บทที่ 745 นางเป็นคนที่ชอบทำร้ายผู้อื่นจริง ๆ

หมอหลวงฮั่วและหมอหลวงจ้าวหยุดสิ่งที่พวกเขาทำในเวลาเดียวกัน วางมีดผ่าตัดลง แล้วยืนขึ้น

หมอหลวงฮั่วตอบว่า "พระชายา จุดประสงค์ของการขูดเนื้อ คือเพื่อเอาเนื้อเน่าที่แข็งตัวออก เมื่อกระหม่อมขูดเนื้อของฝ่าบาท กระหม่อมทรงฉีดยาชาให้ฝ่าบาทแล้ว ดังนั้นพระองค์จึงไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ พ่ะย่ะค่ะ"

"นั่นใช้ไม่ได้ผล!" หลานวานเออร์หวาดกลัวกับฉากนองเลือดนี้ และหน้าซีดเซียว "เจ้ากำลังรักษาฝ่าบาทหรือทำร้ายฝ่าบาทกันแน่ ใครเป็นคนคิดค้นการรักษานี้? ข้าไม่เคยเห็นการรักษาการปลูกถ่ายกระดูกเช่นนี้มาก่อน"

ตอนนี้นางตั้งคำถามอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับทักษะทางการแพทย์ของหมอหลวงฮั่วและหมอหลวงจ้าว

แน่นอนว่า ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง

ทั้งหมอหลวงฮั่วและหมอหลวงจ้าวต่างก็เป็นคนของนางสนมไป๋

ทักษะทางการแพทย์บางอย่างของพวกเขา ได้รับการสอนโดยนางสนมไป๋

นางแค่ไม่อยากให้คนเหล่านี้ใช้ทักษะทางการแพทย์ของไป๋ชิงหลิงมารักษาองค์รัชทายาท

หมอหลวงจ้าวมีสีหน้าเคร่งขรึม และถามว่า "พระชายา จุดประสงค์ของการขูดเนื้อ คือการช่วยให้ฝ่าบาทฟื้นตัวจากบาดแผลได้อย่างรวดเร็ว นางสนมไป๋ใช้วิธีนี้หลายครั้ง และไม่เคยเกิดความผิดพลาดใด ๆ"

หมอหลวงฮั่วยังกล่าวอีกว่า "อาการบาดเจ็บของฝ่าบาทไม่อาจล่าช้าได้นานเกินไป ไม่เช่นนั้น หากนางสนมไป๋ดำเนินการอีกครั้งในอนาคต จะไม่มีทางรักษาคืนกลับมาได้มากเช่นวันนี้ พระชายาโปรดคิดให้รอบคอบ หากการขูดเนื้อเช่นนี้พระองค์ทรงทนเห็นไม่ได้ ไปรอด้านนอกได้ก่อนพ่ะย่ะค่ะ"

"ข้าไม่เห็นประโยชน์ของวิธีนี้ ข้าเพียงแต่เห็นเจ้าใช้มีดขูดเนื้อของพระองค์เท่านั้น พระองค์เสียพระโลหิตไปมากด้วยเหตุนี้ ข้าไม่อนุญาตให้ใช้วิธีนี้ นี่เป็นการรักษาอาการบาดเจ็บของฝ่าบาทเป็นวิธีการที่นองเลือดและรุนแรง ดังนั้น พวกเจ้าควรคิดถึงวิธีอื่นในรักษาอาการบาดเจ็บนี้" ใบหน้าของหลานวานเออร์เต็มไปด้วยความโกรธ

หมอหลวงทั้งสองพูดกับไป๋ชิงหลิงเช่นนี้ ซึ่งทำให้หลานวานเออร์โกรธ

หมอทั้งสองมองหน้ากัน และส่ายหัวอย่างลับ ๆ

หากเป็นเช่นนี้... อาการบาดเจ็บขององค์รัชทายาทอาจไม่หายขาดง่าย ๆ และอาจมีอาการอื่น ๆ แทรกซ้อนตามมา

"ทำไมยังไม่รีบรักษา ฝ่าบาทยังมีเลือดไหลอยู่ ห้ามเลือดเดี๋ยวนี้" หลานวานเออร์รู้สึกกระวนกระวายใจมากขึ้นเมื่อเห็นว่าหมอในห้องต่างวางมือ

ในขณะที่นางรู้สึกตื่นตระหนกกับหรงเยี่ยที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่นางแอบไม่พอใจไป๋ชิงหลิงด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะนาง ฝ่าบาทคงจะไม่หนีออกจากพระราชวัง และไปยังพื้นที่ภัยพิบัติหิมะในจิงโจวเพื่อช่วยเหลือผู้คน

ทั้งหมดเป็นเพราะนาง!

หมอหลวงฮั่วและหมอหลวงจ้าวต่างโค้งคำนับ

หลานวานเออร์จ้องมองพวกเขาด้วยความสับสน "พวกเจ้าหมายความอย่างไร?"

"หากพระชายาไม่เห็นด้วยกับการรักษาการขูดเนื้อของกระหม่อม กระหม่อมอาจต้องกลับไปที่ตำหนักเฉียนชิง เพื่ออธิบายเรื่องนี้ให้จักรพรรดิทราบก่อน จากนั้นกระหม่อมจะขอให้จักรพรรดิส่งหมอหลวงอีกคนไปรักษาองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ"

"เจ้า..."

เป็นหมอหลวงฮั่วที่พูด

หมอจ้าวกล่าวว่า "องค์หญิง ฝ่าบาททรงมีโรคร้ายแรงที่ขา และมีรอยฟกช้ำตามร่างกาย หากไม่ขูดเนื้อออก จะรักษาได้ยาก"

"พวกเจ้าไม่กลัวที่จะต้องรับผิดชอบหรือ?" หลานวานเออร์พูดด้วยความโกรธ "ในเมื่อหมอทั้งสองทำอะไรไม่ถูก อย่างนั้นปล่อยให้หมอหลวงต้าน หมอหลวงจาง และหมอหลวงหลี่พันผ้าพันแผลให้ฝ่าบาท"

"พระชายา โปรดคิดให้รอบคอบก่อนลงมือ" หมอหลวงจ้าวแนะนำอีกครั้ง

"ไม่จำเป็นต้องโน้มน้าวข้าอีกต่อไป ข้าคิดว่าพวกเจ้าโง่มากจนเอาแต่ฟังคำแนะนำของนางสนมไป๋ และรักษาอาการบาดเจ็บของพระองค์เช่นนี้ เพื่อเห็นแก่ขาของฝ่าบาท ข้าจะไม่ยอมให้ฝ่าบาทต้องทนทุกข์ทรมานจากการขูดเนื้อของเจ้าอีกครั้ง" หลังจากที่หลานวานเออร์พูดจบ นางสั่งให้คนขับไล่หมอหลวงฮั่วและหมอหลวงจ้าวออกจากจาวเฟิงหยวนทันที

หมอหลวงต้านไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากฝืนทำต่อ และทายาแก้ปวดสีทองบนบริเวณที่บาดเจ็บ ใช้กระดานไม้ยึดกระดูก แล้วพันผ้าพันแผล

ต่อมา หมอหญิงเข้ามาพร้อมเข็มฉีดยา และเตรียมฉีดยาให้หรงเยี่ย เมื่อหลานวานเออร์เห็นดังนั้น นางหยิบเข็มขึ้นมา แล้วถามว่า "เจ้าจะทำอะไร?"

หมอหญิงตอบอย่างสั่นเทาว่า "พระชายา นี่เป็นยาที่ใช้รักษาบาดแผลของฝ่าบาทได้ แค่สอดเข็มนี้เข้าไปในหลอดเลือดของฝ่าบาทก็เสร็จแล้วเพคะ"

"นี่เป็นสิ่งที่นางสนมไป๋คิดค้นขึ้นมาอีกแล้วหรือ?" หลานวานเออร์ถามด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

หมอหญิงตอบว่า "เพคะ"