บทที่ 778 จิ่งหลิน เจ้าลืมตาดูแม่หน่อย

“ข้าสัญญากับ หยางสวี่อี้ว่าจะเป็นฮองเฮาของเขาสามวัน วันรุ่งขึ้นหลังจากที่เขาพาข้ากลับไปที่ ตำหนักเฉิน เขาก็เตรียมพิธีมอบตำแหน่งฮองเฮา แต่ข้าปฏิเสธไป ข้าปฏิเสธที่จะให้เขาแตะตัวข้า และเขาก็ไม่ทำสิ่งที่เกินไปกับข้า เมื่อเห็นว่าข้าขัดแย้งต่อเขา เขาจึงยกเลิกพิธีและปล่อยข้าไปในวันนั้นเลย”

“ด้วยความแข็งแกร่งของหยางสวี่อี้ หากต้องการบังคับให้ข้าอยู่ในตำหนักเฉินและเป็นฮองเฮาของเขา ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำของท่านอาจไม่สามารถออกจากแคว้นเฉินได้ เกรงว่าตอนนี้ข้าคงเป็นผู้หญิงของเขาแล้ว แทนที่จะกลับมาอยู่ที่นี่แล้วยืนดูลุกตัวเองนั้นถูกคนอื่นวางยาพิษ”

ไป๋ชิงหลิงยืนขึ้นขณะที่เธอพูด

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็ยกกระโปรงขึ้นแล้วก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว: "ที่เดียวที่เขาแตะข้า คือตรงนี่!"

เธอยกมือขึ้น แตะริมฝีปากของเธอเบา ๆ น้ำตาไหลเป็นประกายในดวงตาของเธอ จากนั้นหันหลังกลับและวิ่งออกจากตำหนักเจาหยางอย่างรวดเร็ว

หรงเยี่ยเรียกเธอจากด้านหลัง: "เจ้ากลับมา!"

ไป๋ชิงหลิงปิดประตำหนักเจาหยางด้วยเสียง "ปัง" และออกจากสถานที่ที่นั้นอย่างรวดเร็ว

เธอบอกแล้วว่า เธอบอกเขาทุกอย่างไปแล้ว แต่เธอก็รู้สึกว่าความไว้วางใจระหว่างพวกเขาถูกทำลายลงอย่างรุนแรง

ไม่มีทางย้อนกลับและซ่อมแซมได้อีกแล้ว

หรงเยี่ยนั่งบนพื้นและเฝ้าดูเธอจากไป และตัวเขาเองก็นั่งอยู่บนพื้นอย่างทำอะไรไม่ถูก

เสี่ยวเกอวิ่งเข้ามาและตะโกน: "โอ้ พระเจ้า ทำไมฝ่าบาทจึงนั่งอยู่บนพื้น? ใครก็ได้ มาช่วยหยุงฝ่าบาทลุกขึ้นเร็ว ๆ !"

เสี่ยวเกอและขันทีหลายคนช่วยยกหรงเยี่ยขึ้นจากพื้นไปที่โซฟา

ไป๋ ชิงหลิง ไม่ได้กลับไปที่ศาลาชิงหลิง ทันทีหลังจากออกไป เธอก็เดินไปที่ทะเลสาบเทียมในตำหนักตงและปรับอารมณ์ของเธอก่อนจะกลับไปที่ศาลาชิงหลิง

เธอผลักเปิดประตูห้องที่หรงจิ่งหลินอาศัยอยู่

หน้าต่างในห้องเปิดออกอยู่เล็กน้อย และเมื่อเธอผลักประตูออก ลมก็พัดใส่หนังสือบนโต๊ะ

สายตาของไป๋ชิงหลิงจ้องมองไปที่ขาตั้งธูปที่วางอยู่บนโต๊ะ ขาตั้งธูปถูกย้ายไปที่มุม

เธอหันกลับไปถามหยุนหยิน: "ใครเคยเข้ามาในห้องนี้"

หยุนหยินกล่าวว่า "นางสนม ห้องขององค์ชายมีบ่าวคอยเฝ้าอยู่เสมอ และไม่มีใครเข้ามาในห้องขององค์ชายเลย"

ไป๋ชิงหลิงขมวดคิ้วลึกขึ้น เธอก้าวข้ามธรณีประตู ให้หยุนหยินออกไป และปิดประตูด้วยตัวเอง

เธอเดินไปที่โต๊ะ

เธอจัดโต๊ะของหรงจิ้งหลินด้วยตัวเอง และเธอก็รู้แน่ชัดว่าของต่างๆ วางอยู่ที่ไหน

ก่อนที่เธอจะพาไป๋ชงเซิงออกจาก ศาลาชิงหลิง เธอก็ได้เก็บปากกาหมึกที่ ไป๋ชงเซิง เคยเล่นแล้วด้วย ตอนนี้หมึกถูกบดใหม่และปากกาก็มีร่องรอยการใช้งานแล้ว...

เนื่องจากหยุนหยินบอกว่าไม่มีใครเคยเข้ามา คงมีแค่คนในห้องนี้ที่สัมผัสสิ่งของได้

เมื่อเธอนึกถึงสิ่งนี้ ไป๋ชิงหลิงก็รีบเดินไปที่เตียงแล้วเปิดม่าน

หรงจิ่งหลินยังคงนอนอยู่บนเตียงโดยหลับตาอยู่

แต่เธอสามารถพูดได้อย่างมั่นใจเลยว่าเธอเป็นคนที่เก็บปากกานั้นเอง ไป๋ชงเซิงก็ไปสำนักแล้ว และเป็นไปไม่ได้ที่บ่าวจะสัมผัสสิ่งของของนายท่านได้อย่างง่ายดาย

นั่นก็คือ ไแ๋จิ่งหลิน ตื่นขึ้นมาสัมผัสมันเอง! !

เธอเอื้อมมือออกไปเปิดผ้าห่มอย่างรวดเร็ว และเห็นหรงจิ่งหลินถือหนังสืออยู่ในมือของเขา...

ไป๋ชิงหลิงก็ตกตะลึงกับฉากนี้เช่นกัน เธอตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า: "จิ่งหลิน ลูกตื่นแล้วใช่ไหม?"

เธอวางมือบนหลังมือของหรงจิ่งหลิน: "ถ้าตื่นแล้ว ก็ลืมตาดูแม่หน่อย แม่อยากได้ยินสิยงพูดของลูก"