บทที่ 796 วันนี้ขอลาไปก่อน

หรงเฉินกระชับมือเล็กน้อยและริมฝีปากบางของเขาก็แยกออกเล็กน้อยแล้วพูดว่า: "เจ้าจะออกจากเมืองหลวงหรือ?"

“ใช่ จะไปเมืองจิงโจว หลังจากพรุ่งนี้... ข้าน้อยจะไม่มีโอกาสขอบคุณอ๋องเฉินอย่างดีๆได้แล้ว”

“เจ้า…” หรงเฉินจำนึกขึ้นมาว่าฉางเล่อเหยียนกำลังจะแต่งงาน ผู้ชายที่เธอแต่งงานด้วยนามสกุลฉิน ก็มาจากตระกูลที่ร่ำรวยและเป็นก็เหมาะสมกับตระกูลฉาง

นายผู้เฒ่าฉางให้คำเชิญงานแต่งงานแก่เขาในวันนั้น และยังคงซ่อนอยู่ในลิ้นชักในห้องทำงานของเขา เขาคิดว่าเขาจะไม่ไปเข้าร่วมงานเลี้ยงแต่งงานของฉางเล่อเหยี่ยน

“ไม่จำเป็น มันเป็นแค่เรื่องง่ายๆ” หรงเฉินหันหลังกลับและเยาะเย้ยตัวเอง

“อ๋องเฉิน โปรดคิดให้รอบคอบ นี่เป็นโอกาสที่หายาก ท่านสามารถขอเงินกับข้าได้มากมาย ข้าก็สามารถให้ท่านได้ ข้าเชื่อว่าคุณปู่จะไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน”

เมื่อหรงเฉินได้ยินคำพูดเหล่านี้ ใบหน้าของเขาก็มืดลงทันที และน้ำเสียงของเขาก็ดูหยิ่งเล็กน้อย: "ข้าดูแย่ขนาดนั้นเลยหรือ? ถึงต้องใช้โอกาสนี้หาประโยชน์!"

ฉางเล่อเหยียน เม้มริมฝีปากสีแดงของเธอ

จวนอ๋องเฉินเคยมีพระชายาคนหนึ่งได้แต่งงานเข้าไปแล้ว หลังจากพระชายาคนนั้น สวนหลังบ้านก็ว่างเปล่าอยู่ตลอด เธอเคยอาศัยอยู่ในจวนอ๋องเฉินสองสามวัน

จวนอ๋องเฉินก็มีคนใช้ไม่มาก

ดังนั้นค่าใช้จ่ายของอ๋องเฉินไม่น่าเยอะ เมื่อพิจารณาจากเงินเดือนของเขา ก็เพียงพอแล้วที่จะใช้จ่ายในจวนอ๋องเฉิน

ในแง่ของเงิน เกรงว่ามันจะไม่สามารถดึงดูดอ๋องเฉินได้

ฉางเล่อเหยียน เปลี่ยนคำพูดของเธอและพูดว่า: "เป็นข้าน้อยเองที่คิดไม่รอบคอบ การพูดเรื่องเงินนั้นหยาบคายเกินไป"

หรงเฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ โดยไม่ต้องการเสียเวลานานกับเรื่องนี้ เขาหันหลังกลับและพูดว่า: "เอาเถอะ ข้าจะยอมรับคำขอบคุณของเจ้า และเจ้าสามารถแต่งงานได้อย่างสบายใจได้เลย"

เมื่อเขาพูดประโยคสุดท้าย หรงเฉินรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นคนที่ถูกทอดทิ้ง

ไม่ว่าฉางเล่อเหยียนจะแต่งงานหรือไม่ ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา

ทำไมเขาถึงรู้สึกอึดอัดนักรู้สึกเหมือนกำลังถูกทอดในกระทะเขากระสับกระส่ายไปหมด

"ขอบคุณ" ฉางเล่อเหยียนกล่าวขอบคุณอีกครั้ง จากนั้นเธอก็ไม่สามารถหาเรื่องอื่นใดจะพูดได้อีก

เพราะคำพูดของหรงเฉินตัดการสนทนาทั้งหมด

ฉางเล่อเหยียนหันกลับไปและพูดกับ หรงเยี่ยว่า: "ฝ่าบาท ข้าต้องขอโทษสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ มันสร้างปัญหาให้กับท่านและนางสนมไป๋ ตอนนี้เมื่อมาคิดดูแล้ว ข้านี้ไร้เดียงสาเกินไปที่จะทำอย่างนั้น "

หรงเยี่ยเลิกคิ้ว มองไปที่ร่างของอ๋องเฉิน แล้วพูดว่า "โอ้" อย่างมีความหมาย: "ข้าลืมไปแล้ว"

ฉางเล่อเหยียนยิ้ม: "ข้ารู้ ตั้งแต่วินาทีแรกที่ท่านเข้ามาในจนถึงตอนนี้ สายตาขององค์รัชทายาทจับจ้องไปที่นางสนมไป๋ ข้าเกรงว่านอกเหนือจากเรื่องการเมืองแล้ว บุคคลเดียวที่สามารถทำให้ฝ่าบาทห่วงใยได้ก็มีแค่นางสนมไป๋”

ดวงตาของหรงเยี่ยกลับไปที่ไป๋ชิงหลิงอีกครั้ง โดยจ้องมองไปที่ไป๋ชิงหลิงโดยไม่มีการหลีกเลี่ยงใดๆ

หัวใจและสายตาของเขาอยู่ที่ไป๋ชิงหลิงจริง ตำแหน่งที่เขากำลังนั่งอยู่ในตอนนี้เพียงเพื่อจะได้รับอำนาจมากขึ้นและปกป้องผู้คนที่เขาอยากปกป้อง

เขาหวังว่าสักวันหนึ่งไป๋ชิงหลิง จะเข้าใจความตั้งใจที่ดีของเขา

“คุณหนูฉางสองมาที่นี่ทำไม” หร่งเยี่ยถามกลับ

มาเอาใจคนก็ไม่ใช่ มาประจบประแจงกับไป๋ชิงหลิงก็ไม่จำเป็น

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หร่งเยี่ยก็มองไปที่อ๋องเฉินอีกครั้ง: "เกิดอะไรขึ้นระหว่างเจ้าสองคน?"

“ไม่มีอะไร แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น” หรงเฉินพูดอย่างอ่อนโยน ไม่อยากพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นอีกต่อไป

วันนั้นควรจะเป็นเหตุการณ์ที่มีความหมาย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันเป็นเพียงเรื่องตลก

ฉางเล่อเหยียน เห็นความคิดที่ไม่สมอาราณ์ของอ๋องเฉินและพูดอย่างรู้ตัวว่า: "พระคุณแห่งการช่วยชีวิตนั้นอยู่เหนือสวรรค์ หากอ๋องเฉินมีปัญหาใด ๆ ในอนาคต ท่านสามารถมาที่เมืองจิงโจวหาตระกูลฉินกับฉางหรือท่านก็สามารถไปหาปู่ของข้าได้ วันนี้ข้าน้อยก็ลาไปก่อน!"

หรงเฉินหันหน้ามา ลดสายตาลง และไม่ได้มองไปที่เธอ

เขาตอบเพียงเสียงเบาๆว่า "อืม"

ฉางเบ่อเหยียนรู้สึกแน่นหน้าอกเล็กน้อยและเธอไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอก็จากไปอย่างเด้ดขาด หลังจากมอบของขวัญอำลาให้กับหรงเยี่ยและ หรงเฉิน แล้วเธอก็หันหลังกลับและเดินออกจากตำหนักเจาหยาง