บทที่ 797 ขอโทษ

“ถ้าอย่างนั้น เจ้าอย่าเข้าใกล้หลวนอี๋” หรงเยี่ยรู้สึกกลัวเมื่อเห็นฉางเล่อเหยียนล้มลงอย่างน่าอนาถ

หลวนอี๋คลั่งไคล้ขึ้นมาแทบจะจำใครไม่ได้เลย

การปล่อยไป๋ชิงหลิงไว้ข้างเธอย่อมเป็นอันตราย หากมีใครใช้มือของหลวนอี๋ทำร้ายไป๋ชิงหลิง งั้นเสียงใจภายหลังก็ไม่ช่วยอะไร

เขาตัดสินใจแล้วว่าไป๋ชิงหลิงจะไม่สามารถอยู่ข้างหลวนอี๋ได้อีกต่อไป

หรงเยี่ยสั่งให้ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำอุ้มหวู่ซือมา

ในช่วงเวลานี้ ฉางเล่อเหยียนมีสติคืนกลับมาเล็กน้อย

แต่หรงเฉินยังคงกอดเธอไว้

เธอยกมือขึ้นเบา ๆ จับแขนเสื้อของหรงเฉิน และพูดประโยคอย่างแผ่วเบา: "อ๋องเฉิน ท่านช่วยข้าไว้อีกแล้ว คราวนี้... ข้าจะตอบแทนท่านยังไงอีก!"

“หยุดพูดได้แล้ว!” หรงเฉินเงยหน้าขึ้นแล้วถามหมอหลวง: “เธอเป็นยังไงบ้าง เธอได้รับบาดเจ็บตรงไหน?”

เขาหมายถึงสมอง

หมอหลวงกล่าวว่า: "อ๋องเฉิน โปรดอย่าสั่นศีรษะคุณหนูฉางสอง"

“หัวของเธอเป็นอย่างไรบ้าง” หรงเฉินถามอย่างกังวล

“การถูกกระทบกระแทกทำให้คุณหนูฉางสองจะเวียนศีรษะ ศีรษะของคนไข้ต้องทรงตัว ไม่อย่างนั้น อ๋องเฉินวางตัวคุณหนูฉางสองลง อย่างไรก็ดี ควรทำอย่างเบาๆ” หมอหลวงกล่าว

เมื่อ หรงเฉินได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขากำลังจะวาง แางเล่อเหยียนลง แต่ ฉางเล่อเหยียนก็คว้าเสื้อผ้าของเขาไว้แน่น ย่อตัวเข้าไปในอ้อมแขนของ หรงเฉินและกระซิบเบา ๆ : "เจ็บ เจ็บมาก!"

“เจ็บตรงไหน” หรงเฉินถามอย่างกังวล

จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นแล้วพูดกับหมอหลวงว่า “มีตรงไหนอีกไหมที่เจ้ายังไม่ได้ตรวจ เธอบอกว่ามันเจ็บ เจ้ารักษาได้ไหมเนี่ย”

“ฝ่าบาท…”หมอหลวงแอบเช็ดเหงื่อ สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับอ๋องเฉินในวันนี้

เขารู้สึกอยู่เสมอว่ามีบางอย่างผิดปกติกับอ๋องเฉิน

“ทำไมยังนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอบอกว่าเธอเจ็บ ให้หมอหลวงหญิงมาตรวจร่างกายให้เธอ” คนทั้งคนกลิ้งลงมาจากด้านบน คงไม่ได้แค่บาดเจ็บที่ศีรษะ ต้องมีอาการบาดเจ็บว่สนอื่นบนร่างกายอีกแน่ๆ

หรงเฉินมีความมุ่งมั่นมาก

ดังนั้นเมื่อเขากอดเธอไว้ เขาก็ยังคงนิ่งไม่กล้าขยับแม้แต่หน่อย

หมอหลวงหญิงเข้ามาและกำลังจะตรวจร่างกายของ ฉางเล่อเหยียน ทันใดนั้นฉางเล่อเหยียนก็ยกมือขึ้นข้างหนึ่งและจับแขนของ หรงเฉิน

หรงเฉินมองลงไปโดยไม่รู้ตัว

แล้วบังเอิญไปสบตากับดวงตาที่สวยงามที่เต็มไปด้วยน้ำตา

ใบหน้าของเธอเปื้อนไปด้วยเลือดและหน้าผากของเธอได้รับการพันผ้าโดยหมอหลวงแล้ว เธอดูบอบบาง และอ่อนแอ

ในเวลานี้ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา ซึ่งทำให้หัวใจของหรงเฉินเต้นแรงอย่างรุนแรง ราวกับว่ามีเลื่อยอันแหลมคมกำลังดึงหัวใจของเขา

ทำไมหัวใจของเขาถึงเจ็บมากขนาดนี้

ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนอยากจะทนทุกข์เเทนเธอ?

ครั้งแรกที่ช่วยเธอจากทะเลสาบหมิงหู เขาคิดว่า...นั่นเป็นความรู้สึกที่คิดไปอีก

แต่ครั้งนี้

ครั้งนี้มันชัดเจนมาก...

เขาอยากจะกอดเธอและปล่อยมือเลย

“ขอโทษ!” หรงเฉินมีคำพูดนับพันในใจ แต่สุดท้ายแล้ว... เขาก็พูดได้แค่ ''ขอโทษ'' เพียงสามคำ

หลวนอี๋เป็นน้องสาวของเขา และน้องสาวของเขาก็ผลักเธอ

แต่เขาไม่มีทางสอบสวนความผิดของหลวนอี๋ที่มีต่อ ฉางเล่อเหยียน ได้

เขาไม่สามารถหาคำอื่นใดที่จะพูดกับเธอได้นอกจาก “ขอโทษ”

“ขอโทษ” เขาพูดซ้ำอีกครั้ง

ในที่สุดฉางเล่อเหยียนหลับตาลงและไม่พูดอะไร...

เขาจ้องมองน้ำตาหยดใหญ่ที่ไหลอาบหน้าเธออย่างช่วยไม่ได้ โดยไม่สามารถพูดคำว่า "ขอโทษ" อีกต่อไป!