บทที่ 730 ข้าจะไปเฟิงซาน

"ช่วงนี้พระชายาประสบแต่เรื่องที่ยากลำบาก เนื่องจากท่านเป็นน้องชายทางสายเลือดของพระองค์ โปรด... ปฏิบัติต่อพระองค์ให้ดี พระองค์ไม่มีญาติมากมายรอบตัวพระองค์ และมีคนน้อยมากที่สามารถพูดคุยกับพระองค์ได้จริง ๆ แม้แต่ ข้า... พระองค์ยังไม่ค่อยพูดถึงความรู้สึกภายในใจของพระองค์ด้วยซ้ำ เนื่องจากท่านพูดไม่ได้ พระองค์อาจจะเต็มใจที่จะคุยกับท่านเกี่ยวกับความยากลำบากของพระองค์มากขึ้น" อีผิงถิงกล่าว

กู้เฉิงวั่งบีบจานแน่น มองลงไปที่ชามตรงหน้าเขา จากนั้นจึงหันไปมองนาง

จากนั้นเขาก็นั่งยอง ๆ และจดคำสองสามคำที่เขาได้เรียนรู้เมื่อเร็ว ๆ นี้ พ่อของฉัน!

อีผิงถิงกล่าวว่า "ติ้งเป่ยโหวถูกจำคุกเช่นกัน แม้ว่าสิ่งต่าง ๆ จะพลิกผัน แต่ฮูหยินก็ฆ่าใครบางคนจริง ๆ ข้าเกรงว่าจักรพรรดิจะไม่ปล่อยนางไปง่าย ๆ แม้แต่จวนติ้งเป่ยโหว"

กู้เฉิงวั่ง เจ้าอยู่ที่นี่...

เขาไม่รู้คำศัพท์มากนัก ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถแสดงประโยคยาว ๆ ได้เต็มที่

แต่อีผิงถิงเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการพูดทันที "เจ้าอยากจะถามข้าว่า ทำไมข้าถึงมาปรากฏตัวในจวนของตระกูลกู้"

กู้เฉิงวั่งพยักหน้า

"เป็นเพราะนายน้อยคนที่สี่ของจวนกู้ ที่มาหาพระชายา เพื่อขอคำแนะนำจากหมอ ตอนนี้พวกเขาทุกคนในจวนกู้ถูกสาปโดยฮูหยินจัว รวมทั้งท่านด้วย" อีผิงถิงกล่าว

กู้เฉิงวั่งลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว รู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย

อีผิงถิงกล่าวว่า "พระชายาและหมอซูได้มาพบข้าแล้ว พระชายาบอกว่าจะพยายามหายาแก้พิษ และให้ข้าดูแลตัวเองให้ดี"

หลังจากพูดอย่างนั้น อีผิงถิงจึงหันหลังกลับ และออกจากสนามไป

กู้เฉิงวั่งมองไปที่ร่างของอีผิงถิง และแอบกำหมัดด้วยมือของเขา

วันรุ่งขึ้น รุ่งเช้าไป๋ชิงหลิงไปที่จวนกู้ และพบหมอซู

"หมอซู ดูสิ นี่คือใบสั่งยาที่ข้าเขียนเมื่อคืนนี้ บวกกับการแนะนำยาสองสามอย่างที่นายผู้เฒ่าฉางกล่าวถึง ใบสั่งยานี้น่าจะเป็นวัตถุดิบสำหรับการผลิตยาเม็ดเสิ่นไท่" ไป๋ชิงหลิงยื่นใบสั่งยาให้หมอซู

เขายังวางยาเสิ่นไท่ไว้บนโต๊ะด้วย

หมอซูหยิบใบสั่งยา เปิดยาเสิ่นไท่ออก แล้วดมอย่างระมัดระวัง

หลังจากตรวจสอบวัตถุดิบยาทีละรายการ ก็พบว่ามีบางอย่างหายไป

เขาขมวดคิ้ว และพูดว่า "พระชายา ยังขาดอะไรบางอย่างอยู่"

"มียังขาดอีกหรือ?" ไป๋ชิงหลิงหยิบใบสั่งยากลับมา และอ่านอย่างละเอียด

"พ่ะย่ะค่ะ!"

"ขาดอะไรไป?"

"นี่..." หมอซูดมกลิ่นเม็ดยาอย่างระมัดระวังอีกครั้ง "ดูเหมือน ดูเหมือน..."

หมอซูพยายามคิดอยู่นาน แต่ไม่ได้ให้คำอธิบาย

ไป๋ชิงหลิงพูดว่า "เลือดเหรอ?"

ดวงตาของหมอซูเป็นประกาย และพยักหน้าทันที "ใช่ มีกลิ่นเลือดอยู่สองกลิ่น ถ้าไม่แยกแยะให้ดี จะคิดว่ามันเป็นเลือดฟีนิกซ์ และเลือดของใครบางคนถูกนำมาปรุงยาด้วย"

"ตอนนี้เราต้องค้นหาวัตถุดิบยาเหล่านี้ก่อน ตราบใดที่เรารวบรวมพวกมันทั้งหมด การปรุงยาครั้งสุดท้ายไม่น่าจะมีปัญหา" ไป๋ชิงหลิงพับสูตรยา และพูดว่า "ข้าวางแผนที่จะไปเฟิงซานด้วยตัวเอง"

"อะไรนะ เฟิงซาน?" หมอซูตกใจกลัว

แต่ก่อนที่เขาจะฟื้นตัวจากอาการตกตะลึงได้ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก และจากนั้นก็มีเสียงเรียกของชายคนหนึ่งดังมาจากนอกประตู "หมอซู หมอซู..."

"เป็นของกู้หลิ่วหลาง" หมอซูรีบเปิดประตู

กู้หลิ่วหลางจับแขนหมอซู แล้วพูดว่า "หมอซู หรวนหร่วนอาเจียนเป็นเลือด นางบอกว่าหายใจไม่ออก ไปดูนางเร็วเถอะ"

"เกิดอะไรขึ้น?" ไป๋ชิงหลิงเดินออกไป

หลังจากที่กู้หลิ่วหลางเห็นไป๋ชิงหลิง เขาคุกเข่าลง แล้วพูดว่า "หรวนหร่วนน้องสาวของข้ากำลังจะตาย นางกำลังจะตาย"

"ถ้าอย่างนั้นรีบออกไปเร็ว" ไป๋ชิงหลิงเดินออกจากห้อง และกู้หลิ่วหลางจัดเสื้อผ้าของเขา แล้วเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

ไป๋ชิงหลิงก้าวเข้าไปในห้องนอนของกู้หรวนเหม่ย และกลิ่นเลือดก็กระทบใบหน้าของนาง

กลิ่นเลือดมีกลิ่นเหม็น ซึ่งไม่น่าพึงพอใจเล็กน้อย

กู้หรวนเหม่ยที่กู้หลิ่วหลางพูดถึงนั้นเป็นผู้หญิงคนเดียวในบรรดาลูกหลานของตระกูลกู้

หมอซูยื่นมือออกไปหยุดไป๋ชิงหลิงด้านหลัง แล้วพูดว่า "พระชายา ข้าจะเข้าไปดูก่อนดีกว่า พระองค์รออยู่ที่นี่ก่อนเถอะ!"