บทที่ 731 น้องสาวทักทายท่านพี่

ทหารที่กำแพงประตูวังห้ามเธอเป็นหน้ากระดาน ตอนนี้แม้แต่องครักษ์จินอูสักคนยังมีท่าทีที่ปฏิบัติต่อนางอย่างเลวร้ายได้

"ข้ามาตามหาท่านอ๋อง หรือเจ้าสามารถไปแจ้งแทนข้าได้"

"องค์จักรพรรดิไม่อนุญาตให้ผู้ใต้บังคับบัญชาส่งข้อความถึงพระชายาหรงเกี่ยวกับการเข้าไปในตำหนัก ไม่ว่าข้อความนั้นจะเป็นของใครก็ตาม กระหม่อมหวังว่าพระชายาหรงจะไม่ทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างข้าต้องลำบากใจพ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์จินอูกล่าว

ใบหน้าของไป๋ชิงหลิงมืดลง นางก้มศีรษะลง และมองไปที่เหรียญหยกในมือ ทันใดนั้นนางรู้สึกว่าเหรียญนี้ไร้สาระและน่าขัน

นางกำเหรียญหยกแน่น แล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น ข้าจะรอเจ้าชายที่นี่ ไม่เป็นไร!"

เมื่อองครักษ์จินอูได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ยังไม่วางหอกลง เพราะกลัวว่าไป๋ชิงหลิงจะวิ่งเข้ามาในขณะที่เขาไม่สนใจ

ในขณะนี้ รถม้าของตระกูลหลานหยุดอยู่ข้างรถม้าของไป๋ชิงหลิง

คนรับใช้ของตระกูลลานลงจากรถ รีบวิ่งไปข้างหน้าและหยุดหญิงสาวในรถม้าไว้

องครักษ์จินอูที่เดิมหยุดพระชายาหรงไว้ รีบเข้ามา และพูดด้วยรอยยิ้มที่ประจบประแจง "น้องข้า เจ้ามาถึงแล้ว"

ไป๋ชิงหลิงมองย้อนกลับไป และเข้าใจทันทีว่าทำไมน้ำเสียงขององครักษ์จินอูจึงไม่เป็นมิตรต่อนาง

ปรากฏว่า เขามาจากตระกูลหลาน

และหญิงสาวที่ได้รับการพยุงจากคนรับใช้มากกว่าสิบคน นั่นคือหลานวานเออร์

หญิงที่กำลังจะแต่งงานในตำหนักตง และกลายเป็นพระชายาหรง

หลังจากที่หลานวานเออร์ลงจากรถม้า นางบังเอิญเห็นไป๋ชิงหลิง นางยิ้มเบา ๆ ให้ไป๋ชิงหลิง และเดินไปบนหิมะบาง ๆ โดยได้รับการพยุงจากแม่นมทั้งสอง

นางทักทายไป๋ชิงหลิง "น้องสาวทักทายท่านพี่"

ใบหน้าของไป๋ชิงหลิงยิ่งน่าเกลียดมากขึ้นไปอีก

ไม่ว่าตัวตนของนางจะไม่น่าต้อนรับเพียงใด หลานวานเออร์ก็ไม่ควรเรียกนางว่าพี่สาว และเรียกตัวเองว่า "น้องสาว" ในเวลานี้

สิ่งนี้ ทำให้ชัดเจนว่านางไม่เคยจริงจังกับตนเองเลย และมันยิ่งเป็นการยั่วยุอีกด้วย

ผู้หญิงแบบนี้ คงใจดีเกินไปด้วยไม่ได้

กู้เฉิงวั่งที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา แอบกำหมัดแน่น และมองดูไป๋ชิงหลิงถูกรังแก

เป็นครั้งแรก ที่เขารู้สึกว่าการอกหัก และความทรมานหมายความว่าอย่างไร

วันนี้มีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น และกู้เฉิงวั่งเรียนรู้ที่จะจัดการอารมณ์ของเขาด้วย โดยรู้ว่ามันไม่เหมาะที่จะยืนหยัดเพื่อไป๋ชิงหลิงในเวลานี้

ยิ่งกว่านั้น เขาไม่มีตัวตนที่จะปกป้องนาง

ในขณะที่หลานวานเออร์กำลังรอให้ไป๋ชิงหลิงประจบนาง ทว่าไป๋ชิงหลิงพูดอย่างเย็นชากับนางว่า "ท่านแม่ของข้าให้กำเนิดน้องชายแก่ข้าคนเดียวเท่านั้น เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นน้องสาวแบบไหน เจ้ากล้าเรียกตัวเองว่าเป็นน้องสาวของได้อย่างไร"

รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของหลานวานเออร์ เปลี่ยนไปเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม นางยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง โดยไม่มีร่องรอยของความลำบากใจใด ๆ นางกลับจ้องมองไป๋ชิงหลิงเหมือนตัวตลกแทน "ในเมื่อพระองค์ไม่ชอบที่ข้าเรียกพระองค์เช่นนี้ อย่างนั้นข้าก็จะไม่เรียกพระองค์เช่นนี้ในอนาคต แต่ตอนนี้ ด้วยสถานะของท่าน ข้าควรจะเรียกท่านว่าอะไรดี?"

การเรียกนางว่าพระชายาหรง ไม่ใช่เรื่องไร้สาระเหรอ?

ท่านอ๋องหรงลายเป็นทายาทสืบทอดบัลลังก์แล้ว ยังจะมีพระชายาหรงอะไรกัน

หากเรียกตนเองว่าพระชายา นางจะทนได้หรือ?

หลังจากเทศกาลโคมไฟ นางจะเป็นใหญ่ตำหนักตงแล้ว และนางจะเป็นพระชายาเช่นกัน

ดังนั้น เมื่อหลานวานเออร์พูดคำเหล่านี้ นางจึงทำอะไรไม่ถูก เสียใจ และแม้แต่เขินอายเล็กน้อย

ไป๋ชิงหลิงมองย้อนกลับไปที่อิงเหลียน

อิงเหลียนก้าวไปข้างหน้า

เมื่อแม่นมของตระกูลหลานเห็นองครักษ์เหยี่ยวดำ พวกนางเกือบจะก้าวไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว เพื่อปกป้องหลานวานเออร์ โดยกลัวว่าอุบัติเหตุเช่นฉางเล่อเหยียนจะเกิดขึ้นอีกครั้ง