บทที่ 729 เจ้าเคยคิดถึงจิตใจของลูก ๆ บ้างหรือไม่

ไป๋ชิงหลิงดูตกตะลึงเล็กน้อย และได้ยินอะไรบางอย่างในคำพูดของเขา

ในขณะนี้ หรงเยี่ยหยิบม้วนผ้าไหมสีเหลืองสดใสออกมาจากแขนเสื้อของเขา

เขานำมันมาต่อหน้านาง แล้วพูดว่า "ข้าไม่ได้สังเกตล่วงหน้าเลยว่า ในวันที่ถูกประหารชีวิต เจ้าจะหายตัวไปในแคว้นหรงพร้อมกับติ้งเป่ยโหว"

การแสดงออกของไป๋ชิงหลิงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง และนางก้าวถอยหลัง

หรงเยี่ยดูโกรธเล็กน้อย แต่เป็นคนที่ทำอะไรไม่ถูกมากกว่า "เจ้าเก็บใจไว้กับตัวเองเสมอ และไม่เต็มใจที่จะมอบมันให้ข้าอย่างสุดใจ"

"เจ้าต้องการให้ข้าค้นหาเจ้าทั่วโลก เพื่อที่เจ้าจะได้เห็นความตั้งใจของข้าที่จะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างชัดเจนอย่างนั้นหรือ?"

เขาก้าวไปข้างหน้า และไป๋ชิงหลิงก้าวถอยหลัง ถอยหลังหนึ่งก้าวและอีกก้าวไปข้างหน้า

ดวงตาของไป๋ชิงหลิงค่อย ๆ ปกคลุมไปด้วยหมอก และนางรู้สึกเสียใจและหดหู่

นางเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วถามว่า "แล้วหลานวานเออร์ล่ะ?"

เขาหยุดชั่วคราว "เจ้าทำเพื่อผู้หญิงคนอื่น จึงทิ้งข้าไปอย่างง่ายดาย เจ้าเคยคิดถึงความรู้สึกของลูก ๆ หรือไม่?"

"ไม่จริงทั้งหมด สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ จักรพรรดิเป็นผู้ควบคุมชีวิตของท่านพ่อของข้า ข้าปฏิเสธที่จะช่วยเขาได้อย่างไร ถ้าเป็นเจ้า ถ้าเจ้าทิ้งข้าไว้ แต่มันสามารถรักษาชีวิตพวกเขาไว้ได้ เจ้าจะสามารถยอมทิ้งเงื่อนไขนี้ได้จริงหรือ?"

"ไร้สาระ!" เขาไม่เคยเชื่อเรื่อง "ถ้า" เลย ถ้ามี "ถ้า" อยู่ในโลก ก็คงไม่เสียใจ

"สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับเจ้า แน่นอนว่าเจ้าคิดว่ามันไร้สาระ หากมีทางเลือกอื่นสำหรับข้า เจ้าคิดว่าข้าจะเต็มใจทำเช่นนี้หรือ?"

"นั่นแปลว่าเจ้าไม่เชื่อใจข้า" หรงเยี่ยจับม้วนสำลีให้แน่นขึ้น

ไป๋ชิงหลิงหันกลับมา แล้วพูดว่า "ข้าไม่อยากทำร้ายคุณ ทุกครั้งที่เจ้าบาดเจ็บนั่นเพราะข้า มีครั้งไหนบ้างที่ไม่ใช่ อาการบาดเจ็บที่ขาของเจ้า อาการบาดเจ็บจากแส้ เจ็บจากมีด อาการบาดเจ็บของเจ้า..."

หรงเยี่ยเดินเข้ามากอดนางจากด้านหลัง "ชิงชิง หยุดพูดได้แล้ว"

ไป๋ชิงหลิงก้มศีรษะลง มีร่องรอยของความสับสนปรากฏขึ้นในดวงตาของนาง และพูดว่า "เมื่อวานนี้ ข้าได้พบกับหลานวานเออร์ในจวนฉาง"

หรงเยี่ยตัวแข็งทื่อ

"นางเรียกฉันว่าพี่สาว แล้วบอกข้าว่า 'ในอนาคต วานเออร์จะต้องเรียนรู้เพิ่มเติมจากพี่สาวของนาง และวานเออร์จะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง' นางมั่นใจมากว่านางจะเป็นพระชายา"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เขายิ่งกอดเธอแน่นขึ้น กลัวว่านางจะหายไปในโลกของเขาเองจริง ๆ

"ถ้าข้าไม่จากไป เจ้าคิดว่าฉันจะต้องอับอายเพียงใด เนื่องจากข้าเป็นพระชายาหรง ซึ่งได้รับการยอมรับจากไทเฮาและฮองเฮาแล้ว ข้าเป็นภรรยาที่ชอบด้วยกฎหมายของเจ้า แต่ข้ายังต้องดูสามีของข้าแต่งงานกับคนอื่น ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือไม่ที่ทำให้ข้าเสียใจไปมากกว่านี้ ข้าเจ็บปวดใจเจียนจะตายแล้ว" ไป๋ชิงหลิงตะโกนอย่างอกหัก

สิ่งที่นางห่วงใยไม่ใช่การเป็นพระชายา สิ่งที่นางห่วงใยคือ... พวกเขาทั้งสองอาจเปลี่ยนใจไปแล้ว

บางทีคำสัญญาเดิมอาจเป็นจริง

ตอนนี้หากเป็นเช่นนั้นมันคงทำอะไรไม่ได้

แต่เขายังต้องให้คำมั่นสัญญาที่จะไว้วางใจเขาอย่างจริงใจ นางรู้สึกว่านางทำไม่ได้อีกต่อไป และไม่กล้าเชื่อใจอีกแล้ว

นางกลัวว่า สุดท้ายมันจะเป็นแค่ความฝัน

"ขอบคุณที่ทำสิ่งนี้เพื่อท่านแม่ของข้า"

"เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้วางแผนเรื่องเหล่านั้นเพราะแม่ของท่านแม่ของเจ้า" หรงเยี่ยหันหลังให้นาง "ข้าทำเพราะเจ้าต่างหาก"

"แต่เจ้าต้องชดใช้ชีวิตของหมิงฮุ่ยและจวิ้นอ๋องน้อย" ไป๋ชิงหลิงหลั่งน้ำตาและร่างกายของนางแข็งตัวไปครู่หนึ่ง จากนั้นนางรู้สึกตัวขึ้นมา ไป๋หมิงฮุ่ยตายไปแล้วจริง ๆ

และหรงเยี่ยใช้การสมรู้ร่วมคิดด้วย เมื่อไฟลุกไหม้ นางเห็นเขายืนอยู่บนแท่นประหารอย่างเฉยเมย จนกระทั่งไฟกำลังจะไหม้แท่นไม้ เขาจึงลากจวิ้นอ๋องน้อยและไป๋หมิงฮุ่ยออกไป

นางไม่เข้าใจเจตนาของเขา

จวิ้นอ๋องน้อยไม่จำเป็นต้องตาย

ท้ายที่สุด จัวซี่เหมยยอมรับความผิดของนางแล้ว

นางยกมือขึ้น จับหน้าเขา แล้วถามว่า "บอกข้าที ทำไมเจ้าถึงไม่ปล่อยหรงหยวนและหมิงฮุ่ยไป"

"ข้าไม่ได้ฆ่าพวกเขา!"

"ข้าเห็นกับตาตัวเองว่าเจ้ากำลังดูอยู่บนแท่นประหารฝั่งตรงข้ามมาเป็นเวลานาน หากเจ้าได้ดำเนินการก่อนหน้านี้ หมิงฮุ่ยคงไม่ถูกเผาจนตาย"

"ก่อนที่เจ้าจะฆ่าตระกูลหยาง ข้าตำหนิเจ้าผิด และเข้าใจเจ้าผิด แต่คราวนี้... ข้าเห็นความถูกต้องแล้ว!"

หรงเยี่ยหันหน้าหนี หลีกเลี่ยงการจ้องมองที่เป็นคำถามของไป๋ชิงหลิง แต่มือบนใบหน้าของเขาหันหน้าหนีด้วยกำลัง