บทที่ 728 พบกับหลานวานเออร์

หลังจากที่นางออกมาจากลานสนามหญ้าของนายผู้เฒ่าฉาง นางได้พบกับฉางเล่อเหยียนซึ่งมีเพื่อนอยู่ข้าง ๆ นาง

นางเคยเห็นผู้หญิงคนนั้นมาก่อน นางเป็นน้องสาวของนายพลชื่อหลานวานเออร์

และนายพลหลานคนนี้เป็นคนที่ไล่ให้หยางสวี่อี้นำศพของฉุ๋นฮองเฮาออกไป และไลฆ่าคนของนางและหรงเยี่ย

สำหรับวานเออร์ วันนี้เป็นการประชุมอย่างเป็นทางการครั้งที่สอง ครั้งแรกคือตอนที่นางและฮุ่ยหวังจัดงานแต่งงานกัน หรงเยี่ยอนุญาตให้นางนั่งบนหลังม้าของเขา

ความทรงจำครั้งนั้น ยังคงเหมือนเมื่อวาน

ทั้งสองคนทำความเคารพไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงตอบอย่างใจเย็น "ลุกขึ้นเถอะ"

เมื่อฉางเล่อเหยียนยกร่างขึ้น นางปล่อยมือ แล้วเดินไปหาไป๋ชิงหลิง พร้อมพูดอย่างคุ้นเคย "พระชายาหรง ข้าไม่ได้พบพระองค์มานานแล้ว สบายดีหรือไม่เพคะ?"

เมื่อเผชิญหน้ากับฉางเล่อเหยียน ซึ่งยังคงเต็มใจที่จะเข้าใกล้นางเมื่อนางประสบปัญหา ไป๋ชิงหลิงไม่มีการต่อต้านเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

"แค่เจ้ามองข้าเพียงผิวเผินเจ้าก็คงสามารถบอกได้ว่าข้าสบายดีหรือไม่"

"อย่างนั้นคงไม่ เพราะรอยคล้ำใต้ตาของพระองค์หนักมาก และใบหน้าของท่านก็ดูซีดเซียว" ฉางเล่อเหยียนชี้ไปที่รอยคล้ำใต้ตาของนาง แต่ตอบด้วยน้ำเสียงที่เร็วที่สุด

ไป๋ชิงหลิงเต็มใจที่จะพูดคุยกับนางอีกสองสามคำ "ใช่ เจ้าไม่รู้สึกว่าข้าดูอ่อนแอหรือ?"

"อย่าลืมว่าพระองค์เป็นหญิงตั้งครรภ์ พระองค์ไม่ควรถือทุกอย่างโดยลำพัง พระองค์มีท่านอ๋องอยู่ข้างหลัง ที่คอยช่วยเหลือ" ฉางเล่อเหยียนมองลงไปที่ท้องของนาง

ไป๋ชิงหลิงมองหลานวานเออร์ไปที่โดยไม่รู้ตัว

วันนี้นางสวมชุดสีเหลืองอ่อน และคอปกที่ทำจากขนสัตว์สูงส่ง ทำให้ใบหน้าของนางเล็กและละเอียดอ่อนเหมือนตุ๊กตาพอร์ซเลนที่มีดวงตาแคบและฉลาด

นางคือความงามที่แท้จริง

ก่อนที่หลานวานเออร์จะจากไป นางได้ทักทายไป๋ชิงหลิงอีกครั้ง และตะโกนออกมาอย่างอ่อนโยน "พี่สาว"

ไป๋ชิงหลิงไม่ตอบสนอง แต่นางไม่ได้ปฏิเสธเช่นกัน

ถ้านางใช้คำว่า "พี่สาว" ในอดีต นางคงไม่รู้สึกผิด เพราะนางมีอายุมากกว่าหลานวานเออร์ประมาณสี่ปี

แต่ตอนนี้ มันแตกต่างออกไปมาก

"ในอนาคต หลานวานเออร์จะต้องเรียนรู้จากพี่สาว หลานวานเออร์จะไม่ทำให้ท่านพี่ผิดหวังอย่างแน่นอน"

จู่ ๆ ไป๋ชิงหลิงไม่ได้ตั้งใจที่จะอยู่ต่อ นางเพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดว่า "อืม" แล้วหันไปพูดกับฉางเล่อเหยียน "ข้าจะออกไปก่อน ไว้คุยกันวันหลัง"

"ข้าจะไปส่งท่าน" ฉางเล่อเหยียนบอกว่าจะไปส่งนางจะไปส่งจริง ๆ

นางช่วยพยุงไป๋ชิงหลิงขึ้นรถม้าเป็นการส่วนตัว และเฝ้าดูรถม้าของไป๋ชิงหลิงออกเดินทาง

หลังจากเดินจากไปไกล รอยยิ้มบนใบหน้าของฉางเล่อเหยียนค่อย ๆ หายไป นางหันกลับมาทันที และจ้องมองที่หลานวานเออร์ด้วยสายตาเย็นชา "ทำไมเจ้าไม่เรียกพระชายาหรงว่าพระชายาหรือพระองค์ล่ะ? ทำไมต้องบอกว่าจะเรียนรู้จากพระชายาในอนาคต นี่ความว่าอย่างไร?"

หลานวานเออร์ผู้นี้มาอยู่กับนางเพื่อผูกมิตรกับนาง

ฉางเล่อเหยียนเห็นว่านางเก่งในการสนทนา และยินดีที่จะคบหากับนาง

มันเป็นเพียงสิ่งที่หลานวานเออร์พูดกับไป๋ชิงหลิงเมื่อครู่นี้ จึงทำให้ฉางเล่อเหยียนรู้สึกไม่สบายใจ

หลานวานเออร์หัวเราะเบา ๆ โดยไม่ลังเล และกล่าวว่า "พี่ฉาง จักรพรรดิได้ออกคำสั่งว่า ข้าจะถูกมอบให้กับพระโอรสของจักรพรรดิแล้ว ข้าไม่สามารถเรียกนางว่าพระชายาได้ อย่างไรก็ตาม นางเป็นคนแรกที่เข้าไปในจวนของท่านอ๋องหรง หากข้าเรียกนางว่าท่านพี่นั่นก็สมควรแล้ว"

"ว่าไงนะ?" ฉางเล่อเหยียนขมวดคิ้วทันที

พระราชกฤษฎีกาของจักรพรรดิที่จะแต่งงานกับตระกูลหลานยังคงถูกเก็บเป็นความลับในขณะนี้

ดังนั้น ยกเว้นตระกูลหลาน หรงเยี่ย ไป๋ชิงหลิง เท่านั้นที่รู้ และคนนอกยังไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้

แต่หลานวานเออร์จมอยู่กับความสุขที่ได้เป็นพระชายา

หลานวานเออร์ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "นี่คือสิ่งที่จักรพรรดิรับสั่งลงมา ข้าต้องเข้าไปในตำหนักตงและเป็นพระชายาของพระโอรสของจักรพรรดิ ดังนั้น พี่ฉาง หากเป็นท่าน... ท่านจะเรียกพระชายาหรงว่าอย่างไร!"

พระชายาหรงคนนี้!!