บทที่ 805 เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับในเวลานี้

หมอหลวงของจักรพรรดิหลายคนมองไปที่ ไป๋ชิงหลิง ในเวลาเดียวกัน ด้วยสีหน้าที่แตกต่างกัน

สีหน้าผิดหวังบนใบหน้าของหมอหลวงต้านชัดเจน: "พระสนมไป๋ พระองค์จะไม่ทำการผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะให้องค์ชายน้อยงั้นเหรอ?"

“ไม่ แต่มันก็ถือเป็นการผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะ แต่การผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะแบบนี้ไม่เหมือนกับของไทเฮา!”

“อะไรนะ!”พวกหมอหลวงคิดว่าไป๋ชิงหลิงจะเลิกล้มการผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะ ทุกคนต่างอุทานออกมาเสียงดัง

ดวงตาของหมอหลวงฮั่วเป็นประกาย และเขาก็ถามด้วยความสนใจ: "พระสนมไป๋ โปรดชี้แจงด้วย"

“ข้าจะทำการกระบายน้ำ ซึ่งเป็นสายยางแล้วใส่ลงไปในแผล ดึงเลือดออกจากศีรษะขององค์ชายน้อย หลังจากที่องค์ชายน้อย ตื่นขึ้นมา ค่อยป้อนยาสลายเลือดคั่ง และการผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะที่ฉันกำลังพูดถึงรูมีขนาดเล็กมาก ไม่ใหญ่เท่านิ้วของพวกท่าน พวกท่านไม่ต้องห่วง ฉันจะทำการผ่าตัดครั้งนี้เอง”

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงพูดจบ เธอก็มองไปที่หมอหลวง

เธอรู้ว่าหมอหลวงบางคนยังคงกังวลว่าอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นกับองค์ชายน้อยที่ในมือของเธอ

เพราะอย่างไรซะ องค์ชายน้อยก็ถือว่าอยู่ในสถานะการที่มั่นคงแล้ว มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

แต่เธอไม่กล้ารออีกต่อไป หรงเชินมีชีวิตอยู่ได้เพียงห้าวัน หากวันหนึ่งเด็กไม่หายดี หรงเชินอาจถูกลากลงมาและตัดศีรษะเมื่อใดก็ได้

“พวกท่านไม่ต้องกังวล หากเกิดอะไรขึ้นกับองค์ชายน้อยข้าจะรับผิดชอบเอง!” ไป๋ชิงหลิงกล่าว

ใบหน้าของหมอหลวงฮั่วเข้มขึ้นและเขาพูดว่า: "ยังมีข้า ฝ่าบาทขอให้ข้ามาดูองค์ชายน้อย พระสนมไป๋สามารถมาที่นี่ด้วยตนเองได้ ข้าน้อยก็รู้สึกขอบพระทัยเป็นอย่างมากแล้ว "

“เป็นองค์รัชทายาท ที่ส่งข้ามาที่นี่” ไป๋ชิงหลิงหยิบท่อระบายน้ำและเครื่องมือผ่าตัดที่จำเป็นขึ้นมาแล้วพูดว่า: “เพื่อความปลอดภัยขององค์ชายน้อย ไม่ว่าหมอหลวงจะมีอคติต่อข้าเป็นการส่วนตัวก็ตาม ข้าหวังว่าในเวลานี้ ท่านและข้าจะเป็นหนึ่งเดียวกัน”

หมอหลวงหลายคนมองดูเธออย่างเงียบ ๆ

ไป๋ชิงหลิงกล่าวเสริม: "และเรื่องนี้ จะถูกเก็บเป็นความลับในเวลานี้!"

พวกเขามองหน้ากัน

ไป๋ชิงหลิงบอกว่าจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีอะไรจะพูด

ต่อไป หมอหลวงหลายคนร่วมมือกับไป๋ชิงหลิง

และพวกเขาก็ได้เห็นทักษะทางการแพทย์ของไป๋ชิงหลิงอีกครั้ง พวกเขาเห็นสายยางบางๆ ในมือของไป๋ชิงหลิงค่อยๆ ดันเข้าไปในสมองขององค์ชายน้อย หลังจากนั้นไม่นาน เลือดสีแดงสดก็ไหลออกมา

เครื่องมือนี้ยังแสดงให้เห็นว่าท่อในมือของไป๋ชิงหลิงเพิ่งถึงรอยโรค

หมอหลวงต้านพูดอย่างตื่นเต้น: "พระสนมไป๋ แบบนี้ใช้ได้แล้วใช่ไหม?"

“ได้แล้ว เลือดในท่อนี้คือเลือดที่แออัดในกะโหลกศีรษะขององค์ชายน้อย ให้หมอหลวงสองสามคนไปเตรียมยาต้มและนำมันเข้ามาหน่อย” ไป๋ชิงหลิงตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

หมอหลวงจู ซึ่งคัดค้านเธอเมื่อกี้ก็ตรวจดูท่อที่สอดเข้าไปในศีรษะขององค์ชายน้อยอย่างระมัดระวัง แต่คิ้วของเขาขมวดลึกลงเรื่อยๆ: "พระสนมไป๋ เจ้าแน่ใจหรือว่าเลือดนี้เป็นเลือดขององค์ชายน้อย?"

หมอหลวงต้านและหมอหลวงฮั่วหันไปมองที่หมอหลวงจูในเวลาเดียวกัน

ไป๋ชิงหลิง ชี้ไปที่ท่อบนเครื่องอย่างใจเย็น: “ข้าเชื่อว่าหมอหลวงจูก็เคยใช้เครื่องมือของข้าเช่นกัน เส้นสีดำที่แสดงด้านบนคือท่อที่ข้าดันเข้าไปในศีรษะขององค์ชายน้อยเมื่อกี้นี้ หากเจ้าดูสิ่งนี้อีกครั้ง ลิ่มเลือดที่นี่จะเล็กลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด”

“แต่ไม่ว่าข้าจะมองอย่างไรก็ไม่มีอะไรต่างกัน!” หมอหลวงจูยังคงขมวดคิ้ว

ไป๋ชิงหลิงหาภาพต้นฉบับมา และภาพทั้งสองก็ปรากฏต่อหน้าหมอหลวงจู

แต่หมอหลวงต้านพูดก่อน: "นี่คือภาพเมื่อกี้นี้"

“ใช่ นี่เป็นภาพต้นฉบับที่หมอหลวงฮั่วทิ้งไว้เมื่อเขาพยายามตรวจจับจุดที่มีเลือดออกในกะโหลกศีรษะขององค์ชายน้อย หมอหลวงจูเปรียบเทียบดูอีกครั้ง” ไป๋ชิงหลิงกล่าว

หมอหลวงจูมองไปมาระหว่างสองภาพ และในที่สุดก็เงียบไป

ไป๋ชิงหลิงแอบหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่หมอหลวงจูเป็นเพียงคนที่ค่อนข้างเข้มงวด

"จากนี้ก็รอ!"

วันรุ่งขึ้น รุ่งเช้า ข่าวดีก็มาจากตำหนักยวี่เฟิง