บทที่ 779 หลินเออร์เติบโตแล้ว

หรงจิ่งหลินส่ายหัวทันที เขาออกมาจากอ้อมแขนของไป๋ชิงหลิง มองไป๋ชิงหลิงด้วยสายตาแน่วแน่แล้วพูดว่า "เสด็จแม่ ข้าไม่อยากได้ยินท่านพูดว่า ท่านจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง"

ไป๋ชิงหลิงตกตะลึงเล็กน้อย

“ ข้าอยากได้ยินเสด็จแม่พูดว่า ท่านจะไม่มีวันทิ้งข้าและเซิงเอ๋อร์”

หัวใจของไป๋ชิงหลิงกระตุกอีกหลายครั้ง

หรงจิ่งหลินจับมือนางไว้แน่นเล็กน้อย"เมื่อหลินเอ๋อร์โตขึ้น จะปกป้องเสด็จแม่ให้ดี นอกจากนี้ยังหวังว่าเสด็จแม่จะติดตามหลินเอ๋อร์ไปตลอดชีวิตในวัยเด็กและเฝ้าดูหลินเอ๋อร์จนแต่งงานและมีลูกได้ไหม?”

น้ำตาก็ไหลออกมาจากดวงตาที่มีน้ำตาคลอของเขา

ไป๋ชิงหลิงรีบก้มศีรษะลง ปิดตาของเขาแล้วพูดว่า "ข้าขอโทษ"

ครั้งหนึ่งนางเคยคิดที่จะทิ้งทั้งสองไว้กับองค์รัชทายาท

แล้วอยู่ให้ห่างจากสถานที่แห่งความถูกและผิดนี้

แต่นางคิดผิด

นางเห็นแก่ตัวที่คิดแบบนี้

เด็กๆ โหยหาความรักของนาง ซึ่งหรงเยี่ยทำให้ไม่ได้

นางไม่สามารถเติมเต็มความรักที่หรงเยี่ยมอบให้พวกเขาด้วยตัวนางเองได้ นับตั้งแต่วินาทีที่นางและหรงเยี่ยมีเลือดเนื้อเชื้อไขสองคนนี้ นางและ หรงเยี่ยก็แยกกันไม่ออกอีกแล้ว

หร่งจิงลินเอื้อมมือออกไปและเอามือที่ปิดหน้าของไป๋ชิงหลิงออกไป: "เสด็จแม่ พระราชวังแห่งนี้เต็มไปด้วยอันตราย มีคนมากมายซ่อนตัวอยู่ในความมืดและพยายามจะฆ่าพวกเรา ตำแหน่งปัจจุบันของเสด็จพ่อไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ แต่... แต่เขาต้องทำให้เสด็จแม่ปลอดภัยด้วยตำแหน่งที่สูงสุดเท่านั้น”

ไป๋ชิงหลิงสัมผัสใบหน้าของหรงจิ่งหลินแล้วถามว่า “พ่อของเจ้าบอกอะไรเจ้าอีกบ้าง?”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่บอกลูกว่าให้ซ่อนตัวไว้ให้ดี อย่าให้ใครรู้ว่าข้าฟื้นแล้ว และอย่าบอกเสด็จแม่ด้วย เกรงว่ามันจะไม่ดีต่อเสด็จแม่ แต่ใครจะรู้ว่าเสด็จแม่จะ...มองออก" เขาเขินอายเอามือลูบๆจมูกตนเอง

“เสด็จแม่ เมื่อตอนที่ข้าฟื้น มีเพียงท่านและเสด็จพ่อเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ แม้แต่เซิงเอ๋อร์ก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ ท่านต้องไม่ออกไปบอกข้างนอกเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นจักรพรรดิจะคิดอย่างแน่นอนว่าท่านสั่งให้เด็กทำ และเมื่อถึงเวลานั้นเขาจะยัดความผิดเพื่อลงโทษท่านตามอำเภอใจ”

“พ่อบอกว่าเสด็จปู่แก่แล้วและสมองก็แย่ลงเรื่อยๆ เขาเชื่อฟังแต่ผู้หญิงในวังหลังทั้งวันบอกลูกๆ ให้ยอมเสด็จปู่ และเอาใจเขาให้มากขึ้น เสด็จแม่ไม่ควรเผชิญหน้ากับเสด็จปู่ ท้ายที่สุดแล้วตอนนี้ เสด็จปู่ก็ยังคงเป็นจักรพรรดิ หากท่านถูกเอาเปรียบข้างนอก ก็กลับมาบอกเสด็จพ่อและให้พ่อกำจัดมันออกไป”

เมื่อนางได้ยินสองประโยคถัดมา ไป๋ชิงหลิงก็หัวเราะเบา ๆ: "เจ้าไม่กลัวว่าเสด็จพ่อของเจ้าจะตีเจ้า ถ้าเขาได้ยินเจ้าพูดอย่างนั้น"

“เสด็จพ่อของข้าขอให้ข้าบอกเสด็จแม่”

การแสดงออกบนใบหน้าของไป๋ชิงหลิงแข็งค้างและนางก็พูดว่า "เจ้าจะนอนไปอีกนานแค่ไหน?"

“ลูกไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้จนกว่าจะได้กินยาแก้พิษที่มีฤทธิ์กัดกร่อนในทารก ด้วยวิธีนี้ เสด็จปู่จะจดจำตลอดไปว่าเป็นชายาองรัชทายาทที่ทำให้ข้าเป็นแบบนี้!” หรงจิ่งหลินกล่าว

ไป๋ชิงหลิงหยิบหนังสือขึ้นมาจากข้างๆ แล้วพูดว่า: "ต่อจากนี้ไป เสด็จแม่จะมาอ่านหนังสือให้เจ้าฟังทุกวัน เจ้าต้องจำไว้ว่าเจ้าสามารถลุกขึ้นมาฝึกคัดลายมือได้ก็ต่อเมื่อแม่อยู่ใกล้ๆ เท่านั้น เมื่อตอนที่แม่ไม่อยู่ในห้องก็ฝึก็พักผ่อนเยอะๆ บนเตียงนะ"

“แม่ ข้าเข้าใจแล้ว!” หรงจิ่งหลินรีบวิ่งไปหาไป๋ชิงหลิงอีกครั้ง กอดร่างของนางไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง และพูดด้วยเสียงแผ่วเบา: “แม่ อาหลินคิดถึงท่านมาก”

ไป๋ชิงหลิงกลั้นน้ำตา มองดูเด็กในอ้อมแขนของนาง แล้วพูดเบา ๆ ว่า "แม่ก็เองคิดถึงอาหลินมากเช่นกัน!"

พระราชวังเฉียนชิง!

ฉางเล่ออันมาส่งอาหาร แต่วั่นฝูหยุดไว้ก่อน

ในเวลาเดียวกัน ไป๋ชงเซิงก็จงใจเดินไปรอบๆ จากสำนักศึกษา ไปยัง ตำหนักเฉียนชิง และพูดกับวั่นฝู "ว่านกงกง ข้ามาที่นี่เพื่ออ่านบทกวีและเขียนอักษรคัดลายมือถึงเสด็จปู่ โปรดช่วยข้าแจ้งเสด็จปู่ด้วย"

ทันทีที่ไป๋ชงเซิงพูดจบ องค์หญิงล่วนอี้ก็เข้ามาทักทายเช่นกัน