บทที่ 764 มีบางอย่างผิดปกติกับม้า

เมื่อฉางเล่อเหยียนถูกดึงขึ้นมา ใบหน้าของเธอก็ซีด เซี่ยซานถอดเสื้อผ้าของเธอออกแล้วสวมลงบนร่างกายของฉางเล่อเหยียนและร้องเสียงดัง: “คุณหนูรอง ตื่นเร็วๆ อย่าทำให้หม่อมฉันตกใจสิเพคะ คุณหนูตื่นเร็วๆเข้า...”

“หลีกหน่อย!” หรงเชินผลักเซี่ยซานออกไปและคิดถึงวิธีการปฐมพยาบาลของไป๋ชิงหลิงในใจของเขา

คนจมน้ำควรทำความสะอาดสิ่งแปลกปลอมออกจากปากก่อน!

หรงเชินบีบปากของฉางเล่ออันอย่างรวดเร็ว ทำความสะอาดพืชน้ำและสิ่งอื่น ๆ จากนั้น จึงทำการช่วยชีวิต ทำการปั้มหัวใจและผายปอด

เซี่ยซานจ้องมองอย่างตกตะลึงกับมือที่กดบนหน้าอกของฉางเล่ออันเหยียน สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจมากที่สุดก็คืออ๋องเชิน จูบคุณหนูของเธอในที่สาธารณะ

เธอไม่เข้าใจวิธีของหรงเชิน

“ท่านอ๋องเชิน ท่านจะทำอะไร? คุณหนูของข้าเป็นแบบนี้แล้ว…”

จู่ๆ หรงเชินก็เงยหน้าขึ้นและจ้องมองเธอ: "ถ้าเจ้าไม่ต้องการให้คุณหนูของเจ้าตาย ก็หุบปากซะ"

ริมฝีปากของเซี่ยซานสั่นเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่กล้าพูดอะไรเพราะกลัวหรงเชิน

หรงเชินกดหน้าอกของฉางเล่อเหยียนอีกครั้ง แต่ฉางเล่อเหยียนไม่ตอบสนองเลย องครักษ์ที่อยู่ข้างๆ เขาพูดว่า: “ฝ่าบาท ให้ข้าน้อยเป็นคนจัดการไหมพระองค์…”

“ไปให้พ้น!” หรงเชินยืดตัวขึ้นและกดหน้าอกของเธอแรง ๆ อีกครั้งด้วยมือทั้งสอง หลังจากกดหลายครั้งเขาก็บีบจมูกของเธอแล้วเป่าลมเข้าปากของเธอ

ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไรก็ยิ่งแย่ลงสำหรับฉางเล่อเหยียนคนในฝูงชนกล่าวว่า: “เปล่าประโยชน์ ผ่านไปนานมากแล้ว ถ้าตื่นได้คงตื่นไปนานแล้ว”

“เธอเป็นคุณหนูของจวนฉาง ข้าไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น”

“นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ม้าในบ้านของตระกูลฉางสูญเสียการควบคุมและได้รับบาดเจ็บ ข้ายังจำครั้งสุดท้ายที่ร้านอาหารของนางเสิ่นได้…”

“เอ่อ...แคกๆ...” ขณะที่ผู้คนกำลังพูดถึงเรื่องนี้ จู่ๆ สตรีไร้ชีวิตที่นอนอยู่บนพื้นก็อาเจียนน้ำออกมาเต็มปาก

ดวงตาของเซี่ยซานสว่างขึ้น และเธอก็ตะโกนทั้งน้ำตา: "คุณหนู คุณหนู..."

เธอจับหลังฉางเล่อเหยียนเบา ๆ และตะโกนในเวลาเดียวกัน

จากนั้นหรงเชินก็ตบหลังเธอ ฉางเล่อเหยียนพ่นน้ำออกมาอีกคำหนึ่งและตกลงไปอยู่ในอ้อมแขนของหรงเชินในเวลาต่อมา

ตอนที่เธอตกลงไปในทะเลสาบหมิงหู เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างอุดตันอยู่ในลำคอ เธอเปิดปากเพื่อหายใจ ไม่เพียงแต่ไม่ได้บรรเทาลงแต่ยังรุนแรงขึ้นอีกด้วย ในที่สุด เธอก็รู้สึกว่าหัวใจและปอดของเธอเต็มไปด้วยสิ่งแปลกปลอมและเธอก็หายใจไม่ออกเลย

ช่วงเวลาที่เธอตกอยู่ในอ้อมแขนของหรงเชิน เธอก็กำเสื้อผ้าของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว จิตใจของเธอก็รู้สึกมึนงง

“คุณหนู...” เซี่ยซานเรียกอีกครั้ง

หรงเชินกล่าวว่า: "ส่งนางกลับจวน"

“ฝ่าบาท กลับไปยังจวนฉางต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมงเลยนะพะยะคะ”

“งั้นก็กลับไปที่ตำหนักของจวนอ๋องเชินและให้หมอเก่งๆ มาตรวจดูก่อน เมื่อนางตื่นขึ้นค่อยส่งนางกลับไปที่จวนฉาง เจ้ารีบส่งคนไปแจ้งแม่นางฉางสามและนายผู้เฒ่าฉาง บอกพวกเขาว่า... คุณหนูฉางสองจมน้ำ” หรงเชินอุ้มฉางเล่อเหยียนขึ้นมา วางฉางเล่อเหยียนไว้บนหลังม้า จากนั้นจึงขึ้นหลังม้าและกลับไปที่ตำหนัก

เซี่ยซานยังถูกนำตัวไปที่ตำหนักของจวนอ๋องเชิน โดยองครักษ์อีกคน

หลังจากที่หรงเชินมาถึง เขาก็อุ้มฉางเล่อเหยียนไปที่จวนของเขา

เซี่ยซานวิ่งเข้ามา หรงเชินหันกลับมาและพูดกับหญิงรับใช้ว่า: “นำเสื้อผ้าสะอาดๆ มาเปลี่ยนให้คุณหนูฉาง”

“หม่อมฉัน...หม่อมฉันเปลี่ยนกับคุณหนูได้เพคะ” เซี่ยชานพูดด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา

ฉางเล่อเหยียนอยู่ในสภาพย่ำแย่ และเซี่ยซานกลัวว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ

หรงเชินเหลือบมองเซี่ยซานเบา ๆ แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นองครักษ์ลับก็กลับมา

“ท่านอ๋อง พาม้ากลับมาได้แล้วพะยะคพ พบเหล็กนี้อยู่บนหลังม้า ม้าได้แต่ตรงไป เลี้ยวไม่ได้ " องครักษ์ลับโยนสิ่งของที่พบบนตัวม้าของจวนฉางลงบนพื้น...

ก่อนที่หรงเชินจะจากไป เขาก็ก้มลงและหยิบกุญแจเหล็กขึ้นมา แต่ยังคงมีคราบเลือดติดอยู่

องครักษ์ลับกล่าวว่า: "คนขับจะต้องตัดหางม้าส่วนหนึ่งออกตอนที่กำลังจะเข้าเมือง ม้าตกใจกลัวและสูญเสียการควบคุมทันที เมื่อรวมกับแผ่นเหล็กนี้แล้ว มีคนวางแผนที่จะส่งรถม้าไป ที่ทะเลสาบหมิงหูพะยะคะ”

ใบหน้าของหรงเชินมืดลง: "คนขับล่ะ?"