บทที่ 825 ไทเฮาประทับอยู่ที่ศาลาชิงหลิง

ไป๋ชงเซิงหันกลับมา และพูดกับไทเฮาด้วยสีหน้าที่โกรธ “เสด็จย่าทวด ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ทำร้ายพี่ชายของข้า เพื่อที่จะได้รับความโปรดปราน และครอบครองเสด็จพ่อแต่เพียงผู้เดียว นางทำให้พี่ชายหมดสติ และวางยาเขาเป็นเวลาหลายวัน หลังจากเป็นต้นมาก็ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย”

ขณะที่นางพูดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาของนาง

ไป๋ชิงหลิงแอบชื่นชมอยู่ในใจ

นางพบว่าเซิงเอ๋อร์ของนางแสดงได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว จนไม่สามารถบอกได้ว่าสิ่งที่นางพูดนั้นเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ

ราชินีการละครตัวน้อยนี้ !

ไทเฮาขมวดคิ้ว และความโกรธก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนพระพักตร์ของนาง

“ฝ่าบาท……สับสน……พระชายาองค์รัชทายาท……ไร้ประโยชน์……” ไทเฮาหันกลับมา คว้ามือไป๋ชิงหลิง“ข้า……อยู่ที่นี่……นี่……กับ……จิ่งหลิน……ไม่ยอมให้……เจ้าแม่ลูก……แยกจากกัน ไม่ต้องไป……ที่……ฮุ่ยหนิง！”

พระนางกล่าวว่า ข้าอยู่เป็นเพื่อนกับจิ่งหลินที่นี่ จะไม่ยอมให้เจ้าและจิ่งหลินสองแม่ลูกแยกจากกัน เจ้าไม่ต้องวิ่งไปที่ตำหนักฮุ่ยหนิงอีกต่อไป อยู่ที่ศาลาชิงหลิงก็พอ

ไป๋ชิงหลิงรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น

นางมองไปที่หรงเยี่ยหลายครั้ง และหรงเยี่ยก็แอบส่ายหัวให้นาง

เขาไม่ยอมให้นางพูดความจริง

ไป๋ชิงหลิงพยักหน้าและพูดว่า “เพคะ เช่นนั้น……องค์รัชทายาท……”

“เพื่อที่จะอำนวยความสะดวกในการดูแลเจ้าและลูก ๆ ข้าจึงย้ายจากตำหนักเจาหยางไปที่ศาลาชิงหลิง เพื่อทานอาหารเจและสวดมนต์ภาวนากับเสด็จย่า สวดมนต์ภาวนาเพื่อเจ้าและลูก ๆ และเพื่อทำความดีให้จิ่งหลิน เสด็จย่า ท่านคิดอย่างไร？”

ไทเฮาพยักหน้า

ไทเฮายังเป็นผู้สนับสนุนที่ใหญ่ที่สุดของพวกเขา ซึ่งนี่เป็นการตบหน้าพระชายาองค์รัชทายาทอย่างแรงด้วย

เมื่อพระชายาองค์รัชทายาทเสด็จกลับตำหนักเจาหยาง นางก็ได้รับข่าวดังกล่าว

“เจ้าพูดว่าอะไรนะ？”หลานวานเอ๋อร์มองไปที่ฝูฮวาสาวใช้ที่ติดตามนางมาตอนอภิเษกสมรสด้วยความตกใจ

แม่นมชราที่อยู่ข้าง ๆ นางถูกฆ่าตายแล้ว และฝูฮวากลายเป็นบุคคลอันดับหนึ่งของหลานวานเอ๋อร์

ฝูฮวากล่าวว่า “พระชายาองค์รัชทายาท มันเป็นเรื่องจริงอย่างแน่นอนเพคะ”

“หญิงชราคนนี้หมายความว่าอย่างไร” หลานวานเอ๋อร์เตะเก้าอี้ออกไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ทุกคนรู้ดีว่าจักรพรรดิเหยามีความกตัญญูต่อไทเฮาเป็นอย่างมาก และไม่เคยปฏิเสธสิ่งที่ไทเฮาต้องการ

ตอนนี้ไทเฮาเสด็จมาประทับในศาลาชิงหลิงแล้ว จักรพรรดิเหยาจะไม่ปฏิเสธความปรารถนาของพระนาง และทำให้พระนางไม่มีความสุข

แต่ศาลาชิงหลิงนั้น เป็นที่พำนักของนางสนมไป๋

มีผู้คนในวังหลังมากมายมองดูนาง นางซึ่งเป็นพระชายาองค์รัชทายาทก็กลายเป็นเครื่องประดับไปแล้วจริง ๆ

“ไม่เพียงแต่ไทเฮาเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงองค์รัชทายาทจะทรงสร้างห้องโถงพุทธในศาลาชิงหลิง เตรียมสวดมนต์พระสูตรและรับประทานเจ จนกว่านางสนมไป๋จะประสูติหลานชายของฝ่าบาท”

สีหน้าของหลานวานเอ๋อร์ยิ่งดูแย่มากขึ้น นางหยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมา และกำลังจะทุบทิ้ง แต่ทันใดนั้นข้างนอกกลับมีเสียงหัวเราะของผู้หญิงดังเข้ามา

หลานวานเอ๋อร์หยุดชั่วขณะ และมองไปที่ผู้หญิงที่เดินเข้ามาจากประตู

นั่นคือฉางเล่ออัน

หลานวานเอ๋อร์รีบเก็บมือของนางทันที ขมวดคิ้วมองดูนาง “ซุนชูอี๋”

“พระชายาองค์รัชทายาท เจ้าเป็นนายหญิงของตำหนักตง แต่กลับไม่ดีเท่านางสนมไป๋ และข่าวก็แพร่กระจายไปในพระราชวังหมดแล้ว” ฉางเล่ออันปิดประตูตำหนักของนางอย่างช้า ๆ

หลานวานเอ๋อร์รู้ว่านางฆ่าแม่นมของตัวเอง และพูดด้วยความโกรธ “เจ้าออกไป ข้าไม่อยากเห็นเจ้า ฝูฮวา……”

“เอ๊ะ พระชายาองค์รัชทายาท ข้ามาที่นี่เพื่อให้คำแนะนำแก่เจ้า”

“เจ้าฆ่าแม่นมฉิน แล้วยังกล้ามายั่วข้าอีก พี่ชายของข้ากำลังเดินทางกลับมาเมืองหลวงแล้ว เมื่อเขากลับมา มันจะเป็นวันตายของเจ้า！” หลานวานเอ๋อร์รีบวิ่งเข้าไป ต้องการบีบคอนาง

แต่ฉางเล่ออันก็หลีกเลี่ยงได้

ฉางเล่ออันถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วพูดว่า “ดูเจ้าในตอนนี้สิต ดูเหมือนคนบ้าเลย”

“เจ้า……ให้ข้าทำตัวเหมือนคนบ้ายังดีกว่าวันนี้ที่เจ้าอยู่ที่ไป๋เล่อไถแล้วถูกองค์รัชทายาทลากลงไป”

“เพี๊ยะ！” ฉางเล่ออันยกฝ่ามือขึ้นด้วยความโกรธ และโบกมือแรง ๆ ไปที่หน้านาง

หลานวานเอ๋อร์ โซเซถอยหลังไปสองสามก้าว ปิดหน้าของนางแล้วพูดว่า “เจ้ากล้าตบข้า！”

“หลานวานเอ๋อร์ ชีวิติของข้านี้จะตายก็ช่างมัน ในทางกลับกัน แต่เจ้าซึ่งมีสถานะเป็นพระชายาองค์รัชทายาท และเจ้ายังมีพี่ชายที่เป็นแม่ทัพอยู่คนหนึ่ง จะดูยังไงเจ้าก็ล้วนดีกว่าข้า แต่ขาดโชคไปหน่อยก็เท่านั้น！”

“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เชื่อข้า แต่มีกรณีจริงอย่างหนึ่ง เจ้าอยากฟังไหม！” ฉางเล่ออันจัดเสื้อผ้าของตัวเอง ดูท่าทางราวกับมั่นใจในชัยชนะ

ฝูฮวาเดินเข้าไปประคองหลานวานเอ๋อร์โดยพูดว่า “ซุนชูอี๋ เจ้าอยากจะพูดอะไรกันแน่ ในเมื่อมีวิธีการที่ดีเช่นนี้ ทำไมเจ้าไม่ลองใช้มันด้วยตัวเอง”