บทที่ 777 องค์รัชทายานี่เก่งจริงๆเลย

"ตายแล้ว!"

ฮองเฮาเต๋ออพยักหน้า

จักรพรรดิเหยาขมวดคิ้วอย่างดุเดือด: "บังเอิญขนาดนี้เลยหรือ"

มีข่าวลือแพร่สะพัดจากวัดชิงเติ้งว่าพี่แม่นมใกล้ตัวพระชายาองค์รัชทายาทเสียชีวิตแล้ว จะบอกว่าพระชายาองค์รัชทายาทไม่ใช่คนทำ คงไม่มีใครเชื่อ!

“ข้าให้พระชายาองค์รัชทายาสวดมนต์อธิษฐานคัดพระคัมภีร์ให้กับจิ่งหลิน นางกล้าที่ก่อให้เกิดความวุ่นวายที่ใหญ่เช่นนี้ได้ นางต้องการทำอะไรกันแน่?” หลานเฉินเฟิงได้ไปสู้รบกับแคว้นเฉิน ก่อนที่เมืองชีจะถูกยึดคืน เขาปฏิบัติต่อหลานเฉินเฟิงยังคงอยู่ในสถานะรอดู

หาก หลานเฉินเฟิง เสียชีวิต ในสนามรบหรือ เสียเมืองชีไป ตำแหน่งพระชายารัชทายาของหลานวานเออร์ก็จะจบลง

ตอนนี้ที่เขาสามารถอนุญาตให้ หลานวานเออร์ ดำรงตำแหน่ง พระชายาองค์รัชทายาได้ เพียงแค่รอผลเท่านั้น

นางกล้าที่ไม่รู้จักกลับตัว

“ฝ่าบาท หม่อนฉันได้ส่งคนกลุ่มหนึ่งไป ยับยั้งพระชายาองค์รัชทายา ได้เปลี่ยนคนใกล้ตัวพระชายาองค์รัชทายาทิ้ง”

“เจ้าทำได้ดีมาก เฝ้ามองพระชายาองค์รัชทายยาให้ดี เอย่าให้นางได้ก่อนเรื่องอะไรอีก”

“หม่อนฉันเข้าใจแล้ว มีอีกอย่างหนึ่งที่หม่อนฉันอยากจะบอกฝ่าบาท” ฮองเฮาเต๋อพูดด้วยรอยยิ้ม “หม่อนฉันยังห้ามไม่ให้นางสนมในพระราชวังเข้าใกล้พระชายาองค์รัชทายาด้วย”

จักรพรรดิเหยาหยุดชั่วคราว ดวงตาของเขามืดลงแล้วถามว่า: "มีใครเคยใกล้ชิดกับพระชายาองค์รัชทายางั้นหรือ?"

“สามวันก่อน ซุนซูอี๋ออกจากวังและไปที่วัดชิงเติ้งเพื่อตามหาพระชาองค์รัชทายา หม่อนฉันรู้สึกว่า ในเมื่อให้พระชาองค์รัชทายาไปที่วัดชิงเติ้งเพื่อคัดพระคัมภีร์และอธิษฐานขอพร จะดีกว่าไม่ เพื่อไม่ให้บุคคลภายนอกไปรบกวนพระชาองค์รัชทายา เพื่อให้พระชายาองค์รัชทายาสงบสติอารมณ์และปฏิบัติธรรมดีๆ”

จู่ๆ จักรพรรดิเหยาก็เกิดอาการหงุดหงิด โบกมือแล้วพูดว่า "เรื่องนี้ฮองเฮาจัดการตัดสินใจเองก็พอ"

หลังจากพูดเช่นนั้น จักรพรรดิเหยาก็เดินออกจากตำหนักตงด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์เชิงลบ และกลับไปที่ตำหนักเฉียนชิง และให้ว่านฝู๋ปฏิเสธทุกคนที่มาที่ตำหนักเฉียนชิง และเปิดตำหนักตรวจพับ

ว่านฝู๋รู้ว่าจักรพรรดิกำลังหลบซุนซูอี๋!

ในขณะที่จักรพรรดิเหยาเดินออกมาจากตำหนักเจาหยาง ฮองเฮาเต๋อก็จ้องมองร่างที่จากไปของจักรพรรดิเหยา ความแวววาวในดวงตาของเธอหรี่ลงทีละน้อย และใบหน้าของเธอก็ค่อยๆ เย็นลง!

ฮองเฮาเต๋อหันศีรษะและมองไปที่ภายในพระที่นั่ง จากนั้นจึงหันหลังกลับเดินไปที่ศาลาชิงหลิง!

และยังได้อพยพหมอหลวงออกจากภายในพระที่นั่ง เหลือเพียงไป๋ชิงหลิงและหรงเยี่ยเท่านั้น

ในเวลานี้ ไป๋ชิงหลิงกำลังนั่งอยู่ข้างเตียงและพูดด้วยความโกรธ: "ทุกคนออกไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นอีกละ"

ชายบนเตียงยังคงไม่ลืมตาขึ้นมา

ไป๋ชิงหลิงเข้าใจแล้วว่า เขาต้องการให้เธอออกไปด้วยเช่นกัน ไม่ต้องการพบเธอ

“ได้ ข้าออกไป!” เธอลุกขึ้นยืนกำลังจะจากไป ชายที่นิ่งไม่ไหวติง รีบยกมือขึ้นคว้าข้อมือเธอ ดึงเธอกลับ แล้วกอดเธอ!

จากนั้นเสียงเรียกอันอ่อนโยนก็ดังขึ้น: "อย่าไป!"

“ท่านอย่ากอดข้านะ!” ไป๋ชิงหลิงผลักเขาออกไปด้วยความรังเกียจ กระโดดขึ้นจากเตียงแล้วตบเสื้อผ้าบนตัวเธอ ราวกับว่าเธอติดเชื้อไวรัสร้าย

ดวงตาของหรงเยี่ยจ้องมองเธอครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: "ข้าสกปรกมากเลยหรือ?"

“องค์รัชทายาทรงโปรดปรานนางกำนัลห้าคนในครั้งเดียว ยังไม่พออีกหรือ?”

เขาค่อยๆนั่งขึ้นและเห็นว่าสีหน้าของเธอไม่ค่อยดี แต่เขาไม่รู้สึกถึงการแก้แค้นที่เขาคาดหวังไว้

เธอไม่ร้องไห้หรือโวยวายและไม่ได้พูดอย่างบ้าคลั่งว่าเธอต้องการจากเขาไป ความรู้สึกนี้เหมือนกับหมัดที่ตบฝ้ายทำให้เขาไม่มีแรงอย่างมาก

เมื่อเขาได้ยินเธอพูดว่า "ข้าไป" หรงเยี่ยก็ยอมประนีประนอม

เขาไม่อยากเป็นแบบนี้กับเธออีกต่อไป เขาอยากให้พวกเขาย้อนเวลากลับไป อยากกอดเธอนอน อยากเห็นลูกๆ เติบโตไปพร้อมกับเธอ อยากจับมือเธอและร่วมสุขร่วมทุกข์...

“ข้าไม่ได้โปรดปรานพวกนาง!” เสียงของเขาหนักแน่นเล็กน้อยแต่อ่อนแอและซีดเซียว: “น้องแปดสามารถเป็นพยานได้”

“น้องแปดเมาแล้วหมดสติไปแล้ว ท่าให้คนขี้เมามาเป็นพยานให้ท่าน องค์รัชทายานี่เก่งจริงๆเลย”

เมื่อหรงเยี่ยเผชิญกับคำพูดที่รุนแรงของเธอ เขาไม่ตื่นเต้นเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป