บทที่ 806 แม่นางผู้โง่เขลา

ฉางเล่อเหยียนพยักหน้าเบา ๆ เมื่อก้มลงมอง ดวงตาของนางมีน้ำตาคลออยู่ นางพยายามอย่างเต็มที่ไม่ให้น้ำตาไหลออกมาต่อหน้าไป๋ชิงหลิง

ทันใดนั้นไป๋ชิงหลิงก็จับคางของนางไว้ และเงยหน้านางขึ้น

ฉางเล่อเหยียนสีหน้าเปลี่ยนไป กะพริบตาไปมาหลายครั้ง และแทนที่จะซ่อนน้ำตาไว้ นางกลับร้องไห้ออกมา

ไป๋ชิงหลิงถอนหายใจ และพูดว่า “เล่อเหยียน เจ้าไม่จำเป็นต้องลำบากตัวเองขนาดนี้ ถึงแม้ว่านายผู้เฒ่าจะใจแข็งแค่ไหน ข้าเชื่อว่า ถ้าเจ้ามีความสุข เขาก็จะมองเห็นได้”

“เจ้าไม่เข้าใจ!” ฉางเล่อเหยียนหันหลัง และเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเบา ๆ“ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ ข้าจะไล่ตามความฝันของตัวเองโดยไม่ลังเล แต่ว่า......”

“แค่เพราะกฎห้ามของนายผู้เฒ่า เจ้ายอมที่จะใช้ชีวิตที่เหลือกับผู้ชายที่ตัวเองไม่ชอบอย่างนั้นหรือ?”

ใบหน้าของฉางเล่อเหยียนซีดลงเล็กน้อย

ใช่แล้ว นางเต็มใจหรือ ?

ทุกวันนี้นางไม่กล้าคิดถึงเรื่องนี้ เพราะกลัวว่าจะรู้สึกไม่พอใจ

แต่เมื่อไป๋ชิงหลิงถามคำถามนี้ นางรู้สึกเหมือนว่าตัวเองหายใจไม่ออก

มีเสียงในใจนางตะโกนว่า นางไม่เต็มใจ นางไม่เต็มใจ นางไม่เต็มใจ ! !

ฉางเล่อเหยียนถอนหายใจลึก ๆ และกัดฟันพูดว่า "เล่ออันทำร้ายจิตใจแม่ข้ามาก ตั้งแต่เล่ออันจากจวนฉางไป ร่างกายของนางก็อ่อนแอลง ข้าจะทำร้ายคนที่ข้ารักเพราะเรื่องส่วนตัวได้ยังไง นางสนมไป๋รู้แค่ว่า......ท่านปู่ข้าไม่เห็นด้วยกับการอภิเษกสมรสระหว่างลูกหลานตระกูลฉางกับราชวงศ์ แต่ที่เจ้าเข้าใจยังไม่ใช่ทุกเรื่อง !"

ดวงตาของไป๋ชิงหลิงเป็นประกาย และก็ถามว่า "ยังมีอะไรอีก？”

นางหันหน้ามองดูนางแล้วพูดว่า "ถ้าใครจากจวนฉางต้องการจะอภิเษกสมรสกับราชวงศ์หรืออภิเษกสมรสกับธิดาจริงๆ ก็จะมีได้แค่รุ่นละคนเท่านั้น"

ไป๋ชิงหลิงหน้าซีดลง นางคิดว่านางเข้าใจความคิดของฉางเล่อเหยียนแล้ว

"เจ้าไม่เต็มใจที่จะแต่งงานกับอ๋องเฉิน หรือว่าเป็นเพราะพี่ชายของเจ้า!"

"ข้าก็ไม่ปิดบังเจ้าหรอก" ฉางเล่อเหยียนเดินเข้าไปหานางแล้วจับมือไป๋ชิงหลิงไว้แล้วพูดว่า "พี่ชายข้าได้ยินว่าองค์หญิงเกิดเรื่องแล้ว เตรียมคำขอแต่งงานเรียบร้อยแล้ว ท่านปู่เองก็พยักหน้าตกลงแล้ว"

ไป๋ชิงหลิงหน้าซีดเซียว

หากมีการเปลี่ยนแปลงก่อนหน้านี้ ฝ่าบาทจะไม่พิจารณาฉางซิงเว่ยอีกอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้มีบางอย่างเกิดขึ้นกับองค์หญิง หากฉางซิงเว่ยที่เป็นขุนนางผู้มั่งคั่งใหม่ในราชสำนัก ยังคงเต็มใจที่จะแต่งงานกับองค์หญิง ไม่น่ฝ่าบาทอาจพิจารณาเรื่องนี้อีกครั้ง

นางไม่ชอบฉางซิงเว่ยผู้นี้

และนางไม่ได้ปิดบังความไม่พอใจของนางกับฉางซิงเว่ย

“ด้วยความเคารพ ข้าไม่ชอบพี่ชายของเจ้า!” ไป๋ชิงหลิงกล่าว

“ข้ารู้!” ฉางเล่อเหยียนลดสายตาลง “พี่ชายคือความหวังของท่านแม่ พี่ชายอารมณ์ไม่ดีมาระยะหนึ่งแล้ว เพราะเขาไม่สามารถอภิเษกสมรสกับองค์หญิงได้ ท่านแม่ก็กังวลเรื่องนี้ทุกวัน ข้ารู้สึกเป็นทุกข์กับนาง”

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ ไป๋ชิงหลิงก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว

ฉางเล่อเหยียนไม่ต้องการอภิเษกสมรสกับอ๋องเฉิน ไม่ใช่เพราะพี่ชายของนาง แต่เพื่อทำให้ท่านแม่ของนางมีความสุข

เพราะเมื่อพี่ชายมีความสุขแล้วเท่านั้น ท่านแม่ของข้าก็จะมีความสุข

แม่นางผู้โง่เขลาผู้นี้

นางคิดมาตลอดว่านางมีบุคลิกที่กล้าหาญ แต่คิดไม่ถึงเลยว่า......

ในเวลานี้ ลี่ว์อีเดินเข้ามาจากด้านนอก "พระสนม คุณหนูฉางสอง ใต้เท้าฉางกำลังรอคุณหนูฉางสองอยู่ข้างนอก บอกว่าเขาจะรับคุณหนูฉางสองกลับไปที่จวนฉาง"

ฉางเล่อเหยียนรีบเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วพูดว่า "ข้าไปก่อนนะ"

"เจ้าไปเถอะ"

ฉางเล่ออันก้าวออกจากศาลาชิงหลิง แต่หันกลับมามองนางอย่างอาลัยอาวรณ์ "นางสนมไป๋ ข้าเกรงว่าจะรอไม่ถึงห้าวันแล้วค่อยเดินทางออกจากเมืองหลวง"