บทที่ 763 รถม้าสูญเสียการควบคุม

"ใช่!" แม่นมฉินใช้เงินเพียงเล็กน้อยและออกจากวัดชิงเติ้งไป ความเยือกเย็นในดวงตาของหลานวานเออร์รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และมือทั้งสองจับขอบประตูไว้แน่น

เธอพรึมพำว่า: ไป๋เจาเสวี่ย ข้าจะลืมได้อย่างไรว่าเจ้าเป็นหมอปีศาจ และมันง่ายที่จะทำอะไรบางอย่างกับลูก ๆ ของตน เจ้าทำร้ายข้าและพี่ชายของข้า ข้าจะให้ของขวัญแก่เจ้า .. . ของขวัญที่ดีจนเจ้าจะไม่มีวันลืม

ที่นั่น ฉางเล่ออันก็ลงไปจากวัดชิงเติ้งเช่นกัน แต่ฉางเล่ออันบังเอิญลงมาอีกเส้นทางหนึ่งจากวัดชิงเติ้ง

สองพี่สาวทั้งสองก็ได้เจอกัน

ฉางเล่ออันตะโกนอย่างหน้าซื่อใจคด: "ท่านพี่!"

ฉางเล่อเหยียนหยุดเดิน เหลือบมองขึ้นไป ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า: “เจ้าไม่ใช่หญิงสาวจากตระกูลฉางอีกต่อไปแล้ว และข้าก็ไม่มีน้องสาว ซุนชูอี๋ได้โปรดอย่าเรียกข้าว่าท่านพี่อีก”

“ทำไมท่านพี่ต้องทำแบบนี้ด้วย!” ฉางเล่ออันดูเจ็บปวด เม้มริมฝีปาก และเช็ดตาที่แดงอยู่: “ทุกอย่างผ่านไปแล้ว ทำไมท่าพี่ถึงยังมีปัญหากับเล่ออันอยู่อีกล่ะ ในฐานะชูอี๋ ข้าไม่มีทางเลือก วันนั้นข้าและเสด็จยายเข้าเพื่อเข้าเฝ้าไทเฮา จากนั้นฝ่าบาทก็ตกหลุมรักเล่ออันท่านพี่ว่า...ข้าจะปฏิเสธได้ไหม แคว้นหรงนี้เป็นของฝ่าบาทและผู้หญิงทุกคนในแคว้นหรงก็เป็นของฝ่าบาท หากฝ่าบาทต้องการใครซักคนก็ไม่มีใครกล้าขัดขืน "

ผู้หญิงทุกคนในแคว้นหรงเป็นของฝ่าบาท... ประโยคนี้ทำให้ฉางเล่อเหยียนรู้สึกรังเกียจจนแทบจะบ้าตาย

ฉางเล่ออันเห็นสีหน้าที่ดูขยะแขยงบนใบหน้าของเธอ เธอก้มศีรษะลง และบีบผ้าเช็ดหน้าแน่น แล้วพูดว่า: “ ท่านพี่ การเป็นลูกสาวตามกฎหมายของจวนตระกูลฉางเหนื่อยไหม? เมื่อเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ท่านชอบและท่านทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่ในห้อง แต่ไม่ก้าวออกมาเกินครึ่งก้าว ตอนนี้มีพระชายาองค์รัชทายาทและนางสนมไป๋เพียงสองคนในตำหนักตง: ถ้าท่านเต็มใจ...”

“เล่ออัน เจ้าควรเลิกคิดแบบนี้กับข้าเสียที สัญญาการแต่งงานของหญิงสาวในตระกูลฉางของข้าไม่สามารถกำหนดโดยคนนอกได้” ฉางเล่อเหยียนรู้สึกรังเกียจคำพูดของฉางเล่ออันมาก

สิ่งที่เธอตามหาคือรักชั่วชีวิต ถ้าไม่เช่นนั้นเธอก็คงไม่มีพลังอันท่วมท้นขนาดนั้น

“ข้าไม่มีอะไรจะคุยกับเจ้า แค่บอกลากันตรงนี้ แล้วหากพบกันใหม่อีกในวันหน้า ซุนชูอี๋ก็แสร้งทำเป็นว่าเจ้าไม่เคยรู้จักข้าเสีย” ฉางเล่อเหยียนหันหลังกลับ เดินผ่านฉางเล่ออัน ขึ้นรถม้าแล้วออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นว่านายหญิงของเขาไม่มีความสุข จึงปลอบใจเธอด้วยคำพูดไม่กี่คำ: “คุณหนูสอง จะไปโกรธเธอทำไมล่ะเพคะ เธอสามารถมีความสุขตำหนักได้ไม่กี่วันเท่านั้น ข้าได้ยินมาว่าฝ่าบาทได้แต่งตั้งสาวงามหลายคนเมื่อเร็วๆนี้ ผู้หญิงคนไหนในวังกันที่จะสามารถเป็นที่โปรดปรานได้เป็นเวลานาน”

ใบหน้าของฉางเล่อเหยียนยังคงดูน่าเกลียด

ตอนนี้เธอรู้สึกรังเกียจคำพูดของฉางเล่ออันเมื่อกี้มาก

“ข้าว่าการแต่งงานต้องจัดการโดยเร็วที่สุด” เนื่องจากฉางเล่ออันสามารถพูดคำเหล่านั้นได้ เธอจึงต้องมีความคิดบางอย่างอยู่แน่นอน ด้วยใจอันไม่ซื่อของเธอ กลัวว่าเธอจะใช้ทุกวิถีทางเพื่อสร้างความไม่ลงรอยกันระหว่างตนเองกับไป๋เจาเสวี่ย

เมื่อรถม้ามาถึงประตูเมือง ทันใดนั้นก็ระเบิด"ตู้ม" ขึ้นอย่างกะทันหัน

หัวใจของฉางเล่อเหยียนเต้นรัว รู้สึกว่ารถม้าเริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามันสูญเสียการควบคุม

“เกิดอะไรขึ้น?” ฉางเล่อเหยียนคว้าหน้าต่าง เปิดม่านแล้วมองออกไปข้างนอก

เซี่ยซานมองออกไปข้างนอกก่อน แล้วพบว่ารถม้าแล่นผ่านประตูเมืองและตรงเข้าไปในเมือง คนขับรถม้าก็หายตัวไปนานแล้ว

“คุณหนูรอง แย่แล้ว รถม้าสูญเสียการควบคุม!”

หลังจากที่เซี่ยซานพูดจบ รถม้าก็สั่นอย่างรุนแรง

จากนั้นรถม้าก็ทรุดตัวลงอย่างแรงไปทางซ้าย

ฉางเล่อเหยียนอุทาน: "อ๊ะ..."

รถม้าพังและม้าก็สูญเสียการควบคุม

ผู้คนบนท้องถนนต่างหลบหลีกรถม้าคันนี้

เซี่ยซานต้องการออกไปควบคุมม้า แต่ก็ถูกกระแทกกลับ: “คุณหนู แย่แล้ว...รถม้า...รถม้ากำลังวิ่งไปทางทะเลสาบหมิงหู...”

เสียงกรีดร้องของผู้คนที่เดินผ่านไปมาดึงดูดความสนใจของอ๋องเชินที่เพิ่งออกจากตำหนัก เขามองย้อนกลับไป และเห็นกลุ่มคนวิ่งมาหาเขา ราวกับว่ามีเสือกินคนกำลังไล่ตามพวกเขา

หรงเชินขมวดคิ้วและถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

“วิ่งเร็ววิ่งเร็ว มีรถม้าที่ควบคุมไม่ได้อยู่ทางโน้น” ชายผู้แข็งแกร่งที่เป็นผู้นำตะโกนเสียงดัง

ในชั่วพริบตา คนเดินถนนเหล่านี้ก็วิ่งผ่านม้าของหรงเชิน และรถม้าที่เสียการควบคุมก็วิ่งมาหาเขาอย่างรวดเร็วเมื่อฝูงชนจากไป

“ท่านอ๋อง ระวัง”