บทที่ 811 ท่านอ๋องมาแล้ว

เมื่อชายคนนั้นเห็นว่าเป็นอ๋องเชิน ใบหน้าของเขาก็ซีดลงด้วยความหวาดกลัว: "อ๋อง... อ๋องเชิน..."

"รีบบอกมาสิ!"

"ที่ด่านไป๋หูพะยะคะ!"

หรงเชินปล่อยชายคนนั้น หันหลังกลับและออกจากเมืองชีไป

แต่ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำก็หยุดเขาไว้: “ท่านอ๋อง เมืองชีทรงตัวได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น ซึ่งไม่ได้หมายความว่าแคว้นเฉินจะไม่โจมตีอีก หากออกไปตอนนี้ ใครจะเป็นคนสั่งการทหารของพระองค์ล่ะพะยะคะ”

ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำรับคำสั่งจากองค์รัชทายาทเท่านั้น แต่ตอนนี้องค์รัชทายาทได้ส่งพวกเขาให้กับอ๋องเชิน ดังนั้น พวกเขาเชื่อใจอ๋องเชินเท่านั้น

หลานเฉินเฟิงต้องการสั่งพวกเขา แต่เขายังไม่ผ่านมาตรฐาน

หรงเชินจับอิงซา ถอดชุดเกราะของตนเองออกแล้วพูดว่า: "ข้าแต่งตั้งให้เจ้าเป็นรองแม่ทัพ ในช่วงเวลาที่ข้าออกจากเมืองชีไป เจ้าจะต้องสั่งการทหารองครักษ์เหยี่ยวดำแทนข้า"

“ท่านอ๋อง....”

“อิงซา ข้าจะกลับมาโดยเร็วที่สุด”

อิงซาเห็นว่าเขาไม่สามารถยื้อเขาได้ ดังนั้นเขาจึงหยุดพยายาม: "แม้ว่าท่านจะต้องการช่วยคุณหนูฉาง แต่ท่านก็ต้องพาทหารองครักษ์เหยี่ยวดำติดตามไปด้วย"

“ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำถูกใช้เพื่อปกป้องเมืองชี ข้านำทหารยามไปด่านไป๋หูกับข้าเพียงไม่กี่คนเท่านั้น”

หลังจากที่ด่านไป๋หูปล้นหญิงสาวมีฐานะแล้ว ก็กำลังจัดงานเลี้ยงฉลอง

หรงเชินใช้ประโยชน์ตอนที่คนเหล่านั้นกำลังผ่อนคลาย จุดไฟเพื่อเผาหมู่บ้านไป๋หู และในขณะที่คนเหล่านั้นยุ่งอยู่กับการดับไฟ หรงเชินก็พบฉางเล่อเหยียนที่หมดสติอยู่ในบ้านที่ทรุดโทรม

เขาเอื้อมมือออกไปและผลักและเรียกเธอ: "คุณหนูฉางสอง คุณหนูฉางสอง"

“เล่อเหยียน เจ้าฟื้นสิ!”

ฉางเล่อเหยียนค่อยๆตื่นขึ้นมา และเมื่อเธอลืมตาขึ้นหรงเชินก็ยกมือขึ้นทันทีและปิดปากของเธอเพื่อป้องกันไม่ให้เธอกรีดร้อง

เขายกมือขึ้นแล้วพูดว่า "ชู่": "อย่าเพิ่งพูดอะไร"

ฉางเล่อเหยียนพยักหน้า

หรงเชินปล่อยมือจากปากเธอ หยิบมีดพกออกมา และตัดเชือกที่ขาและมือของเธอ

หลังจากที่มือทั้งสองข้างของฉางเล่อเหยียนหลุดออก เธอก็รีบวิ่งไปหาหรงเชิน มือสองข้างของเธอก็จับรอบคอของเขาแน่น และร้องเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ: "ท่านอ๋อง..."

หรงเชินตกตะลึง ยกมือขึ้นในอากาศ ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

“ไม่เป็นไรแล้ว ข้าจะพาเจ้าออกไปเอง”

"อื้ม!" น้ำตาของฉางเล่อเหยียนไหลออกมา และมือของเธอก็ปล่อยออกจากร่างของเขา

เขาจับมือเธอแล้วยืนขึ้นพรางพูดว่า: “ข้าได้แจ้งทางการแล้ว เมื่อได้ยินเสียงจากข้างนอก ข้าจะพาเจ้าหนีไปจากด้านหลัง เจ้าต้องให้ความร่วมมือห้ามส่งเสียง และ... นี่คือเสื้อผ้า!”

เธอมองลงไปที่ถุงผ้ามัดที่อยู่บนพื้น

หรงเชินเอื้อมมือไปหามัน คลี่มัดออก และหยิบชุดเสื้อผ้าผู้ชายออกมา

“เปลี่ยนซะ ชุดของเจ้าโดดเด่นเกินไป”

"เปลี่ยน...เปลี่ยนงั้นเหรอ?" ฉางเล่อเหยียนหยิบเสื้อผ้าขึ้นและใบหน้าของเธอก็ซีด:

"ที่นี่เหรอ?"

“ใช่!” หรงเชินพยักหน้าและเหลือบมองกระโปรงยาวสีชมพูที่เธอสวมอยู่

กระโปรงเปื้อนและมีโคลนอยู่ที่ชายเสื้อ

เธอคว้าเสื้อผ้าที่เขามอบให้เธอ ลดศีรษะลงแล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น...ข้าจะเปลี่ยน"

ขณะที่เธอพูด เธอก็ดึงเข็มขัดออก และเสื้อคลุมสีชมพูก็หลุดออกจากไหล่ของเธอในทันที

จากนั้นหรงเชินก็ตอบสนองอย่างกระทันหัน เขารีบหันหลังกลับโดยไม่รู้ตัว ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ประตู

หูของเขาแดงและร้อนผ่าว ใบหน้าหล่อเหลาของเขาก็แดงก่ำ และเขาดูเขินอายมากจนรู้สึกละอายใจมาก

เมื่อกี้เธอบอกใบ้เขาแล้ว แต่เขาไม่โต้ตอบเลย ดูสมองหมูของเขาสิ

เขาอาศัยอยู่ในค่ายทหาร มาเป็นเวลากว่าหนึ่งเดือน และกลายเป็นติดนิสัยที่ต้องถอดเปลี่ยนเสื้อผ้าต่อหน้าทหาร โดยไม่สนใจ...เกี่ยวกับความใกล้ชิดของหญิงชายเลย