บทที่ 781 นรกของหลวนอี๋

หลวนอี๋กลั้นลมหายใจและมองลอดไปทางตะแกรงหน้าต่างที่มีผู้ชายกลุ่มหนึ่งล้อมรอบผู้หญิงอยู่ข้างใน

หลวนอี้ปิดปากของนางโดยไม่รู้ตัวและถอยหลังไปหลายก้าว ขณะที่นางกำลังจะหันหลังกลับ และจากไป จู่ๆ ผมของนางก็ถูกดึงอย่างแรง!

"อ๊า--"

ชายคนนั้นปิดปากและจมูกของนางแล้วลากนางเข้าไปในห้องโถง

ผู้หญิงที่นอนอยู่ใต้ชายคนนั้นค่อยๆ หันกลับมา และสายตาของนางก็จับจ้องไปที่หลวนอี๋

หลวนอี๋ก็มองดูนางเช่นกัน

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากแม่ของเสิ่นโหรวเม่ย นางอู่!

นางอู่รู้สึกประหลาดใจที่เห็นหลวนอี๋ปรากฏตัวในตำหนักเย็น แต่นางก็ตื่นตระหนกมากเช่นกัน นางหยิบเสื้อผ้าบนพื้น คลุมไว้บนร่างเปลือยเปล่า แล้วเดินไปหาหลวนอี๋

จากนั้นก็นั่งยองๆ ต่อหน้านาง เอื้อมมือไปบีบแก้มของหลวนอี๋ และพูดอย่างชั่วร้าย: "ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง องค์หญิงหลวนอี๋!"

หลวนอี๋พยายามดิ้นรน แต่คนที่อยู่ข้างหลังนางกลับล็อกมือของนางไว้ด้านหลัง ทำให้นางไม่สามารถขยับได้

“เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ? ที่นี่คือพระราชวังนะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับข้าล่ะ”

“ก็เพราะที่นี่คือวัง พระราชวังใหญ่โตมาก องค์จักรพรรดิคงไม่คาดคิดมาก่อนว่าองค์หญิงหลวนอี๋จะบุกเข้าไปในตำหนักเย็น ในพระราชวังแห่งนี้การที่จะซ่อนคนหรือศพมันช่างง่ายดายนัก เอาล่ะลองดูสิ อย่างเช่นข้า ข้าก็ไม่ใช่คนที่เสด็จพ่อของเจ้าซ่อนตัวไว้ในวังหรอกเหรอ?” ใบหน้าของนางอู่ดุร้ายและบิดเบี้ยว

นับตั้งแต่ได้รู้เกี่ยวกับการตายของลูกสาวของนาง เสิ่นโหรวเม่ย ความเกลียดชังของนางอู่ที่มีต่อราชวงศ์ก็เพิ่มมากขึ้นทุกวัน

นางเกลียดองค์รัชทายาทที่ปฏิเสธที่จะแต่งงานกับลูกสาวของนางเป็นเวลาหลายปี

นางเกลียดอ๋องเฉิน และไม่รู้จักดูแลทะนุถนอมลูกสาวของนางให้ดีหลังจากแต่งงานกับเขาแล้ว

นางเกลียดไป๋ชิงหลิง ที่รูปร่างหน้าตาของนางดึงดูดความสนใจของท่านอ๋องทั้งหลาย จนทำให้ลูกสาวของนางแต่งงานเข้าตำหนักของอ๋องหรงไม่ได้

นางเกลียดหลวนอี๋ ที่ทให้ำเรื่องยุ่งยากและดูถูกลูกสาวของนางตลอดหลายปีที่ผ่านมา

นางเกลียดจักรพรรดิ์ที่กักขังนางไว้ในตำหนักเย็น ทำให้นางไร้ตัวตนและกลายเป็นเครื่องมือในการระบายความปรารถนาของเขา

การปรากฏตัวของหลวนอี๋ทำให้ความเกลียดชังที่สะกดในหัวใจของนางพรั่งพรูเข้ามาในจิตใจอย่างท่วมท้น

พระเจ้าปฏิบัติต่อนางดีจริงๆ

นางมาที่สถานที่เงียบสงบแห่งนี้ด้วยตัวเองจริงๆ

องครักษ์ที่อยู่ด้านหลังแม่นางอู่ ล้วนแต่เป็นผู้ชายที่แม่นางอู่ เคยแอบพบเมื่อนางเบื่อหน่ายในตำหนักเย็น ในนั้นมีขันทีสองคนที่เฝ้าประตูซึ่งนางติดสินบนไปแล้ว

หลวนอี๋กรีดร้อง: "ปล่อยข้าไป พี่เจ็ดของข้าจะฆ่าเจ้า"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!" จู่ๆ นางอู่ก็หันหน้าไปทางด้านหลัง: "ดูสิว่าใครอยู่ข้างหลังเจ้า"

หลวนอี๋จ้องมองคนที่จับนางด้วยดวงตาเบิกกว้าง

เมื่อกี้นั่นไม่ใช่สาวใช้ในวังที่นางไล่ตามหรอกหรือ?

"สาวใช้วัง" โค้งริมฝีปากของนางแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "องค์หญิง บอกข้าที เหตุใดท่านจึงไล่ตามข้า ท่านสามารถกลับไปที่ตำหนักเฟิงอี๋ของท่านได้ดีๆ หรือไม่ก็ไปที่ตำหนักตงเพื่อเล่นกับนางสนมไป๋ หรืออย่างอื่น เช่นหยอกล้อสุนัขและแมว ดอกไม้และต้นไม้ทุกชนิด ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของคนอื่น ไม่ต้องมาจบลงที่นี่ แต่ท่านกลับตะโกนโหวกเหวก ข้าไม่สามารถแต่งตัวอยู่ในวังและนอนหลับได้อีกต่อไป เป็นสนมของเสด็จพ่อเจ้า”

“เจ้าเป็นใคร เจ้ากล้ามาก!” หลวนอี๋ต่อต้านอย่างดุเดือด

นางอู่ถอดเสื้อผ้าของนางออกแล้วพูดว่า "หลวนอี๋ ตอนนี้เจ้าได้ค้นพบความลับของเราแล้ว งั้นก็อย่ากลับไปที่ตำหนักเฟิงอี๋อีก"

"เจ้าจะทำอะไร? ข้าขอเตือนเจ้าว่าพี่เจ็ดของข้าจะต้องตามหาข้าเจอแน่นอน และพวกเขาจะพบข้าแน่นอน..." หลวนอี๋ถูก "สาวใช้ประจำวัง" ปิดไว้อย่างรวดเร็วที่อยู่ข้างหลังนาง

นางอู๋เดินไปหาองครักษ์ชาย ลูบไล้ร่างกายของเขาแล้วพูดว่า "อย่ากังวล เราจะไม่ทิ้งเจ้าไว้ในวังอย่างแน่นอน พ่อของเจ้าฆ่าลูกสาวของข้า เม่ยเอ๋อร์ และพี่ชายคนที่แปดของเจ้าก็ทรยศข้าด้วย พี่เจ็ดของเจ้าสมควรตายมากกว่า เขาเล่นกับความรู้สึกของเม่ยเออร์และปฏิเสธที่จะแต่งงานกับนาง ตอนนี้เจ้าอยู่ในน้ำมือของข้าแล้ว เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถกลับไปเป็นองค์หญิงเหมือนเดิมได้ไหม”

ความรู้สึกหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนแล่นผ่านหัวใจของหลวนอี๋ นางเบิกตากว้างและพยายามดิ้นรนอย่างหนัก แต่ถูก "สาวใช้ในวัง" กุมตัวแน่นที่อยู่ข้างหลังนาง

"สาวใช้ในวัง" ยังคงใช้ลูกไม้สกปรกกับนาง ซึ่งทำให้นางรู้สึกรังเกียจมาก

นางอู๋กลับมาที่ข้างนาง คว้าผมของหลวนอี๋แล้วพูดว่า "เจ้าดูถูกข้าหรือเปล่า?"

“หลวนอี๋ เจ้าไม่ต้องมองข้าแบบนี้หรอก มันเป็นความผิดของพ่อเจ้าเองที่ทำให้ข้าเป็นแบบนี้ เขาบอกว่าข้าต้องอยู่ที่นี่เพื่อชดใช้ความผิดพลาดที่เม่ยเออร์ทำ”

“อย่างไรก็ตาม ราชวงศ์ของเจ้าลืมไปแล้วว่าเม่ยเออร์ต้องเจอกับความยากลำบากขนาดไหน พวกเจ้าแค่ฆ่านางโดยไม่เหลืออะไรให้ข้าเลย”