บทที่ 812 เล่อเหยียน อยู่กับข้าได้หรือไม่?

หลังจากการเสียชีวิตของเสิ่นโหรวเม่ย เขาคิดว่าเขาจะไม่มีวันรูสึกดีกับผู้หญิงคนไหนอีก ในวันที่ฉางเล่อเหยียนแต่งงาน เขายังไม่ทันได้สังเกตว่ามีความรู้สึกดีบางอย่าง กำลังเติบโตขึ้นมาในใจของเขา

จริงๆแล้วเขาสามารถไปจากเธอได้ตั้งแต่เห็นเกี้ยวของเธอ แต่ก็มีแรงบางอย่างบีบหัวใจของเขา ทำให้เขาลังเลและต้องอดกลั้น

ตอนนี้เมื่อเขาสัมผัสร่างกายของผู้หญิงคนนั้น หรงเชินก็ตระหนักว่าเธออยู่ในใจของเขาแล้ว

ในขณะที่จูบริมฝีปากของเธอ เขาดันร่างของเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา จนกระทั่งฉางเล่อเหยียนสัมผัสจุดที่บาดเจ็บของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้เขาส่งเสียงด้วยความเจ็บปวด ทั้งสองจึงปล่อยมือจากกัน

ฉางเล่อเหยียนถามด้วยความตื่นตระหนก: "ข้าทำให้ท่านเจ็บหรือเปล่า?"

เขามองลงไปและตระหนักว่าต้องดึงลูกธนูออกอย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีหมอหลวงอยู่รอบตัวเขา ดังนั้นเขาจึงต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น

เขายกมือขึ้นเพื่อจับลูกธนูที่หัก ฉางเล่อเหยียนตกใจและยกมือขึ้นจับแขนของเขาโดยไม่รู้ตัวแล้วพูดว่า "ท่านอ๋อง ท่านจะทำอะไร?"

“ข้าจะดึงลูกธนูออกมา!”

“จะดึงมันออกที่นี่ได้อย่างไร ไปหาหมอที่เมืองไป๋หูดีกว่า”

“เจ้าจะไปกับข้าไหม?”

เอ่อ……

เธอตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าแล้วพูดว่า "ข้าจะไม่ทิ้งท่านอ๋องไว้ตามลำพัง"

"ตกลง" เขาวางแขนบนไหล่ของเธอ ครึ่งหนึ่งอุ้มร่างเล็กของเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา แล้วรีบไปที่เมืองไป๋หูกับเธอในชั่วข้ามคืน

พวกเขาพักในโรงแรมแห่งหนึ่งในฐานะสามีภรรยากัน และขอให้เจ้าของโรงแรมหาหมอมาให้พวกเขา และดึงบาดลูกธนูบนไหล่ของอ๋องเชินออก แล้วให้ยานิดหน่อย

แต่กลางดึก อ๋องเชินเริ่มมีไข้

เขารู้สึกอย่างคลุมเครือว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ตรงหน้า ดูแลเขาอย่างเต็มที่อย่างไม่หยุดยั้ง ให้ยา เช็ดตัว และเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกโชก

และเมื่อผู้หญิงคนนั้นถอดเสื้อผ้าของเขา หรงเชินคงสับสนและพูดประมาณว่า: "เล่อเหยียน เรา... ดูเหมือนสามีภรรยากันจริงๆเลยนะ"

ใบหน้าของฉางเล่อเหยียนก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที

เธอถือเสื้อผ้าที่เจ้าของร้านส่งมาให้เธอ และเมื่อเธอกำลังจะสวมให้เขา จู่ๆ เขาก็คว้าแขนเธอแล้วดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขา

ฉางเล่อเหยียนกระซิบ: "ท่านอ๋อง..."

เมื่อเธอตอบสนอง เธอก็อยู่ภายใต้ร่างกายของอ๋องเชินแล้ว โดยมือของเธอข้างหนึ่งจับที่หน้าอกของเขา และอีกมือหนึ่งอยู่บนไหล่ของเขา

อุณหภูมิอันร้อนแรงของเขาทะลุเสื้อผ้าของเธอและเข้าสู่ผิวหนังของเธอ

ร่างกายของฉางเล่อเหยียนดูตื่นตระหนกมากและเธอก็ร้องออกมา: "ท่านอ๋อง ท่านมีไข้สูง นอนลงและดื่มยาก่อนเถอะเพคะ"

เขาส่ายหัวและผิวดูแดงเล็กน้อย: "ข้ากำลังฝันอยู่หรือเปล่า เล่อเหยียน ทำไมเจ้าถึงอยู่เคียงข้างข้าและดูแลข้าเช่นนี้"

เธอรู้สึกสูญเสียสติและรู้สึกว่าไข้ของเขารุนแรงเกินไป เธอจึงเอามือแตะที่หน้าผากเพื่อดูอุณหภูมิของเขา

ทันทีที่ฝ่ามือของเธอวางลงบนหน้าผากของหรงเชิน หรงเชินก็คว้าข้อมือของเธอไว้: "เจ้าก็คิดเสียว่าข้าสับสนเพราะพิษไข้ หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ข้ามีคำถามอยู่ในใจอยู่ข้อหนึ่ง"

เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขาและไม่พูดอะไร

มือของหรงเชินสาวไปที่ผมของเธอเบา ๆ และเสียงของเขาก็นุ่มนวลและอ่อนโยนมาก: "ข้าจะเสียใจหรือไม่ หากข้าปล่อยเจ้าไปแต่งงานแบบนี้!"

ดวงตาของฉางเล่อเหยียนเต็มไปด้วยน้ำตาทันที เธอเบือนหน้าหนีไม่กล้ามองเขาอีก

เมื่อเธอหันหน้าหนี เขาก็จับคางเธอให้เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง: “ดูข้าสิ ตอนนี้ข้าจะบอกเจ้า ข้าเสียใจมาก เล่อเหยียน ได้โปรดอยู่กับข้าได้หรือไม่”

น้ำตาไหลอาบดวงตาของเธอ และเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงสำลัก “เพคะ”

เขามีความสุขเหมือนเด็ก โดยไม่สนใจความเจ็บปวดจากบาดแผล และจูบริมฝีปากของเธอ...

หลังจากคืนฤดูใบไม้ผลิที่น่าจดจำผ่านไป ฉางเล่อเหยียนก็จากไป

เมื่อหรงเชินตื่นขึ้นมา มีเพียงบางส่วนในใจของเขาที่ดูกระจัดกระจาย

เมื่อคืนเขาไม่รู้ว่าเขาทำอะไรไป เขาจำได้ราง ๆ ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งคอยดูแลเขาเมื่อคืนนี้