บทที่ 791 ข้าคิดว่าเจ้าตายไปแล้ว

“การโจมตีของจักรพรรดิเฉินรุนแรงมาก ข้าต้องไปที่นั่นเพื่อช่วยพี่ชายของข้า พรุ่งนี้ข้าจะไปที่วังเพื่อขอคำสั่ง รอข้ากลับมา” จินจื่อเสวียนบีบใบหน้าของนางแล้วพูดว่า “สาวใช้ในวังคนนั้นเป็นคนของข้า นางฉลาดมาก เจ้าควรให้นางอยู่ข้างกายและใช้ประโยชน์จากนาง เหอเฟยในวังผู้นั้นเจ้าควรอยู่กับนางให้มาก นางก็สามารถช่วยเจ้ากำจัดอุปสรรคที่อยู่ข้างหน้าได้”

“อืม”

ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านนอกตำหนักร้าง

“มีเสียงคนอยู่ข้างใน เข้าไปดูหน่อย！”

เป็นหน่วยลาดตระเวนของทหารองครักษ์เหยี่ยวดำ ตอนนี้วังได้เข้าสู่ขั้นตอนการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดแล้ว กองกำลังทหารองครักษ์เหยี่ยวดำก็ไม่ยอมปล่อยผ่านอะไรไปแม้แต่นิดเดียว

จินจื่อเสวียนขมวดคิ้วและพูดว่า “พวกเขาได้ล้อมรอบตำหนักร้างไว้แล้ว คงต้องลำบากเจ้าครู่หนึ่งแล้ว”

หลังจากพูดจบ ก่อนที่ฉางเล่ออันจะฟื้นตัว ก็ถูกมือมีดของจินจื่อเสวียนทำให้สลบไป

เมื่อทหารองครักษ์เหยี่ยวดำเข้ามา จินจื่อเสวียนก็กระโดดลงไปในบ่อน้ำร้างที่อยู่ใกล้ ๆ

“มีคนอยู่ที่นี่！” ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำเดินเข้ามา และเข้ามาข้างกายฉางเล่ออัน และพลิกร่างของฉางเล่ออัน

อิงซายืนอยู่ข้าง ๆ หรี่ตาของเขาอย่างเงียบ ๆ แล้วพูดว่า “ซุนชูอี๋”

“นางหมดสติไป”

อิงซาหันกลับมา เขากวาดสายตาไปรอบ ๆ ตำหนักร้างและพูดว่า “พวกเจ้าเฝ้าอยู่ที่นี่ และพาซุนชูอี๋กลับไปที่ตำหนักฟางฮวา”

ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำสามคนอยู่ในตำหนักร้าง และมีหญิงคุ้มกันคนหนึ่งพาฉางเล่ออันกลับมาที่ตำหนัก

อิงซาก็รีบนำข่าวมาบอกหรงเยี่ยด้วย

หรงเยี่ยยกริมฝีปากบางขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดว่า “จับตาดูตำหนักผุพังนั้นให้ดี แล้วให้อ๋องเฉินตรวจสอบทหารองครักษ์จินอู เพื่อดูว่ามีคนเท่าไร！”

“พ่ะย่ะค่ะ！”

ในวันรุ่งขึ้น ซุนชูอี๋จากตำหนักฟางฮวาสร้างความวุ่นวายแขวนคอตัวเอง

ทันใดนั้นก็มีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วพระราชวัง ว่ามีโจรคุกคามหญิงสาวในพระราชวัง ซึ่งทำให้นางสนมในวังหลังตื่นตระหนก

หลังจากที่หลวนอี๋ตื่นขึ้นมา นางก็ส่งเสียงร้องหาหวู่โป๋หย่วน ดังนั้นไป๋ชิงหลิงจึงพานางไปที่สำนักหมอหลวง

แต่หมอหลวงฮั่วดูแลอาการบาดเจ็บของหวู่โป๋หย่วนด้วยตัวเอง อาการบาดเจ็บที่ศีรษะนั้นร้ายแรงที่สุด แต่หมอหลวงฮั่วก็จัดการได้ดี

เมื่อตื่นขึ้นเขาจะรู้สึกเวียนหัว แต่ไม่มีอาการไม่สบายอื่นใด

เมื่อหลวนอี๋เดินเข้าไปในสำนักหมอหลวง หวู่โป๋หย่วนก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

เขากำลังดื่มยา

เมื่อหลวนอี๋เดินเข้าไปในห้องโถงตำหนักและเห็นเขา เธอก็รีบวิ่งไปข้างหน้าและกอดเขาไว้

หวู่โป๋หย่วนตกใจ และทิ้งยาในมือลงบนพื้น “อุ๊ย” และตะโกน “องค์ องค์ องค์……องค์หญิง ท่าน ท่าน ท่าน……ทำอะไร……ท่านรีบปล่อยข้า ข้าปวดหัว”

หลวนอี๋ร้องไห้หนัก “ข้าคิดว่าเจ้าตายแล้ว！”

“เจ้าโง่หรือ แค่ไม้เท้าอันนั้นจะสามารถฆ่าข้าได้！” หลังจากพูดจบ หวู่โป๋หย่วนก็กุมศีรษะส่งเสียง “ฟู่” “เจ้าปล่อยข้าก่อน จับข้าแบบนี้ทำให้ข้ารู้สึกอึดอัดมาก”

ในความทรงจำของเขาหลวนอี๋ชอบแกล้งเขา และเล่นกับเขาเพื่อความสนุกสนาน แต่นางไม่เคยกอดเขาเหมือนตอนนี้

และหวู่โป๋หย่วนยังคงไม่รู้ว่า หลังจากหลวนอี๋กลับมา ก็ได้รับการกระตุ้นเป็นอย่างมาก และรู้จักเพียงหวู่โป๋หยวนเท่านั้น

บางครั้งก็นึกถึงไป๋ชิงหลิงและไป๋ชงเซิง

ดังนั้น เมื่อหลวนอี๋เห็นหวู่โป๋หย่วน นางจึงไม่ปล่อยเขาไปทันที นางพิงหน้าอกของเขาและร้องไห้ไม่หยุด

หวู่โป๋หย่วนหันไปมองไป๋ชิงหลิง และขอความช่วยเหลือจากไป๋ชิงหลิง “นางสนมไป๋ ช่วยข้าด้วย！”

“คุณชายหวู่ ตอนนี้องค์หญิงรู้จักเพียงเจ้าเท่านั้น” ตอนนี้ไป๋ชิงหลิงเข้าใจอาการป่วยของหลวนอี๋แล้ว

หวู่โป๋หย่วนช่วยนางจากถ้ำหมาป่า สำหรับหลวนอี๋แล้ว เขาเป็นคนดี

หากอยากให้อาการของหลวนอี๋ดีขึ้น เกรงว่ายังต้องให้หวู่โป๋หย่วนร่วมมือกับนาง

หวู่โป๋หย่วนดูสับสน “หมายความว่ายังไง？”

“ก็อย่างที่เจ้าเห็นตอนนี้ หลังจากที่องค์หญิงกลับไปที่ตำหนักเฟิงอี๋ นางก็ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ เซิงเอ๋อร์และข้าต้องใช้ความพยายามเล็กน้อย เพื่อให้เจ้าหญิงลดความระมัดระวังลง”

“ตอนนี้ดูเหมือนว่า องค์หญิงจะเชื่อใจเจ้ามาก เจ้าต้องร่วมมือกับข้าเพื่อช่วยองค์หญิงให้พ้นจากเงามืด”