บทที่ 798 พี่เจ็ดไม่ต้องข้าแล้ว

หรงเยี่ยมองย้อนกลับไปที่ร่างที่จากไปของหรงเฉิน แสงในดวงตาของเขาเปล่งประกาย!

ไม่นานหลังจากนั้น หวู่โป๋หย่วน ก็ถูกคนยกมา

หลวนอี๋วิ่งเข้าไปในตำหนักเจาหยางและขังตัวเองอยู่ในวังโดยไม่ยอมออกมา

หรงเยี่ยไม่อนุญาตให้ไป๋ชิงหลิงเข้าใกล้เธอ ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้เธอร้องไห้อยู่ข้างใน เมื่อหวู่โป๋หย่วนมาถึง หลวนอี๋กำลังร้องไห้อยู่ข้างใน: "พวกเจ้าทุกคนไม่ต้องการข้าแล้ว พี่เจ็ดไม่ต้องการข้า พี่แปดก็ไม่ต้องการข้า ท่านพ่อก็ไม่สนใจข้า ท่านแม่ก็ตายแล้ว ข้าเป็นลูกที่ไม่มีใครรัก พวกเจ้ามันคนเลวทั้งนั้น ไป ไปให้หมด ข้าจะไม่ออกไปไหน...”

เมื่อ หวู่โป๋หย่วนได้ยินคำพูดเหล่านี้เขาก็รู้สึกเป็นหว่งอย่างมาก

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมหลวนอี๋ถึงกลายเป็นแบบนี้ ใครเป็นคนกระตุ้นเธอ” หวู่โป๋หย่วน มองไปที่ผู้คนรอบตัวเขา

ในที่สุด สายตาของเขาก็ตกลงไปที่ไป่ชิงหลิงและ หรงเยี่ย

หรงเยี่ยพูดก่อนว่า: "ไม่มีใครกระตุ้นเธอ"

“จู่ๆอาการก็กำเริบงั้นหรือ?” หวู่โป๋หย่วนกล่าว

ทันใดนั้นไป๋ชิงหลิง ก็นึกถึงความผิดปกติของหลวนอี๋หลังจากเห็นฉางเล่อเหยียน: "ข้าคิดว่า ข้ารู้ว่าทำไมจู่ๆ องค์หญิงถึงประพฤติเช่นนี้"

“ตอนที่องค์หญิงเห็นฉางเล่อเหยียนที่หน้าประตูตำหนักตง เธอก็เริ่มระวังเธอ ข้าได้ขอให้แม่นมเจินพาเธอไปหาองค์รัชทายาที่ตำหนักเจาหยางก่อน เธออาจได้เห็นเล่อเหยียนไปแล้ว”

“ฉางเล่อเหยียน คุณหนูคนที่สองของตระกูลฉาง?” หวู่โป๋หย่วนถาม

"ใช่" ไป๋ชิงหลิงพยักหน้าและกล่าวว่า: "ฉางเล่อเหยียนดูคล้ายกับคุณชายฉางมาก เธอเคยมีเรื่องไม่ค่อยดีกับคุณชายฉางมาก่อน นอกเหนือจากเหตุผลนี้ ข้าก็นึกไม่ออกแล้วว่าทำไมองค์หญิงถึงมีความขุ่นเคืองกับเล่อเหยียนอย่างมาก เธอคงเข้าใจผิดว่า เล่อเหยียน เป็น คุณชายฉาง”

คุณชายฉาง!

ฉางซิงเว่ย! !

มีข่าวลือเมื่อไม่นานมานี้ว่า ฉางซิงเว่ย เป็นคนที่ถูกเลือกเป็นพระราชบุตรเขยของหลวนอี๋

เหลือเพียงคำยืนยันของจักพรรดิ

ต่อมาก็จบไปอย่างไม่รู้สาเหตุ

ว่ากันว่าเพราะพฤติกรรมบางอย่างของฉางซิงเว่ย ทำให้จักรพรรดิไม่พอใจอย่างมาก การแต่งงานขององค์หญิงถึงได้ล่าช้าอีกครั้ง

เนื่องจากข่าวลือเหล่านี้ เธอจึงมีความประทับใจที่ลึกซึ้งต่อคุรชายฉางมาก

"ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะพยายามดู" หวู่โป๋หย่วนหันกลับไปและเคาะประตูตำหนัก: "องค์หญิง ข้าคือหวู่ซือ ท่านช่วยเปิดประตูให้ข้าเข้าไปได้ไหม"

“หวู่ซือ!” เสียงเรียกของหลวนอี๋ดังมาจากข้างใน: “เจ้าอยากวนใจข้าเลย”

“องค์หญิง โปรดเปิดประตูก่อนให้ข้าเข้าไป ข้าเอาขนมมาเยอะมาก” เขาหันไปหาไป๋ชิงหลิงแล้วถามว่า “ต้องทานยาไหม?”

“เอาสิ่งนี้เข้าไปให้เธอดมดู” ไป๋ชิงหลิงเปิดน้ำหอมแล้วยื่นให้หวู่โป๋หย่วน

หลังจากที่หวู่โป๋หย่วนหยิบขวดน้ำหอมแล้ว เขาก็เกลี้ยกล่อมอีกครั้ง: "องค์หญิง ท่านไม่ต้องการหวู่ซืออแล้วหรือ ถ้าท่านไม่เล่นกับหวู่ซือ หวู่ซือก็จะไม่มีเพื่อนอีกแล้วนะ ข้าก็เหมือนกับท่าน ทุกคนในตระกูลไม่ชอบข้า พ่อแม่ของข้าไม่สามารถสนับสนุนอะไรข้าได้ ทั้งคู่เอาแต่สนใจเรื่องตัวเอง ข้าก็ยังมีน้องสาวอีกคนด้วย เพราะพ่อแม่ที่ไร้ความสามารถและขี้ขลาดของข้า ได้แต่อยู่ในหมู่บ้านห่างไกลเพื่อคลอดบุตรเท่านั้น ข้าไม่ได้เจอน้องสาวมานานมากแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง ท่านช่วยออกมาตามหาเธอกับข้าด้วยกันได้ไหม? ”

เสียงร้องไห้ในตำหนักหยุดกะทันหัน

ผู้คนที่อยู่นอกห้องโถงต่างรอคอยให้หลวนอี๋เปิดประตูอย่างใจเย็น

หลังจากนั้นไม่นาน ประตูตำหนักก็เปิดออกอย่างช้าๆ หลวนอี๋ยืนอย่างระมัดระวังที่หลังประตู ร้องไห้สะอึกสะอื้นและพูดว่า "ข้า... ดูเหมือนจะทำอะไรผิด ท่านพ่อของข้าและพี่ชายเจ็ดจะลงโทษหลวนอี๋"

เมื่อไป๋ชิงหลิงได้ยินสิ่งนี้ เธอก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลวนอี๋คงจะฟื้นสติได้เเล้วนิดหน่อย

เธอส่งสายตาให้หวู่โป๋หย่วนไปหลายครั้ง

หวู่โป๋หย่วน เดินไปหาเธออย่างช้าๆ แล้วพูดว่า "ข้ารู้ว่าเมื่อกี้ท่านไม่ได้ตั้งใจ เป็นเพราะหลวนอี๋ไม่สบาย ถึงได้ทำแบบนั้นลงไป"

หลวนอี๋เปิดให้ตาข้างเดียว แต่จ้องมองไปที่กลุ่มคนข้างนอกด้วยสีหน้าหวาดกลัว