บทที่ 792 คุณชายหวู่ เจ้ารีบหายเร็ว ๆ นะ

หมอหลวงรีบนำน้ำมาให้นางมาอย่างรวดเร็ว หวู่โป๋หย่วนรับน้ำไป แล้วยื่นไปยังริมฝีปากของหลวนอี๋

หลวนอี๋ยกน้ำขึ้นมาดื่มอึกใหญ่

ในน้ำนั้นมียาอยู่ด้วย แต่มันค่อนข้างหวาน ดังนั้นหลวนอี๋จึงดื่มหมดในคราวเดียว

ไป๋ชิงหลิงแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วพูดว่า “หลวนอี๋ คุณชายหวู่ยังได้รับบาดเจ็บ หากเจ้ากดเขาแบบนี้ มันจะทำให้เขาอึดอัด เจ้าอยากเล่นกับเขาหรือเปล่า”

สายตาของหลวนอี๋จ้องมองไปที่ศีรษะของหวู่โป๋หย่วนที่พันผ้าก๊อซสีขาว และตาข่ายที่หมอใช้ และนางก็ยืนขึ้นอย่างเชื่อฟังทันที “ข้าจะเชื่อฟัง！”

หัวใจของหวู่โป๋หย่วนกระตุกเล็กน้อย

ตอนนี้นางเชื่อฟังจริง ๆ แต่เขาไม่อยากให้นางเชื่อฟังขนาดนี้

เขาหวังว่านางจะเป็นเหมือนเมื่อก่อน วิ่งเล่นว่าว วิ่งปาโคลนใส่เขา ด่าเขาว่าคนโง่

แม้ว่าสายตาของนางจะไม่เคยมองเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียวก็ตาม

เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้น แตะหลังศีรษะของหลวนอี๋แล้วพูดว่า “องค์หญิง ต้องฟังพี่สะใภ้เจ็ด นางไม่มีทางทำร้ายท่าน ต่อไปนี้ถ้านางเอาขนมหวานให้ท่าน ท่านอย่าโยนทิ้งอีกนะ”

“ข้าจะไม่ทิ้งอีกแล้ว คุณชายหวู่ ขอให้เจ้าหายเร็ว ๆ และอย่าตาย” ความทรงจำในใจของหลวนอี๋ยังคงอยู่เฉพาะตอนที่นางถูกข่มเหงและหวู่โป๋หย่วนก็ปรากฏตัวขึ้นเพื่อช่วยนางเท่านั้น

ในที่นางรู้จัก มีเพียงคนดีและคนเลวเท่านั้น

เมื่อเผชิญหน้ากับคุณชายหวู่ นางก็สามารถฟื้นคืนสติได้แบบคนปกติขึ้นมาหน่อย

หวู่โป๋หย่วนหัวเราะเบา ๆ “ข้าสบายดี ไม่ตายหรอก ท่านไม่ต้องกังวล”

“ทำไมศีรษะเจ้าถึงเต็มไปด้วยของมากมายขนาดนี้ แกะออกให้ข้าดูหน่อย” หลังจากที่หลวนอี๋พูดจบ หมอหลวงฮั่วที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตกใจขึ้นมาทันที

เขารีบเดินไปข้างหน้า แล้วพูดเบา ๆ ว่า “องค์หญิง ท่านอย่าทำเช่นนี้เลย สิ่งที่อยู่บนศีรษะของคุณชายหวู่นั้น ใช้ห้ามเลือด ถ้าแยกออกจากกัน ศีรษะของคุณชายหวู่จะมีเลือดออกอีกครั้ง เมื่อถึงเวลานั้นเกรงว่ามันจะอันตรายถึงชีวิตจริง ๆ”

หมอหลวงฮั่วรู้ว่าไม่สามารถกระตุ้นหลวนอี๋ได้ จึงพูดเบา ๆ และช้า ๆ นี่เป็นขีดจำกัดของเขาแล้ว

หลวนอี๋จ้องไปที่หมอหลวงฮั่วเป็นเวลานาน ดวงตาของนางเต็มไปด้วยน้ำตา และอารมณ์ของนางก็ผันผวนเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น……เขาจะตายไหม？”

เมื่อเห็นว่าหลวนอี๋กำลังจะร้องไห้อีกครั้ง และอารมณ์ของนางไม่ดี สีหน้าของหมอหลวงฮั่วก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย และเขาก็หันไปหาไป๋ชิงหลิงเพื่อขอความช่วยเหลือ

พอแล้ว เขาไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว

หากพูดต่อไปอาจจะไปกระตุ้นองค์หญิงอีกครั้ง

หวู่โป๋หย่วนพูดก่อน “องค์หญิง ท่านอย่า อย่า อย่า……อย่าร้องไห้ ไม่ตายหรอก ไม่ตายหรอก หมอหลวงฮั่วแค่ก็แค่ใช้การเปรียบเทียบ ของสิ่งนี้ยังแยกออกจากกันไม่ได้ เมื่อแผลหายดีแล้ว ข้าจะแยกออกให้ท่านดู”

หลวนอี๋เข้าใจและพยักหน้าเป็นลูกไก่น้อย “ตกลง ตอนนี้ข้าจะยังไม่ดู”

นางยืนอยู่ข้างเขา จับมือข้างหนึ่งของเขาแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วพูดว่า “เจ้าสามารถอยู่ในวังเพื่อพักฟื้นได้อย่างสบายใจ เสด็จพ่อของข้าจะไม่ทำอะไรเจ้า”

เขามองลงไปที่มือของหลวนอี๋

ในระหว่างการต่อสู้ที่หอเยียนหลิวเมื่อวานนี้ มือของหลวนอี๋ยังคงได้รับบาดเจ็บ โดยเฉพาะที่ข้อมือซึ่งมีรอยบาดลึก

ดวงตาของเขามืดลง

เขาลดเสียงลงแล้วถามว่า “เจ็บไหม？”

หวู่โป๋หย่วนยกแขนเสื้อขึ้น แล้วแตะบนรอยแผล หลวนอี๋รีบดึงมือของนางกลับ ซ่อนไว้ข้างหลังนางแล้วพูดว่า “ตอนนี้ไม่เจ็บแล้ว”

เขามองเข้าไปในดวงของตานางด้วยความทุกข์ใจ “ลืมมันซะ ลืมเรื่องที่ไม่มีความสุขเหล่านั้นซะ”

“อืม！” หลวนอี๋ค่อย ๆ เงียบลง

นางหันกลับไปพูดกับไป๋ชิงหลิงและไป๋ชงเซิง “พี่สะใภ้เจ็ด โปรดพาเซิงเอ๋อร์ไปที่ตำหนักเรียนก่อน ข้าจะรอเจ้ากลับมาที่นี่ ข้าได้ยินมาว่าพี่เจ็ดมีสุขภาพไม่ดี ตั้งแต่เขากลับมาจากพายุหิมะ กลับมาแล้วเจ้าพาข้าไปเยี่ยมพี่เจ็ดกับจิ่งหลินหน่อย”

“ตกลง เดี๋ยวข้าจะรีบกลับมา！” ไป๋ชิงหลิงจับมือไป๋ชงเซิง แล้วออกจากสำนักหมอหลวง

ทันทีที่นางจากไป พระชายาหราวก็เข้าไปในวังพร้อมกับลูกแรกเกิดในอ้อมแขนของนาง นางได้มอบเด็กให้กับพระสนมเอกเหอ จากนั้นจึงไปเยี่ยมหวู่โป๋หย่วนที่สำนักหมอหลวง