บทที่ 746 หมอหลวงสองคนทำผิดแล้ว

สาวใช้คนกลางคุกเข่าตอบว่า "บ่าวกำลังคุยกันว่า จู่ ๆ หมอหลวงหลายคนไปที่จาวเฟิงหยวน บ่าวสงสัยว่าพระชายาจะไม่สบายหรือไม่เพคะ"

"เมื่อครู่เจ้าบอกว่าใครกำลังคุกเข่าอยู่ข้างนอกจาวเฟิงหยวน" หรงจิ่งหลินวางมือไว้ด้านหลัง และจ้องมองสาวใช้อย่างเฉียบแหลม

บ่าวคนนั้นพูดด้วยความตกตะลึง "หมอหลวงจ้าวกับหมอหลวงฮั่วเพคะ"

"เหตุใดหมอหลวงทั้งสองจึงคุกเข่าอยู่ที่นั่น?" ไป๋ชงเซิงรู้สถานะของแพทย์ขอหมอหลวงทั้งสองคนนี้

พวกเขาเทียบเท่าชนชั้นสูงในบรรดาหมอหลวง

ไม่นานหลังจากที่พระชายาอภิเษกเข้ามาในตำหนักตง นางลงโทษหมอที่มีทักษะสูงสองคนให้คุกเข่าที่นั่น ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไร้เหตุผลเกินไป

โดยเฉพาะหมอหลวงฮั่ว ซึ่งถึงวัยเกษียณและควรพักผ่อนแล้ว แต่ยังคงยืนกรานที่จะอยู่ในวัง มีส่วนร่วมทางการแพทย์ และฝึกฝนหมอหลวงจ้าว และลูกศิษย์บางคนที่โดดเด่น

ท่านอ๋องจะทำให้หมอหลวงฮั่วขุ่นเคืองได้ง่ายเช่นนี้ได้อย่างไร?

เว้นแต่หมอหลวงสองคนนี้จะทำผิดพลาด!

แต่โรคชนิดใดที่ทำให้หมอหลวงทั้งสองคนที่มีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม สามารถทำผิดพลาได้ในเวลาเดียวกัน?

"บ่าวเองก็ไม่ทราบเช่นกันเพคะ" ตอนที่บ่าวผ่านไปที่ศาลาชิงหลิง บ่าวเห็นหมอหลวงหลายคนเข้าออก และสาวใช้ในวังบางคนกำลังถืออ่างที่มีเลือดอยู่ในนั้นด้วย" สาวใช้ในพระราชวังบอกความจริง

แม่นมซั่งขมวดคิ้ว และพูดว่า "วังหลังเป็นที่แบบใด พวกเจ้ากล้าพูดเรื่องไร้สาระลับหลังองค์ชายองค์หญิงรึ พวกเจ้าคิดว่าเจ้านายของศาลาชิงหลิงไม่กล้าทำอะไรพวกเจ้า ดังนั้นจึงจะไม่มีกฎเกณฑ์ใดอย่างนั้นหรือ?"

เหล่าสาวใช้ในวังหน้าซีดด้วยความตกใจ และรีบตะโกนร้องขอความเมตตา

หรงจิ่งหลินรู้ด้วยว่า ถึงเวลาที่ต้องสถาปนาอำนาจของเขา ไม่เช่นนั้นเสด็จแม่ของเขาจะไม่สามารถควบคุมคนเหล่านี้ได้ในอนาคต

"โบยทุกคนยี่สิบหวาย" หรงจิ่งหลินพูดด้วยใบหน้าตรง

ขันทีที่ติดตามหรงจิ่งหลินก้าวไปข้างหน้า และลากสาวใช้สี่ห้าคนออกไป

แม่นมซั่งมองเขาอย่างชื่นชม "องค์ชาย เมื่อครู่พระองค์ทำได้ดีมากเพคะ"

หรงจิ่งหลินกล่าวว่า "ตอนนี้เสด็จพ่อของข้าไม่อยู่ในวังแล้ว และเสด็จแม่ของข้ากลับไปที่ตำหนักตงแล้ว ข้าปล่อยให้เสด็จแม่ทนทุกข์ทรมานต่อไปไม่ได้ และข้าจะปกป้องเสด็จแม่ของข้าเช่นกัน"

"หากเป็นเช่นนั้น ข้าขอคนเล่นเกมได้หรือไม่?" ไป๋ชงเซิงถามพร้อมกับเลิกคิ้ว

นางไม่รู้เกี่ยวกับตัวตนของพระชายา นางรู้แค่ว่ามีคนจะเคารพนาง และคำนับนางเท่านั้น

นางไม่เคยรู้ว่ามีสิทธิที่นางสามารถใช้สิทธิได้

หรงจิ่งหลินพยักหน้า และกล่าวว่า "ได้ เราไม่จำเป็นต้องเมตตาต่อผู้กระทำความผิดต่อไปนี้"

"อย่างนั้นเราไปหาเสด็จแม่กันเถอะ" ไป๋ชงเซิงจับมือหรงจิ่งหลินแล้วพูด

"แม่นมซั่ง พาน้องข้าไปหาเสด็จแม่ก่อน ข้ามีอย่างอื่นต้องทำ"

"ท่านเป็นอะไรหรือไม่ ท่านอ่านตำราอยู่ในห้องมาทั้งวัน เบื่อหรือไม่ ตอนนี้มีเวลาพักผ่อนได้วันหรือสองวันแล้ว ท่านจะกลับไปยังคงต้องกลับไปทบทวนตำราอีกรึ?" ไป๋ชงเซิงกะพริบตา

เมื่อพูดถึงคำว่าทบทวนตำรา เธอจึงทำท่าทีดูรังเกียจ

นับตั้งแต่ย้ายเข้ามาในตำหนักตง ทั้งสองคนไม่เป็นอิสระอีกเลย

องค์จักรพรรดิจ้างครูห้าคน ซึ่งต้องท่องจำหนังสือสี่ห้าเล่มทุกวัน ไป๋ชงเซิงยังต้องเรียนเปียโน หมากรุก พู่กันจีน และการวาดภาพ

"รอข้ากลับมา" หรงจิ่งหลินหันหลังและจากไป

เขาพาผู้คุ้มกันส่วนตัวของเขาเว่ยชี่เต๋อ และตรงไปที่จาวเฟิงหยวน

เขาเป็นลูกชายคนเดียวของท่านอ๋อง เนื่องจากเรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นในจาวเฟิงหยวน จึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเมินเฉยเหมือนท่านอ๋อง

เขาเด็กอายุหกขวบ รู้มากกว่าเด็กคนอื่น ๆ

การไปเข้าเฝ้าพระชายา เป็นสิ่งที่สมควรกระทำแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้สึกอยู่เสมอว่ามันผิดปกติเกินไปที่หมอหลวงสองคนที่ได้รับความเคารพอย่างสูง จะคุกเข่าในจาวเฟิงหยวน และดูเหมือนว่ามีกองกำลังกำลังเรียกเขามา

เมื่อหรงจิ่งหลินมาถึงจาวเฟิงหยวน เขาหยุดและมองดูหมอหลวงฮั่วและหมอหลวงจ้าว

หมอหลวงทั้งสองรู้สึกตื่นเต้นทันทีหลังจากได้เห็นหรงจิ่งหลิน

"ฝ่าบาท"

"หมอหลวงฮั่ว หมอหลวงจ้าว เกิดอะไรขึ้นในจาวเฟิงหยวน?" หรงจิ่งหลินถาม

"นี่..." หมอหลวงจ้าวมองย้อนกลับไปที่หมอหลวงฮั่ว และหมอหลวงฮั่วมองย้อนกลับไปที่หมอหลวงจ้าวด้วยเช่นกัน

หากพวกเขาบอกว่าท่านอ๋องอยู่ข้างใน พวกเขาจะถูกกล่าวหาว่าขัดขืนกฤษฎีกา

จะว่าอย่างไรดี เพื่อให้องค์ชายทราบว่าท่านอ๋องเสด็จกลับวังแล้ว และให้องค์ชายแจ้งนางสนมไป๋เกี่ยวกับเรื่องนี้

ในขณะที่หมอหลวงจ้าวกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก หมอหลวงฮั่วจึงกล่าวว่า "ฝ่าบาท ทำไมพระองค์ไม่ทรงเข้าไปตรวจดูสักหน่อยพ่ะย่ะค่ะ!"