิงฮุ่ยลืมตาขึ้นมาจริงๆ มุมปากของนางก็ค่อยๆโค้งขึ้น ปรากฏรอยยิ้มที่ดีใจออกมา

วินาทีต่อมา ก็มีไฟทะลักออกมาจากร่างของไป๋หมิงฮุ่ย ไม่นานนัก ไฟนั้นก็ได้กลืนกินนาง

ชาวบ้านเห็นเช่นนี้จึงตกใจแล้วถอยออกไปห่างๆ

ส่วนหรงหยวนได้แต่ตะโกนออกมาด้วยความสิ้นหวัง:"หมิงฮุ่ย......"

"หมิงฮุ่ย!"

"รีบช่วยนางด้วย"

"ขอร้องล่ะ ช่วยนางด้วย"หรงหยวนมองไปรอบๆ ขอร้องคนรอบข้าง

ชาวบ้านได้แต่ถอยหลังไปเรื่อยๆ เพราะทำอะไรไม่ได้จริงๆ

ไม่นานไฟนั้นได้เผาไป๋หมิงฮุ่ยจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ตรงที่นางนอนนั้นมีรอยไหม้สีดำปรากฏออกมา บนรอยดำนั้นมีควันสีขาวลอยขึ้น

หรงหยวนจากตอนแรกที่สิ้นหวังจนเริ่มสงบสติลง เขาเอาหน้าแนบไว้กับพื้น ขาทั้งสองถีบไปข้างหลัง ขยับร่างกายเข้าไปหารอยไหม้ทีละนิด นำมือวางไว้ข้างบน

จากนั้นก็กวักเถ้าถ้านเข้ามาตัวเอง เก็บเข้าในเสื้อของตน

จัวซี่เหมยเห็นเขาทำเช่นนั้น จึงตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวดหัวใจว่า:"หยวนเอ๋อร์ เจ้าอย่าทำเช่นนั้น เจ้าทำเช่นนั้นแม่เห็นแล้วเจ็บปวดหัวใจ"

หรงหยวนหน้าตึง นำเถ้าถ่านของไป๋หมิงฮุ่ยเก็บเข้าเสื้อทั้งหมด แม้แต่รอยไหม้เพียงเล็กน้อยก็ไม่ยอมปล่อยผ่าน

ราวกับว่าต้องทำเช่นนี้ ถึงจะเก็บนางไว้ข้างกายได้

ทหารองค์รักษ์เหยี่ยวดำไขกุญแจบนตัวหรงหยวนออก นำเสาไม้ที่หนักหน่วงออกจากหลังเขา

เขาหันตัวไปอีกทางด้วยความลำบาก ยิ้มให้กับจัวซี่เหมยแล้วพูดว่า:"คราวนี้......เจ้าพอใจแล้วหรือยัง?"

"เจ้ากำลังโทษข้าหรือ?"จัวซี่เหมยพูด

"ข้าจะไปกล้าโทษเจ้าได้เยี่ยงไร สิ่งที่เจ้าทำไปมากมาย ส่วนหนึ่งก็เพื่อความปรารถนาของตนเอง ส่วนหนึ่ง......ก็เพื่อข้า ข้าต้องตอบแทนเจ้าด้วยซ้ำไป"หรงหยวนหยิบมีดผ่าตัดของไป๋หมิงฮุ่ยที่ตกอยู่ในกองหิมะขึ้น จากนั้นก็แทงเข้าที่กลางหัวใจของตนเองต่อหน้าจัวซี่เหมย

จัวซี่เหมยตะโกนเสียงดัง:"ไม่......"

หรงหยวนสีหน้าเย็นชา จับมีดผ่าตัดที่อยู่ในมือ กรีดหมุนตรงที่หัวใจ จากนั้นก็แทงให้ลึกลงไปอีก

ปากของเขาก็กระอักเลือดออกมาทันที หน้าที่เงยขึ้นเล็กน้อย ก็ต้องล้มลงกับพื้น

จัวซี่เหมยกรีดร้องออกมาด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ทหารองค์รักษ์เหยี่ยวดำแบกนางขึ้นออกจากลานประหาร

ส่วนพระชายาอันจวินคลานไปอยู่ข้างหรงหยวน จับมือของเขา จากนั้นก็ลูบหน้าของเขา ร้องไห้หัวเราะในเวลาเดียวกัน

อีผิงถิงและไป๋ชิงหลิงตามกันไปที่แท่นประหาร

ไป๋ชิงหลิงไปที่ข้างหลิวหานเยียน จากนั้นพยุงนางขึ้น หลิวหานเยียนพูดขึ้นมาว่า:"ไปดูสิว่ายังพอช่วยเขาได้หรือไม่"

อีผิงถิงเดินไป นางคุกเข่าลงข้างพระชายาอันจวินแล้วพูดว่า:"พระชายาอันจวิน ข้าขอตรวจดูอาการของจวิ้นอ๋องน้อย"

พระชายาอันจวินร้องไห้ฟูมฟามอยู่ข้างๆ มองดูอีผิงถิงตรวจดูอาการให้จวิ้นอ๋องน้อยอย่างเงียบๆ ไม่นานนัก อีผิงถิงก็ได้โค้งคำนับให้กับพระชายาอันจวินแล้วพูดว่า:"มีดผ่าตัดได้ตัดขาดชีพจรหัวใจ แทงทะลุหัวใจแล้วเพคะ"

"แล้วยังช่วยเขาได้หรือไม่?"พระชายาอันจวินมองดูจวิ้นอ๋องน้อยด้วยแววตาที่ว่างเปล่า

อีผิงถิงน้ำตาคลอ แต่กลับพูดออกมาด้วยหน้าที่นิ่งว่า:"คนตายไปแล้ว ต่อให้เทวดามาก็ช่วยไม่ได้"

พาหมิงฮุ่ยไปด้วยกัน เป็นเด็กที่งี่เง่าจริงๆ!

พระชายาอันจวินพุ่งเข้าไปกอดหรงหยวนไว้ ร้องไห้สุดเสียง......

"ขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเจ้า ขอโทษ......"

ในตอนที่รู้ว่าสามีหลอกลวงนาง เด็กที่นางเลี้ยงดูไม่ใช่ลูกชายของนาง น้องสาวที่เขาเชื่อใจมากที่สุดกลับเป็นคนที่ทำร้ายนางมากที่สุด นางจึงเสียสติไป