บทที่ 804 ไป๋ชิงหลิงสวมชุดนางกำนัล

“เด็กคนนั้นเกิดปัญหาในช่วงวิกิตที่ยากลำบากนี้ เราต้องระวังตัวบ้างแล้ว ข้าไม่สามารถเอาชีวิตของเจ้าและลูกไปเสี่ยงได้อีกต่อไป เสด็จพ่อ เขา... บุคลิกของเขาเปลี่ยนไปตั้งแต่เสด็จแม่จากไป "เมื่อหรงเยี่ยพูดถึงเรื่องนี้ แสงในดวงตาของเขาก็มืดลง

เขาสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของจักรพรรดิเหยาได้อย่างชัดเจน

“เรื่องของน้องแปดนั้น…”

“เด็กคนนั้นต้องได้รับการช่วยเหลือ” มิฉะนั้น เขากลัวว่าบางคนจะเอาเรื่องของหรงเชินมาสร้างความยุ่งยาก

ตอนนี้เสด็จพ่อของเขายังคงโกรธอยู่

และก็เนื่องจากหรงเชินทำให้เด็กได้รับอันตราย

เหอเฟยเป็นคนโง่ แต่จิตใจก็เต็มไปด้วยความคิดที่ชั่วร้าย

ตอนเป็นสาวๆ เธอก็ทำเรื่องเลวร้ายมามากมาย แต่ต้องบอกว่าเธอโชคดีที่มีชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้ และกลายเป็นนางสนมเอกได้อย่างราบรื่น นี่แปลว่าไม่ใช้ว้เธอไม่มีแผนการ

ถ้าปล่อยให้นางเลวร้ายลงไปเรื่อยๆ กลัวว่าถึงตอนนั้นจะกลายเป็นปัญหาที่แก้ได้ยากแล้ว

“เสี่ยวเก๋อเพิ่งกลับมาและบอกว่าเด็กถูกส่งไปที่ฮองเฮาแล้ว” หรงเยี่ยก้มศีรษะลงแล้วพูด

ดวงตาของไป๋ชิงหลิงสว่างขึ้นเล็กน้อย และทันใดนั้นเธอก็เห็นความคิดของหรงเยี่ย: "เจ้ายังหวังว่าข้าจะช่วยเด็กคนนั้น"

“แบบลับๆ”

"ข้าเข้าใจแล้ว"

“เท่าที่ดูจากตอนนี้ เด็กน่ามีความสมดุลพอสมควร รอหมอหลวงฮั่วตรวจก่อน ตราบใดที่จิ่งรุ่ยยังมีชีวิตอยู่ และมีสุขภาพที่ดี ข้าก็จะสามารถหาวิธีที่จะชะลอการตัดสินโทษของเสด็จพ่อที่จะตัดสินเชินเอ๋อร์

“ต่อไปก็ ขึ้นอยู่กับข้าแล้ว!” ไป๋ชิงหลิงจับท้องของเธอ

เธอสวมชุดนางกำนัล และแอบแฝงตัวไปกับนางกำนัล และแอบเข้าไปในตำหนักยวี่เฟิงของฮองเฮาเต๋ออย่างเงียบๆ

หมอหลวงฮั่วอยู่ภายในตำหนักและเมื่อไป๋ชิงหลิงเดินเข้าไปภายในตำหนัก ฮองเฮาเต๋อก็จำเธอได้ทันที

เธอเหลือบมองนางกำนัลที่อยู่ข้างๆ ไป๋ชิงหลิง แล้วพูดว่า "เจ้าอยู่รับใช้องค์หญิง คนอื่นๆ ออกไปก่อน ""

“เพคะ!” พวกนางกำนัลวางของว่างตอนเที่ยงคืนแล้วรีบออกจากตำหนักยวี่เฟิง

ทันทีที่พวกเขาออกไป ฮองเฮาเต๋อก็เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว จับมือของไป๋ชิงหลิงแล้วพูดว่า "อาเสวี่ย ทำไมเจ้าถึงแต่งตัวแบบนี้มาพบข้า"

“เสด็จแม่ มีเรื่องด่วนเพคะ ข้าจะอธิบายให้ท่านฟังทีหลัง ตอนนี้หรงจิ่งรุ่ยอยู่ที่ไหนหรือเพคะ”

“ข้าได้จัดให้เขาอยู่ในห้องนอนของข้า หมอหลวงฮั่ว หมอหลวงต้าน และหมอหลวงจูก็อยู่ที่นั่นทั้งหมด”

“ อาเสวี่ย อยากเข้าไปดูเด็กหน่อย ก่อนที่เด็กจะตื่นเพคะ เสด็จแม่จะต้องเก็บความลับการมาที่ตำหนักยวี่เฟิงของข้าไว้เป็นความลับ เรื่องนี้ไม่เพียงเกี่ยวข้องกับชีวิตส่วนตัวของอาเสวี่ยเท่านั้น แต่ยังรวมถึงตำหนักตงและจวนอ๋องเชินทั้งหมดด้วยเพคะ " ไป๋ชิงหลิงกล่าว

การแสดงออกของฮองเฮาเต๋อเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

เธออยู่ในวังมาเกือบตลอดชีวิต ดังนั้นเธอจึงเข้าใจความหมายของประโยคนี้

ตอนนี้ เป็นของรักของหวงของเหอเฟยที่ได้รับบาดเจ็บ

แม้ว่าเรื่องนี้จะไม่ใช่ฝีมือของอ๋องเชิน แต่มันอ๋องเชินก็ได้รับอันตรายทางอ้อม

หากเด็กคนนี้ไม่สามารถฟื้นตัวได้ เหอเฟยจะใช้โอกาสนี้สร้างความยุ่งยากครั้งใหญ่อย่างแน่นอน

จักรพรรดิเหยาโกรธมากอยู่แล้ว กลัวว่าจะไม่คิดถึงสายสัมพันธ์และสั่งประหารอ๋องเชินขึ้นมาจริงๆ

และถ้าอ๋องเชินถูกประหาร พวกเขาจะมุ่งเป้าไปที่ตำหนักตง

เมื่อตำหนักตงล่มสลาย เป้าหมายต่อไปของพวกเขาก็คือเธอ ตำหนักยวี่เฟิง!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฮองเฮาเต๋อก็รู้สึกหนาวสั่นในใจ...

“อาเสวี่ย รีบปล่อยมือข้าแล้วไปช่วยเด็กเถอะ มีข้าค่อยดูให้เจ้าอยู่!”

“ขอบพระทัยเสด็จแม่” เธอรู้สึกโชคดีมาก

ฮองเฮาเต๋อรีบพยุงเธอและพูดว่า "ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากำลังตั้งครรภ์แฝดสี่ เป็นเรื่องจริงเหรอ?"

"จริงที่สุดเพคะ!"