บทที่ 827 สวรรคตแล้ว

“ไทเฮา……” อวี่อันตะโกนออกมา แล้วรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา เช็ดเลือดที่จมูกของไทเฮา

อย่างไรก็ตาม นางยิ่งเช็ดมากเท่าไหร่ เลือดก็ยิ่งไหลมากขึ้นเท่านั้น

หลวนอี๋ยืนขึ้น เดินไปหาไทเฮา ยืนเคียงข้างด้วยความตื่นตระหนกและพูดว่า “เสด็จย่า พระองค์ พระองค์ทรงเป็นอะไรไป……”

ไทเฮามองไปรอบ ๆ และรู้สึกว่าตาของนางพร่ามัว

ไป๋ชิงหลิงลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้ว แต่ก่อนที่นางจะไปถึงข้างกายไทเฮา ไทเฮาก็ลื่นลงจากเก้าอี้

ใบหน้าของทุกคนซีดลง

หรงเยี่ยก็รีบไปประคองไทเฮา ให้ลุกขึ้นจากพื้นดินแล้วพูดว่า “รีบตามหมอหลวงเร็ว”

“พระชายาองค์รัชทายาท พระชายาองค์รัชทายาท……” รถม้าของหลานวานเอ๋อร์ที่เพิ่งออกไปได้ไม่ไกล จินจื่อเสวียนก็ตามมาทันนาง

รถม้าของหลานวานเอ๋อร์หยุดลง นางมองออกไปข้างนอกแล้วพูดว่า “น้องชาย เกิดเรื่องอันใดขึ้น？”

“ฝ่าบาทเรียกให้เจ้ากลับวังทันที ไทเฮาเกิดเรื่องแล้ว”

“เกิดอะไรขึ้นกับไทเฮา？”

“ไทเฮาอยู่ในลานบ้านของนางสนมไป๋ พระนางเป็นลมไป หมอหลวงทั้งหมดไปที่ตำหนักฮุยหนิง สถานการณ์วิกฤติ และอาจไม่มีทางที่จะฟื้นตัวได้แล้ว” จินจื่อเสวียนแจ้งสถานกรณ์ตามความเป็นจริง

หากไทเฮาสิ้นพระชนม์ พระชายาองค์รัชทายาทก็จะต้องอยู่ต่อไป

หลานวานเอ๋อร์พยักหน้า และลดม่านลง

ในเวลานั้น ความเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมริมฝีปากของนาง

ตำหนักฮุ่ยหนิง เป็นที่ประทับของพระญาติจำนวนมาก

หลังจากที่ไทเฮาสิ้นพระชนม์ ชีพจรของนางก็อ่อนลงเรื่อย ๆ

จักรพรรดิเหยากำลังนั่งอยู่ในห้องโถงด้านในของตำหนักฮุ่ยหนิง ด้วยสีหน้าดูแย่ “ไทเฮาไม่ได้แข็งแกร่งขึ้นทุกวันหรอกหรือ ทำไมนางถึงเป็นลมอย่างกะทันหัน？”

หลังจากพูดจบ เขาก็โบกหลังมือ และชาบนโต๊ะก็ถูกเขาปัดพลิกคว่ำทันที

เขามองไปที่หรงเยี่ยและไป๋ชิงหลิง

“ไป๋เจาเสวี่ย！”จักรพรรดิเหยาจ้องมองนางด้วยความโกรธที่แผดเผาในดวงตา “หลายวันมานี้ เจ้าอยู่ดูแลไทเฮาตลอด”

ไป๋ชิงหลิงกำลังจะก้าวไปข้างหน้า แต่ถูกหรงเยี่ยดึง และปกป้องนางไว้ด้านหลังเขา

จักรพรรดิเหยาจ้องมองไปที่มือของหรงเยี่ยที่ดึงอยู่ ดวงตาของเขาโกรธจัด

ในไม่ช้าพระชายาองค์รัชทายาทเสด็จมาถึงพระราชวังฮุ่ยหนิงหลังออกจากพระราชวังไม่นาน นางเดินมาถวายบังคมจักรพรรดิและฮองเฮาอย่างรวดเร็ว

จักรพรรดิเหยาไม่ได้พูดอะไร แต่ฮองเฮาเต๋อเปิดปากพูดก่อนว่า “ลุกขึ้นเถิด”

หลังจากที่หลานวานเอ๋อร์ยืนขึ้น นางก็เห็นหรงเยี่ยจับมือของไป๋ชิงหลิง และทั้งสองก็อยู่ใกล้กัน

ทันใดนั้นแม่นมอวี่อันก็เดินออกมา และพูดด้วยตาสีแดง “นางสนมไป๋ องค์หญิงน้อย ไทเฮาต้องการพบพวกท่าน”

“ไทเฮาทรงตื่นแล้วหรือ？” หลังจากที่จักรพรรดิเหยาถาม เขาก็ลุกขึ้นยืนตรง และเดินเข้าไปในห้องชั้นในก่อน

หรงเยี่ยประคองไป๋ชิงหลิง และพาเด็กเข้ามา

สตรีที่มียศศักดิ์หลายคนที่ยืนอยู่ในห้องโถงก็เข้ามาด้วย

เมื่อจักรพรรดิเหยามาถึงหน้าไทเฮา ไทเฮาก็เหลือบมองเขา จากนั้นก็เบือนหน้าหนี มองไปที่หรงเยี่ยและไป๋ชิงหลิง

นางใช้ความพยายามอย่างมากในการโบกมือเรียกไป๋ชิงหลิง

ไป๋ชิงหลิงเดินเข้าไป คุกเข่าลงกับพื้นกุมพระหัตถ์ของไทเฮาและเรียก “เสด็จย่า！”

“นี่……นี่……” ไทเฮาทรงยัดบางอย่างไว้ในมือของนาง “ลูก……”

สิ่งของที่ไทเฮาทรงยัดเยียด คือเหรียญอายุยืนยาว

ไป๋ชิงหลิงมองดูแม่กุญแจที่แกว่งไปทางซ้ายและขวาบนฝ่ามือของนาง ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่ ข้าไม่ต้องการมัน ข้าอยากเห็นเสด็จย่าสวมมันให้กับเด็ก ๆ ด้วยตัวเอง พระองค์ต้องไม่เป็นอะไร ให้หม่อมฉันดูพระองค์นะเพคะ！”

นางกดข้อมือของไทเฮา และรู้สึกถึงชีพจรของนาง

อย่างไรก็ตาม เมื่อมือของนางกดที่ข้อมือของไทเฮา มืออีกข้างของไทเฮาก็หลุดออกไปอย่างรวดเร็ว

ดวงตาเฒ่าคู่นั้นที่มัวหมอง ก็ค่อย ๆ ปิดลงอย่างช้า ๆ

“เสด็จแม่！” จักรพรรดิเหยาเห็นสิ่งผิดปกติ “หมอหลวง หมอหลวง……”