บทที่ 826 องค์รัชทายาทมาหาให้คุณชายหวู่ช่วย

“เจ้ารู้จักหรือ”

“ข้าเคยทำธุรกิจกับของนางเฒ่านี่ และนางก็ซื้อพิษแมงป่องจากข้าไปมากมาย” หวู่โป๋หย่วนยังต้องอาศัยพิษเหล่านี้เพื่อหาเลี้ยงชีพ ดังนั้น เพื่อนที่เขาหามาจึงล้วนแต่เป็นพวกอันธพาล “ข้าสามารถล่อเจ้าออกมาได้ แต่ก็ยากที่จะบอกว่าจะจับนางได้หรือไม่ นางมีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปีและเป็นอมตะ”

“เจ้าแค่ล่อนางออกมา！”

“ตกลง เจ้ารอฟังข่าวจากข้า”

“คุณชายหวู่ คุณชายหวู่……” หลวนอี๋ลุกขึ้นแต่ไม่เห็นหวู่โป๋หย่วน นางจึงไปยังสถานที่ที่หวู่โป๋หย่วนอาศัยอยู่เพื่อตามหาเขา โดยไม่สวมรองเท้าหรือถุงเท้าเลยด้วยซ้ำ

แต่นางค้นหาจากห้องหนึ่งไปอีกห้องหนึ่ง แต่ก็ไม่พบเขา

เหล่านางกำนัลติดตามหลวนอี๋

บางคนถือรองเท้าของหลวนอี๋ บางคนก็ถือเสื้อคลุมของหลวนอี๋ และไล่ตามอยู่ข้างหลังนาง

ทันใดนั้น ชายในเครื่องแบบทหารองครักษ์หยุดอยู่ตรงหน้าหลวนอี๋ หลวนอี๋หยุดฝีเท้าอย่างกะทันหัน และมองไปที่จินจื่อเสวียน

จินจื่อเสวียนทำความเคารพหลวนอี๋ “กระหม่อมคารวะองค์หญิง”

หลวนอี๋ถอยหลังไปสองสามก้าว แล้วจ้องมองไปที่จินจื่อเสวียน “ ข้าเคยเห็นเจ้าที่ไหนสักแห่งมาก่อนหรือไม่？”

“กระหม่อมเป็นองครักษ์ของราชวงศ์ จึงไม่น่าแปลกใจที่องค์หญิงจะเคยเห็น ทำไมองค์หญิงไม่สวมรองเท้าและถุงเท้า พื้นดินมันเย็น ท่านเป็นคนมีเกียรติ กระหม่อมจะใส่มันให้องค์หญิงนะพ่ะย่ะค่ะ？” จินจื่อเสวียนเดินไปหานางกำนัล หยิบรองเท้าและถุงเท้าของหลวนอี๋นั่งยอง ๆ ต่อหน้าหลวนอี๋ จากนั้นจึงยื่นมือออกไปจับเท้าของหลวนอี๋

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่มือของเขาจะสัมผัสผิวหนังของหลวนอี๋ ทันใดนั้นก็มีมือหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้าจินจื่อเสวียน เขาคว้ารองเท้าและถุงเท้าจากมือของจินจื่อเสวียน จากนั้นจึงผลักมือของจินจื่อเสวียนออกไป

จินจื่อเสวียนขมวดคิ้ว

ในเวลานี้ ก็มีเสียงที่เย็นชาดังเข้ามา “คุณชายจิน องค์หญิงไม่ต้องรบกวนท่านหรอก”

“คุณชายหวู่！” ดวงตาของหลวนอี๋เป็นประกาย และนางมองไปที่ชายที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ที่เท้าของนางเช่นกัน“เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา ข้ามองหาเจ้าทุกที่แต่ก็หาเจ้าไม่เจอ ”

หวู่โป๋หย่วนสวมรองเท้าและถุงเท้าให้หลวนอี๋อย่างชำนาญ และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คราวหน้าถ้าไม่สวมรองเท้าและถุงเท้าอย่าวิ่งไปไหน ท่านเป็นผู้หญิง การเป็นหวัดจะไม่ดีต่อสุขภาพของท่าน”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไม่สามารถหายไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ” หลวนอี๋เป็นเหมือนเด็ก เมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

หวู่โป๋หย่วนพูดว่า “อืม”

ใบหน้าของจินจื่อเสวียนมืดลงเล็กน้อย เขายืนอยู่ข้าง ๆ และมองไปที่คนทั้งสอง

หวู่โป๋หยวนยืนขึ้น มองกลับไปที่จินจื่อเสวียนแล้วพูดว่า “ทำไมคุณชายจินยังอยู่ที่นี่？”

จินจื่อเสวียนหรี่ตาลงเล็กน้อย กำดาบในมือแน่นแล้วพูดว่า “กระหม่อมขอตัวก่อน”

จินจื่อเสวียนและพรรคพวกของเขาจากไป

หวู่โป๋หย่วนมองดูเขาจากไป หลังจากที่เขาหายไปแล้ว เขาก็หันศีรษะและพูดกับหลวนอี๋ “องค์หญิง ต่อไปนี้โปรดอยู่ห่างจากคนผู้ไว้หน่อย”

เขาไม่ใช่คนดีอะไร

และมีชื่อเสียงเสเพลภายนอก

เขามักจะเดินไปรอบ ๆ หอบุปผา และค่อนข้างมีชื่อเสียงในหอบุปผา

แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนดีอะไร แต่เขาก็มีหลักการของตัวเอง แต่จินจื่อเสวียนคนนี้…… เคยลักพาตัวสาวใช้ที่อยู่ข้างกายเขาไป

จากจุดประสงค์ของเขาในการเข้าหาหลวนอี๋เมื่อครู่ จินจื่อเสวียนคงไม่มีเจตนาดี

“ข้าอยากไปศาลาชิงหลิง ข้าได้ยินมาว่าเสด็จย่าและพี่เจ็ดอยู่ที่นั่น โปรดพาข้าไปที่นั่นด้วย”

“ตกลง！”

เมื่อหลวนอี๋และหวู่โป๋หย่วนเดินเข้าไปในศาลาชิงหลิงทีละคน หลานวานเอ๋อร์ก็บังเอิญอยู่ข้างหลังพวกเขาพอดี

นางมองไปที่แผ่นหลังของหลวนอี๋ สิ่งที่ฉางเล่ออันพูดกับนางเมื่อวานนี้เข้ามาในหัวของนาง

ถามฝูฮวาว่า “ตอนนี้อาการองค์หญิงเป็นอย่างไรบ้าง？”

ฝูฮวากล่าวว่า “ข้าได้ยินมาว่าอาการขององค์หญิงดีขึ้นแล้ว อย่างไรก็ตาม นางยังคงมีอารมณ์แปรปรวน และทำร้ายผู้คนเป็นครั้งคราว”

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ หลานวานเอ๋อร์ก็มีเป้าหมาย……

หลานวานเอ๋อร์จะมาทำความเคารพนางทุกวัน และองค์หญิงหลวนอี๋ก็จะไปที่ศาลาชิงหลิงเพื่อกินและดื่มทุกวัน นางจะไม่ออกจากศาลาชิงหลิง จนกว่านางจะถึงเวลาพักผ่อนในตอนกลางคืน

เป็นเวลาครึ่งเดือนแล้ว ที่ไม่มีใครถูกทิ้งไว้ข้างหลัง