บทที่ 780 ลายมือของเจ้าน่าเกลียดมากนะ

ภายในพระราชวัง.

ไป๋ซงเซิงอ่านบทกวีสิบบทในคราวเดียว ใบหน้าที่เคยตึงเครียดในตอนแรกของจักรพรรดิเหยาเริ่มสงบลงอย่างช้าๆ และเขาก็มองไป๋ซงเซิงซึ่งแต่งตัวเหมือนตุ๊กตานำโชคอีกครั้ง

“เจ้าก้าวหน้าไปมากในเวลาเพียงไม่กี่วัน” จักรพรรดิเหยาค่อนข้างผิดหวังกับผลงานทางการเรียนวิชาการของไป๋ซงเซิง เคยขอให้เขาท่องบทกวีมาก่อน แต่ก็มักจะท่องผิดครึ่งหนึ่งในสี่ประโยคเสมอ

วันนี้ข้าจำบทกวีสิบบทได้ในคราวเดียว

บทที่

สิ่งนี้ล้มล้างความเข้าใจของจักรพรรดิเหยาเกี่ยวกับไป๋ซงเซิงไปจนหมด

ไป๋ซงเซิงกล่าวว่า: "นางสนมไป๋เป็นคนสอนข้าเรื่องนี้ นางสนมไป๋แต่งบทกวีเหล่านี้เป็นเพลงและสอนให้ข้าร้องเพลง!"

“โอ้!” จักรพรรดิเหยาเลิกคิ้วและขมวดคิ้วเล็กน้อย: “แล้วทำไมไม่ร้องเพลงให้ข้าฟังบ้างล่ะ?”

“หากฝ่าบาททรงประสงค์จะฟัง แล้วข้าก็จะร้องเพลงนั้นให้ท่านฟัง” หลังจากพูดเช่นนั้น ไป๋ซงเซิงก็หันไปหาอาลู่แล้วพูดว่า “อาลู่ เจ้าร้องเพลงร่วมกับข้าสิ”

“ขอรับองค์หญิง!”

บทกวีแรกที่ทั้งสองร้องเรียกว่า "อรุณแห่งวสันตฤดู" หลังจากร้องเพลง "อรุณแห่งวสันตฤดู" พวกเขาก็ร้องเพลง "คำคืนอันเงียบสงบ" และพวกนางก็รวมพระสูตรไว้ในสามบทเพลงด้วย

หนึ่งเพลง สิบบทกวีบวกพระสูตรสามเรื่อง ยังคงยาวนิดหน่อย แต่สำหรับหูของจักรพรรดิเหยา มันไม่น่าเบื่อเลย ตรงกันข้าม มันช่วยบรรเทาอารมณ์หดหู่ของเขาได้เป็นเวลานาน

การร้องเพลงหยุดลง และเสียงเรียกอันนุ่มนวลของไป๋ซงเซิงก็ดังขึ้น: "เสด็จปู่ ข้าเสียงดีไหม?"

“เสียงดีๆ!” จักรพรรดิเหยามีรอยยิ้มบนใบหน้า

ไป๋ซงดซิงยังหัวเราะและพูดว่า: "แล้วถ้าเซิงเอ๋อร์จะมาที่นี่ทุกวันเพื่อร้องเพลงให้เสด็จปู่ ท่านต้องการไหม?"

จักรพรรดิ์เหยาวางเจ๋อจื่อไว้ในมือแล้ว โบกมือให้ไป๋เซิงแล้วพูดว่า "มาหาข้า ข้าจะข่วยเจ้าทำการบ้าน และต่อไปก็กลับมาหาข้าเพื่อร้องเพลงบทกวีอีกนะ"

“เจ้าค่ะ!” ไป๋ซงเซิงยืนขึ้นและเดินไปหาจักรพรรดิเหยาอย่างรวดเร็ว

จักรพรรดิเหยาอุ้มนางไปที่เก้าอี้มังกรและนั่งเป็นแถว

เขายื่นแผ่นกระดาษคัดลายมือที่เขาเตรียมไว้สำหรับหรงจิ่งหลินให้กับไป่ซงเซิง: "ลายมือของเจ้าน่าเกลียดเกินไป ข้าหวังว่าเจ้าจะทำงานให้หนักขึ้นนะ"

“หลังจากที่นางสนมไป๋กลับมาที่วัง นางก็เตรียมแบบอักษรให้สำหรับเซิงเอ๋อร์ด้วย”

จักรพรรดิเหยาขมวดคิ้วอีกครั้งและคิดกับตัวเอง: เป็นนางสนมไป๋อีกแล้ว

ไป๋ชิงหลิงสามารถสอนเด็กที่เบื่อหน่ายกับการไปโรงเรียนแบบนี้ได้ด้วย

เดิมทีเขาคิดว่า ไป๋ชิงหลิงรู้เพียงทักษะทางการแพทย์และไม่มีประโยชน์

“อย่างไรก็ตาม ลายมือของเสด็จพี่ก็เหมือนกับลายมือของเสด็จปู่ ข้าชอบมันมาก”

จักรพรรดิเหยารู้สึกตัว และม้วนอักษรวิจิตรในมือของเขาก็ถูกไป่ซงเซิวเอาไป

จักรพรรดิเหยาอารมณ์ดีหลังจากถูกนางออเอ้อน และเขาก็ใจดีกับไป๋ซงเซิงมากขึ้นอีกเล็กน้อย: "เจ้าเด็กน้อย นางสนมไป๋พึ่งกลับมาได้ไม่กี่วัน ก็เรียนรู้ที่จะประจบเจ้าเสียแล้ว"

“เสด็จปู่ ท่านพูดผิดแล้ว” ไป๋ซงเซิงจ้องไปที่จักรพรรดิเหยาด้วยดวงตากลมโตและพูดว่า “สิ่งที่ เซิงเอ๋อร์กลัวคือการประจบประแจง!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า” จักรพรรดิเหยาอดหัวเราะไม่ได้

ในช่วงเวลาที่ ไป๋ซงเซิงอยู่ในพระราชวังเฉวียนชิงเสียงหัวเราะของจักรพรรดิเหยาจะดังออกมาให้ได้ยินเป็นครั้งคราว

จนวั่นฝูที่กำลังถือซุปอยู่ ไม่กล้ารบกวน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ไป๋ชงเซิงปีนลงจากเก้าอี้มังกรอย่างได้สติและพูดว่า: "เสด็จปู่ ข้าแอบออกมาหาท่าน ข้าต้องกลับไปที่โรงเรียน ถ้าท่านอาจารย์อันไม่เห็นหลาน เขาจะตีมือของข้าอีกครั้งแน่นอน”

“แล้วทำไมยังไม่รีบไปอีดล่ะ?” รอยยิ้มของจักรพรรดิเหยาไม่หยุดเลย

"เจ้าค่ะ!"

หลังจากที่ไป๋ซงเซิงจากไปแล้ว รอยยิ้มของจักรพรรดิเหยาก็หายไปทันที และเขาก็หันไปมองที่วั่นฝู

วั่นฝูรีบหยิบซุปที่เย็นขืดขึ้นมาแล้วพูดว่า "ฝ่าบาท นี่คือซุปที่ซุนซูยี่ส่งมา แต่ตอนนี้มันเย็นชืดเสียแล้ว"

"เอามันมา."

"พะยะค่ะ!"

ไป๋ซงเซิงเดินออกไปและเห็นหลวนอี๋ยังคงยืนอยู่นอกห้องโถงและร้องด้วยความดีใจ: "เสด็จป้า!"

หลวนอี๋เดินเข้าไปจับมือของไปษซงเซิง: "เจ้ามาแล้ว ข้าได้ยินเสียงหัวเราะของเสด็จปู่ของเจ้าด้านนอกพระราชวัง เจ้าพูดอะไรที่ทำให้เสด็จปู่ของเจ้าหัวเราะอย่างมีความสุขมากขนาดนั้นน่ะ"

ทั้งสองเดินจับมือกันพูดคุยกัน